Gordon Lightfoot - Sundown (1974)

Een prachtig folkalbum, alleen maar goede songs.

De muziek van Lightfoot blijkt nog een hoeveelheid aan parels te bevatten, waar ik normaal gesproken niet snel aan toegekomen zou zijn. De naam werkt daar ook niet echt aan mee, maar ook het algemene gebrek aan aandacht, zoals ook blijkt aan de hoeveelheid stemmen op dit album. Lightfoot beschikt over een warm timbre en herbergt in zijn muziek de typische sfeer van de jaren zeventig, waar ik zo van hou. Bij Lightfoot uitgekomen door de cover van Carefree Highway door een optreden van Tony Dekker (Great Lake Swimmers), die op het eind als toegift een akoestische versie daarvan deed. Blijkbaar ook een landgenoot van deze Canadees. Die ervoor gekozen heeft om vooral naam te maken in eigen land en daar dus ook een hele grote meneer is. Nummers geschreven voor grote namen als Bob Dylan en Elvis Presley o.a. Naast de -voor mij nu- klassieker Carefree Highway is er ook het mooie Seven Island Suite. Onlangs naast dit Sundown nog 2 andere lp's gekocht van Lightfoot, waarvan ik dit Sundown een tikje minder pakkend vind als If I Could Read Your Mind. Zijn manier van zingen doet mij ook soms wat denken aan die van Richard Thompson.

Voor mij een typisch album voor de wintermaanden.
Ik kom er heerlijk mee tot rust, mooie ingetogen stem, goede teksten en warme gitaarklanken.
Plus: het lijkt me zo'n aardige vent die Gordon Lightfoot.

Aha, eindelijk nog een Lightfoot-liefhebber op MuMe. Je bent niet de enige. Ene meneer Bob Dylan rekent hem tot zijn favoriete liedjesschrijvers. En terecht. Nogal eens als te wollig en zoetsappig afgedaan maar wat een mooie rij songs heeft die vent bijelkaar geschreven. Ik heb zelf een zwak voor het album Sumer Side of Life (1971) maar dit album mag er ook zeker zijn.

Ik houd wel van zoet.
Soms klinkt hij als Jim Reeves, zoeter dan zoet, maar ook één van mijn favorieten.

Wat een album is dit. Somewhere usa neemt je mee naar een typische usa setting. Echt heerlijk

Wist eigenlijk al wel dat Gordon Lightfoot niet mijn ding is. Voor een euro toch maar meegenomen. Te zoet, hieronder wordt het ook al genoemd. Dat misschien nog niet eens, het is vooral een gebrek aan scherpe randjes en emotionele herkenbaarheid. Als je het dan met die andere Canadese folk/countryzanger vergelijkt, gaat zelfs Harvest veel dieper en is een dergelijk album veel meer uit het leven gegrepen dan wat Lightfoot hier etaleert. Idem voor Joni Mitchell.

Persoonlijk houd ik daarnaast meer van tenoren, Lightfoot is een typische bariton.
'Seven Island Suite' en 'Circle of Steel' vind ik hier de prijsnummers.

Al meer dan 40 jaren had ik een melodietje in mijn hoofd waarvan ik niet wist waar ik het vandaan had. Onbewust neuriën tijdens een wandeling, klus, huishoudelijke taak of wat dan ook. Daar ik zelf niet muzikaal genoeg ben om zelf iets te bedenken had ik een vermoeden het ooit, lang geleden, via de radio opgepikt te hebben. En dan is het soms een uitkomst dat we via ons abonnement op de kabelaar ook kunnen kijken naar 192TV. Erg handig ook tijdens reclameblokken. Een tijdje geleden kwam het melodietje voorbij in een liedje van Gordon Lightfoot: Sundown. Kennelijk een paar keer gehoord in het midden van de zeventiger jaren. Jammer genoeg riep het verder geen herinneringen op, wat ik vaak wel heb als er ineens een liedje uit vervlogen tijden te horen is.
Leuk om het volledige nummer een keer te horen. De rest van het album ken ik niet, dus uiteraard geen waardering.

Voor mij een trip down memory lane telkens weer als ik van hem iets luister ongeacht welke plaat dan ook. Mede door If you could read my mind ben ik zijn o zo mooie muziek op het spoor gekomen. Zijnde geboren in 1959 was ik ten tijde van de magical 60s nog te jong om daar in te duiken. Iets wat begin jaren 70 dus wel gebeurde en met terugwerkende kracht dan op full speed. Those were the days zeg en denk en schrijf ik. Zelfs in 78 voor hem in een opwelling als jeugdige naar Toronto Canada gegaan. Google en internet waren er nog niet en life was simple. Edoch met wat zoekwerk wist ik dat hij een appartement in de stad had. Ook wist ik dat mocht ie thuis zijn de kans groot was dat je binnen zou komen. Neen neen dit is absoluut geen joke. Om een lang verhaal kort te vatten, de Toronto Star had wel info aangaande dat adres maar zei meteen dat ie amper ter plekke was. Nou ja, de reis ondernomen en ja of course niet thuis. Edoch mijn vacances daar waren unforgettable ja. Heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Hoe dan ook ik zag en zie hier dus weinig Lightfoot scripties laat staan album beoordelingen dus voilà so be it dan maar. Sundown dus met de gelijknamige single destijds en ja zelfs een bescheiden hitje hier ten lande. Tussen al dat andere geweld. Mede door him ook de gitaar ter hand genomen en leren mee tokkelen. De hoes vond en vind ik al en nog prachtig. De man die mij zo met zijn gitaar kon betoveren. En nog ja. Een prachtig mooi album met gewoon sterke songs en fraaie gitaarstructuren. En of course wonderbaarlijke melodieën ook. De gitaar, zijn handelsmerk, overal around te vinden. De teksten vaak donkerder dan op het eerste gehoor te vermoeden. Zijn Cold on the Shoulder album daartoe exemplarisch...over ontrouw in relaties. Terug naar deze dan. Zoet lees ik. Tja al naar gelang je zoet wilt definiëren dan wel. Hoe dan ook, die mening deel ik niet. Tenslotte ware dit ook geen pop maar folk georiënteerd dus met andere invalshoek. Luister eens naar de melancholie van Carefree Highway. Carefree ooit toen het leven ook nog redelijk carefree was ja. Ooit. Lang geleden. En neem een Seven Islands Suite. Machtig langer nummer met diepgang en afwisseling en gelaagd mede daardoor. Zijn teksten gaan vaak over kleine dingen im Leben maar ook over plaatsten en lokaties in Canada. Menige plek daartoe ook bezocht. O.a. de Seven Islands maar denk ook aan the Lee of Christian Island. Zijn nummers en teksten spraken en spreken tot mijn verbeelding. En ouder wordende, ja ook ik, nog steeds of juist steeds meer vol melancholie over wat was ooit. De man inmiddels ruim in de 80 en treedt nog steeds op. He was born for it kennelijk. Zelfs na zijn zware ziekte jaren terug. Waarvan hij zelf steeds zegt I'm living on borrowed time. Wie dem auch sei muziek met inhoud en iets wat mijn ziel raakt. Toen. Nu. 4ever. Prachtig. Machtig. Je zou het eens een kans moeten geven. Wie weet...wie weet...