Gordon Lightfoot - Sundown (1974)

Voor mij een typisch album voor de wintermaanden.
Ik kom er heerlijk mee tot rust, mooie ingetogen stem, goede teksten en warme gitaarklanken.
Plus: het lijkt me zo'n aardige vent die Gordon Lightfoot.

Voor mij een trip down memory lane telkens weer als ik van hem iets luister ongeacht welke plaat dan ook. Mede door If you could read my mind ben ik zijn o zo mooie muziek op het spoor gekomen. Zijnde geboren in 1959 was ik ten tijde van de magical 60s nog te jong om daar in te duiken. Iets wat begin jaren 70 dus wel gebeurde en met terugwerkende kracht dan op full speed. Those were the days zeg en denk en schrijf ik. Zelfs in 78 voor hem in een opwelling als jeugdige naar Toronto Canada gegaan. Google en internet waren er nog niet en life was simple. Edoch met wat zoekwerk wist ik dat hij een appartement in de stad had. Ook wist ik dat mocht ie thuis zijn de kans groot was dat je binnen zou komen. Neen neen dit is absoluut geen joke. Om een lang verhaal kort te vatten, de Toronto Star had wel info aangaande dat adres maar zei meteen dat ie amper ter plekke was. Nou ja, de reis ondernomen en ja of course niet thuis. Edoch mijn vacances daar waren unforgettable ja. Heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Hoe dan ook ik zag en zie hier dus weinig Lightfoot scripties laat staan album beoordelingen dus voilà so be it dan maar. Sundown dus met de gelijknamige single destijds en ja zelfs een bescheiden hitje hier ten lande. Tussen al dat andere geweld. Mede door him ook de gitaar ter hand genomen en leren mee tokkelen. De hoes vond en vind ik al en nog prachtig. De man die mij zo met zijn gitaar kon betoveren. En nog ja. Een prachtig mooi album met gewoon sterke songs en fraaie gitaarstructuren. En of course wonderbaarlijke melodieën ook. De gitaar, zijn handelsmerk, overal around te vinden. De teksten vaak donkerder dan op het eerste gehoor te vermoeden. Zijn Cold on the Shoulder album daartoe exemplarisch...over ontrouw in relaties. Terug naar deze dan. Zoet lees ik. Tja al naar gelang je zoet wilt definiëren dan wel. Hoe dan ook, die mening deel ik niet. Tenslotte ware dit ook geen pop maar folk georiënteerd dus met andere invalshoek. Luister eens naar de melancholie van Carefree Highway. Carefree ooit toen het leven ook nog redelijk carefree was ja. Ooit. Lang geleden. En neem een Seven Islands Suite. Machtig langer nummer met diepgang en afwisseling en gelaagd mede daardoor. Zijn teksten gaan vaak over kleine dingen im Leben maar ook over plaatsten en lokaties in Canada. Menige plek daartoe ook bezocht. O.a. de Seven Islands maar denk ook aan the Lee of Christian Island. Zijn nummers en teksten spraken en spreken tot mijn verbeelding. En ouder wordende, ja ook ik, nog steeds of juist steeds meer vol melancholie over wat was ooit. De man inmiddels ruim in de 80 en treedt nog steeds op. He was born for it kennelijk. Zelfs na zijn zware ziekte jaren terug. Waarvan hij zelf steeds zegt I'm living on borrowed time. Wie dem auch sei muziek met inhoud en iets wat mijn ziel raakt. Toen. Nu. 4ever. Prachtig. Machtig. Je zou het eens een kans moeten geven. Wie weet...wie weet...