Van Morrison - Magic Time (2005)

sorry kan mij iemand zeggen of dit een aanrader is, heb hem nog niet gehoord maar ik heb wel alles van van op cd, of toch bijna alles, hoor , maar voor ik hem koop wil ik graag eens zien wat anderen ervan vinden
groetjes

Ik heb hem 1 x geluisterd en vind het weer een mooie cd. Duidelijk geen herhalingsoefening van Van, wat 'ie trouwens zoiezo vrijwel nooit heeft gedaan.

Het klinkt af en toe een beetje big band, en verder gewoon hele relaxte muziek zoals alleen Van Morrison die kan maken

Niet het niveau van zijn seventies albums, maar toch lang geen slechte plaat. Lekker onderhoudend, wat bluesgetinte songs, wat ballads, R&B (niet wat de laatste 10 jaar onder R&B verstaan wordt hé!).
Je moet deze wel iets vaker horen, maar dat zijn de beste platen!

Een middelmatig, maar toch ook weer niet écht slecht Morrison-album. In de jaren 70 en ook in de jaren 60 (met Them) ging Morrison vaak heel diep, maar op dit album blijft hij wat aan de oppervlakte. Het is een beetje easy listening en het kabbelt hier en daar wel heel erg. Het best te verdragen vind ik dan ook de up tempo nummers, al blijft mijn bezwaar overeind. Geen aanrader dus, wat mij betreft en een krappe 3,5 ster.

Heden ten dage luister ik toch wel anders naar dit album en daarom moet ik mijzelf nu corrigeren. Waar ik aanvankelijk een aangenaam maar toch wel soezelig album hoorde, luister ik nu naar een ontspannen en in muzikaal opzicht interessant album. Weliswaar zal Van waarschijnlijk nooit meer zijn muzikale toppen uit de jaren 70 bereiken - die tijd is gewoon voorbij en dat kunnen wij redelijkerwijs ook niet meer verlangen.

Het album opent met het geluid van Morrison op de altsax (waar ik niet zo weg van ben), en dat zet mij op het verkeerde been, want dan is mijn reflex dat we op veredelde New Age-muziek worden getracteerd, wat door de lelijke hoes lijkt te worden bevestigd. Maar gelukkig klinkt wat we horen over het algemeen tamelijk aards en zijn de songs bijna alle het aanhoren waard. Waarschijnlijk beluisterde ik het album vier jaar geleden in een geheel andere gemoedstoestand. In ieder geval kan ik de tamelijk hoge stemmen van sommige users nu goed begrijpen.

Een eervolle vermelding voor Foggy Little, wiens gitaarspel ik hier uit de kunst en zeer to-the-point vind. Hij overleed na de opnames voor dit album, en het album is aan hem opgedragen.

Als fan van Van beschouwde ik de periode 1993-2006 als een mindere periode. Ik merkte dat ik die albums meestal links liet liggen. Daarom ben ik de laatste twee jaren bezig om deze albums weer eens opnieuw een kans te geven.

En dat bevalt prima. Zo ook deze Magic Time. Het album kent niet een handvol uitschieters, zoals een aantal van de albums hiervoor.

Maar daar staat weer tegenover dat er ook geen enkele uitschieter naar beneden is. En dat zorgt ervoor dat het album een geheel is. En daarom vind ik het fijn luisteren. Halfje erbij.

Van op de late night jazz kabbeltoer . Soms lijkt het wat saai, maar daaronder zit genoeg klasse om dat te omzeilen. Het is geen essentieel album , maar gewoon lekker en met Celtic New Year voegt hij voor mij weer een kleine klassieker toe aan zijn imposante catalogus. 4 sterren voor deze

toch wel een mindere worp uit de jaren 0 (2000 t/m 2009) van de "Belfast Kid". qua sound/genre relatief veel r&b, jazz en veel minder "Celtic soul"op dit album, hoewel die vibe wel in een aantal tracks te horen valt als "Celtic New Year" dat terug grijpt naar zijn album "Irish Heartbeat" met de Chieftains (niet toevalligerwijs speelde wijlen Paddy Moloney van de Chieftains mee op whistle (fluit) op dit nummer) en "The Lion This Time" met een prachtige lute (luit) en Spaanse gitaar van Michael Fields, dat een fraai vervolg is van het nummer "Listen to the Lion" van zijn album "Saint Dominics Preview", maar niet kan tippen aan de kwaliteit van dat nummer. 2 hoogtepunten op dit album.

fraaie ballads als "Just Like Greta" en het nostalgische "Magic Time" doen naar meer verlangen, maar helaas
zijn de eigen wat doorsnee, mainstream r&b nummers "Evening Train", "They Sold Me Out" en "Carry On Regardless" wat ondermaats voor Van Morrison zijn doen. van de r&b tracks steken track 3) "Keep Mediocrity at Bay" en "Gypsy in My Soul" er boven uit. aangezien dat genre mij niet ligt, doen de uitvoeringen van de jazz standards 5) "This Love of Mine", 6) "I'm Confessin" en 9) "Lonely and Blue" niks met mij als luisteraar en hadden die achterwege mogen blijven.
zodoende kom ik op een krappe 4 voor dit wat wisselvallige album.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at the Wool Hall, Bath, England & Windmill Lane, Dublin, Ireland
All songs by Van Morrison, except tracks 5, 6 & 9