Zwan - Mary Star of the Sea (2003)

Aanvankelijk vond ik dit album een hele stap voorwaarts t.o.v. de laatste Pumpkins. Maar op de ietwat langere termijn (voor zover je daar al van kunt spreken) merk ik toch wel dat ik dit album al nauwelijks meer draai.

Daar heb ik ook wel last van inderdaad. Neemt niet weg dat ik dit nog stukken beter blijf vinden dan Machina.

Helemaal mee eens.

Zeer fijn album, met leuke liedjes. Gewoon is wat anders dan Smashing Pumpkins. De vrolijkere toon, ten op zichte van albums van de Pumpkins, spreekt me ook wel aan. Helaas kapte ze er na een half jaar alweer mee.

IJzersterke texten, en inderdaad de wat vrolijkere toon doet het ook goed.

Weeral een schot in de roos toch dit album, ik hou van alles wat Corgan maakt, is altijd al zo geweest.

Na twee luisterbeurten heeft het album nog geen enorme indruk nagelaten. Het is zeker niet slecht, maar het kan aan geen enkel Pumpkins-album tippen. Hier en daar wel prachtig gitaarwerk en de stem van Corgan op z'n mooist.

Behoorlijk/voldoende: 3*

Ik hoop wel dat de nieuwe Pumpkins een beetje beter is. MACHINA III zie ik wel zitten, Mary star of the sea II wat minder...

Ik vind hem goed!
Vooral het lange "Jesus, I" is weergaloos.

Op zich is dit een aardig album, maar ten tijde van dat Zwan project zijn veel betere nummers geschreven. Onder de naam Djali Zwan is een behoorlijk aantal nummers op de plank van Billy blijven liggen. Dat is jammer omdat het uitstekende nummers zijn. De 4 bekendste nummers zijn Freedom Ain't What It Used To Be, Number of the Beast (Iron Maiden cover), Nobody 'Cept You (Bob Dylan cover) en Autumn Leaves. Deze nummers kun je vinden op de singles Honestly en Lyric van dit album.

Helaas missen de meeste mensen andere nummers als Love To Love, Always, Spilled Milk, A New Poetry, Think You know, Revolve, Wasting Time etc. dan. Wat gewoon erg goede nummers zijn en beter zijn wat Zwan op dit album laat horen.

Deze nummers zijn op internet wel te vinden als je zoekt naar 'Djali Zwan' of 'Spun Soundtrack' dan kom je al een heel eind.

Het is allemaal net niets (met uitzondering van een handvol nummers). Verwacht geen nieuwe pumpkins maar hoogstens een lege imitatie. *2,5.

Helemaal niet zo slecht als men graag denkt, in elk geval beter dan elke Pumpkins-plaat sinds Siamese Dream (dus inclusief het zooitje wat Mellon Collie heet). Fijne songs op een wat lichtere toon dan de Pumpkins. Helaas bleek Corgan ook deze band weer niet bij elkaar te kunnen houden. Men presenteerde zichzelf als een vriendenclub, maar Zwan stortte al snel als een kaartenhuis in elkaar.

Ik blijf het toch een aparte line up vinden.

Het album vindt ik persoonlijk ook stukken beter dan latere pumpkins.

Een erg fijn album dat een stuk luchtiger en vrolijker is dan de Pumpkins albums.

Opvallend laag gemiddelde hier trouwens.

Als je Settle Down hoort, dan blijkt duidelijk dat Corgan hier aansluiting probeert te zoeken bij de opkomende vernieuwende Wave bandjes.
Wonderbaarlijk genoeg slaagt hij er hier prima in.

Onlangs dit plaatje ogevist uit de uitverkoopbakken voor 1€, met het gedacht van daar kun je niet gekloot voor zijn

In ieder geval was dit een zeer aangename verassing. Ik was vroeger fan van Smashing Pumpkins ten tijde van Siamese Dream. Heerlijk gitaargeluid, opvallende en originele solos en gewoonweg nummers die mij erg aanspraken. Nadien mijn interesse in de band wat verloren door hun verandering van sound. Maar SD vind ik nog altijd één van de topplaten van de jaren 90.

Toen ik dit plaatje van Zwan voor het eerst luisterde spitste ik dan ook dadelijk mijn oren want het gitaargeluid lijkt zeker en vast op dat van SD. Luister bevoorbeeld naar de solo op Honestly! Combineer dat met de stem van Corgan, enkele typische akkoordenwisselingen en het verdwijnen van de electronica en pathetiek van latere Pumpkins albums en je hebt een plaatje dat erg smakelijk is.

Er is echter wel een opvallend verschil met SD. Waar die plaat triestig, wanhopig, kwaad, angstig klonk, klinkt Zwan opvallend opgewekt en zorgeloos.

Uiteraard geen klassieker als SD maar in mijn ogen toch wat ondergewaardeerd. Maar goed dat de band er zo snel al mee stopte zal er ook wel voor iets tussen zitten.

vrolijk voor een Smashing Pumpkins album, erg leuk!

Smashing Pumpkins, een band waar ik van hou, eentje die ik lang geleden in mijn armen sloot en na een tijd nog steeds niet heb los gelaten.

Bands als Nirvana kwamen en gingen, zo ging het ook met mijn liefde voor de grunge scene.
Pumpkins wist daar boven te staan, misschien door de drang tot vernieuwing van schreeuwende voorman Billy Corgan. Ik noemde het vandaag al bij Machina I, hier is het niet anders.
Misschien geen groot succes, maar Corgan weet zichzelf te vernieuwen en niet in de herhaling te vallen. Zo schrijft hij hier een prima pop album.

Geen echte hoogvlieger als je het mij vraagt maar toch een prima middel tot vermaak. Een plaat gemaakt met vrienden, zo klinkt hij op het eerste oor niet, maar als ik de bonus DVD bekijk, die raar gemonteerd is, zie je ze grappen en lachen en relaxen en samen dingen doen.
Lyric vind ik een stom lied, de rest doet het wel voor me.

Voor een dag als deze is de plaat prima geschikt. Enige nadeel is de speelduur, deze plaat had het prima gedaan op 45/50 minuten, dit is net te vel van het goede.

Top plaat dit! De meest ondergewaarde plaat van Corgan. Alle nummer blijven in je kop zitten en dit draai ik vandaag de dag nog steeds met veel plezier.
Net een luisterbeurt achter de rug

Na Melancholie, Siamese Dream en Gish de beste van Corgan. Muzikaal en tekstueel.
Jammer dat deze plaat niet de aandacht heeft gekregen die hij verdiende en dat is mede te wijten aan het feit dat hier geen Smashing Pumpkins op staat.

Na hele lange tijd weer eens opgezet en geconcludeerd dat dit toch best een lekker plaatje is. Alhoewel plaatje, het is wel een hele zit. Sommige nummers hadden best weggelaten mogen worden.

Het is een stuk lichtvoetiger dan het werk van Smashing Pumpkins en het songmateriaal is ook nog eens beter dan Machina of Zeitgeist. Er staan geen echte uitschieters op maar het is gewoon een prima rockplaat op af en toe op te zetten met zonnig weer.

Vandaag nog eens bovengehaald, simpelweg omdat dit plaatje de ideale soundtrack is voor deze eerste zonnige lentedagen. Dit blijft vind ik een erg fijn album waar ik graag blijf naar luisteren. Alleen naar het einde toe hadden er 1 of 2 nummers weggelaten mogen worden, het wordt net iets te lang. Maar voor de rest, Corgan op zijn best.

Lichtvoetig eenmalig project van Smashing Pumpkins-zanger/ gitarist Billy Corgan, dat feitelijk precies zo klinkt als zijn eigen band, maar dan met een iets luchtiger, wat vrolijker geluid. Het vertaalt zich helaas niet naar echt memorabele songs, al luistert het album best prettig weg. Tegen het einde is de rek er duidelijk uit, maar tot die tijd is dit een aangenaam tussendoortje.

20-jaar oud, dit beestje van Corgan & Co en dus:

Billy Corgan has 65 unreleased songs for new Zwan box set

Zit daar iemand op te wachten?
Ik zou het wel leuk vinden moest "Mary..." beschikbaar worden op de streaming diensten.