Theocracy - As the World Bleeds (2011)

Dit is de derde cd van deze band uit Georgia Amerika, waarvan de muziek te omschrijven valt als powermetal met progressieve invloeden. De eerste cd van deze band was eigenlijk nog een eenmansproject van zanger Matt Smith, die daarop alle instrumenten zelf bespeelde. Na Mirror Of Souls hun 2e is dit de derde cd waarop Matt een band achter zich heeft staan. Mirror Of Souls was voor mij de cd van het jaar 2008 en deze kon het wel eens van 2011 gaan worden! De cd opent met het elf minuten spekakelstuk I Am, een zeer afwisselend nummer. Het begint met een orkestraal intro waarna de gitaren zwaar invallen en beukende ritmes overgaan in een folkachtig stukje. De vocalen van Matt en de diverse koren maken het opvolgende stuk tot een genot van het oor. Hierna volgt een tempowisseling ingeleid door een niet uit je hoofd te krijgen keyboard riedeltje en een accapella gezongen stuk. Bij dit alles houden de gitaarpartijen er lekker het tempo in. Naar het eind toe wordt het nummer nog progressiever en harder. Wat een binnenkomer dit nummer!
The Master Storyteller is een stuk korter en simpeler. Een vlot nummer met mooie samenzang en dubbele gitaarpartijen. Nailed is een machtig heavy werkstuk met beukende gitaren en koren en waar Matt de hoge registers qua zang met gemak haalt. Luister ook eens naar de subtiele acoustische gitaarstukjes die erin verwerkt zijn en de supersnelle speedmetalstukken, wat een knaller. Hide in the Fairytale is weer een korter snel nummer en luisterd lekker weg. The Gift of Music begint tamelijk rustig maar slaat later over in prachtig orkestraal stuk met wisselende tempo`s en flitsend gitaarwerk. De laatste minuut beukt men er nog eens even alla Slayer in vol tempo tegen aan. 30 Piece of Silver is weer een erg stevig uptempo nummer met een krachtig refrein en een beukend ritme. Drown is veruit het rustigste nummer van de cd maar desondanks zeer te genieten. Altar of the Unknow God en Light of the World zijn weer vlotte metalnummers waar volop van te genieten valt. Dan het titelnummer, een 8 minuten durend epische powermetal nummer waarop de band er nog eens even stevig tegen aan gaat. Samenvattend is dit een hemels plaatje geworden en voor alle powermetal liefhebbers verplichtte aankoop!

Je maakt me enthousiast, eens luisteren... je betoog wordt trouwens wat prettiger leesbaar als je wat meer op enter drukt.

Dit album is zijn geld dubbel en dwars waard, wat een top cd!

Inderdaad een zeer sterk album wat het meest aan powermetal doet denken. Het start met een grootse en intelligente compositie en wordt vervolgd met nummers die goed wegluisteren, maar toch tot de puntjes afgewerkt zijn.
Alles degelijk, maar nou ook weer niet echt vernieuwend. Amerikaans, dus deze powermetal heeft ballen en het is knap dat de verrassing erin gehouden wordt zonder het gebruik van keyboards.

Het hoogtepunt vind ik het prachtig melodieuze The Gift of Music.

EDIT: Deze jongens zijn aanhangers van het christendom, wat natuurlijk een beetje te vermoeden was aan de bandnaam. Ik begrijp dan gelijk het zoetsappige van The Gift of Music, maar het klinkt niet minder gaaf!

Eindelijk mensen die Theocracy ook waarderen, fijn om te lezen. Jullie moeten ook hun 2e cd Mirror of Souls eens checken want die is ook geweldig sterk!

Volgt spoedig! Ik ben doorgewinterd powermetal-luisteraar, maar het is lang geleden dat een album me zo heeft overtuigd. Ik ben dus echt nog niet klaar met deze band.

Ik mag zeggen dat ik de band hoogstpersoonlijk door u heb leren kennen, dus bedankt daarvoor. Ik kwam de naam van de band tegen op het internet (volgens mij last.fm) en als ik dan op MusicMeter zo'n enthousiast betoog zie weet ik niet hoe snel ik het album te pakken moet krijgen!

Zwaar christelijke teksten ook, wel grappig dat dat niet bij iedereen meteen opvalt Ik luister eigenlijk nooit powermetal, maar dit klinkt érg goed! Misschien maar eens mee beginnen..

Ik vraag me af hoe christenen er tegen aan kijken dat ze in de naam van god spreken, wat ze evident bij het eerste nummer doen. Wel een geniaal nummer met een tekst die mij wel aanspreekt omdat het toch eens wat anders is en hoewel het wellicht wat simpel overkomt, pik je het wel gelijk op.

wat is dit een meesterwerk zeg. toen ik I am hoorde heb ik meteen de CD bestelt alles klopt ook goed de solo's gitaarriffen zijn helemaal geweldig!

Mooi weer een Theocracyfan erbij. Goed bericht, hun eerste cd wordt opnieuw door de drummer ingespeeld ( nu werd het nog door een drumcomputer gespeeld omdat Mark Smith nog alles zelf deed) en zal daardoor een stuk beter gaan klinken. Dikke aanrader die eerste cd vanwege enkele fantastische nummers.

Ik wist geeneens dat hier een drumcomputer achter zat! meestal klinken drumcomputers heel slecht en weet je eigelijk meteen dat het er een is hierin is dat aardig weggewerkt.
De stijl van de zanger bevalt mij ook wel omdat het een beetje op de eerdere zanger van Queensryche ;Geoff Tate dacht ik?(correct me if im wrong) die stijl van hoog en dan weer laag zingen bevalt mij wel!!

Vind dit erg veel powermetal en daar ben ik nou eenmaal niet erg kapot van. Dus ondanks de verwoede pogingen van de goede man, word ik er niet echt blij van

Met dit album zet Theocracy een verrassend sterk vervolg neer, en wat mij betreft is As the World Bleeds even sterk als z'n voorganger Mirror of Souls. Hard en zacht in evenwicht, en tegelijk melodieus. Met het lange I Am start het album bijzonder goed, en ik weet zeker dat veel christenen dit nummer alleen maar zullen waarderen.

Enkele weken geleden stelde jasper1991 dit album voor in het Metal Album van de Week-topic. Omdat ik overtuigd atheïst ben, heb ik me maar niet al te veel aangetrokken van de teksten, en gewoon proberen genieten van de muziek. En verhip, met een opener als 'I Am' wordt zowaar sterk begonnen. Het is ook meteen het beste nummer van het album, dat een zeer gesmaakte balans tussen power en prog weet te vinden.

Helaas krijgt power metal in de daaropvolgende songs de bovenhand; dit ligt me gewoon niet zo, een nummer als 'The Gift of Music' vind ik bijvoorbeeld vreselijk.

De afsluitende titeltrack is op zich ook nog niet zo kwaad, zodat we toch nog naar een krappe voldoende kunnen toewerken. Maar het zijn vooral de gelikte refreintjes en de vocalen die me helemaal niet liggen, die het aantal sterren beperkt houdt. Jammer, maar ik heb het toch geprobeerd.

2,5 sterren

Ik wist van tevoren al dat dit zou gaan smaken, maar dat dit ook geweldig zou zijn is een fijne verrassing. Power metal met christelijke teksten. En een enorme lading hooks. Ik vind een uur meestal wat lang, zeker bij een eenvormig en energiek genre als power metal, maar hier zoeft het voorbij en dat is meestal een goed teken. Ik merk dat ik nu niet echt in de bui ben om iets zinnigs in de zin van argumentatie te schrijven, dus laten we het er maar even op houden dat het een buitengewoon aangename kennismaking is geweest met Theocracy.

Ik zat trouwens te denken, ze noemen christelijke metal weleens "white metal", als zogenaamde tegenpool van "black metal". Maar als je black met power mengt krijg je "black power metal", maar zou dit dan "white power metal" moeten heten? Klinkt nogal verkeerd eigenlijk... Ach, labels.

Doet me bij mate veel aan Avantasia denken. Vind dit een ontzettend fijne plaat, met als enig fundamenteel kritiekpunt dat het 'power'-element soms wel erg aangedikt is; dan geldt Less is More voor mij. Als christen waardeer ik de teksten juist enorm, maar ik kan me voorstellen dat ze voor een niet-gelovige weer te gelikt overkomen. Maargoed, als metalfan valt er op dit album hoe dan ook genoeg te genieten...

Tobias Sammet heb ik met een kruiskettinkje zien lopen, net als André Matos en Michael Kiske (twee zangers die in het verleden een deuntje hebben meegezongen voor Avantasia). Ik ken ook mensen die het christelijke door de muziek van Avantasia heen beweren te horen.

Ach... wat maakt het uit of het christelijke muziek is of niet. Als het muzikaal goed in elkaar zit, prima!
Ik hoor af en toe ook wel de vergelijking met Avantasia, maar deze kan daar zeker niet aan tippen. I am is de uitschieter, maar ook gelijk het begin. De lijn van dit nummer wordt niet doorgetrokken, maar de rest luistert zeker lekker weg.

De voorloper heb ik altijd nét wat sterker gevonden, maar inmiddels begin ik As The World Bleeds ook meer te waarderen. De band blijft origineel met een eigen geluid (waar je van houdt of niet), wat toch behoorlijk knap is. I Am is sterk, en ik vind dat dit niveau absoluut doorloopt in de rest van het album. Ik geniet misschien nog wel meer van het krachtige en subtiel diverse Nailed en de lekkere aansluiting op Hide in the Fairytale, en het beukende middenstuk in 30 Pieces of Silver . The Gift of Music ligt mij ook iets minder, al heeft dit nummer toch ook weer een fijne outro. Op Altar to the Unknown God klinken de zanglijnen en refreinen weer simpel, maar zijn met name de instrumentale stukken kippenvelbezorgend fijn; datzelfde geldt voor As the World Bleeds dat net als de meeste nummers erg rustig begint maar langzaam opbouwt naar een meeslepend gedeelte met krachtig gitaar- en drumgeluid, waarna dit nummer toch nog rustig de cd afsluit.

Bijna 7 jaar verder (en wijzer) moet ik zeggen dat ik helemaal om ben. Heb de afgelopen jaren ook (sommige) powermetal weten te waarderen en moet zeggen dat ik dit wel een van de beteren vind. Deze en de andere albums van deze band zijn met regelmaat in mij cd speler te vinden. Top!