The Cranberries - Roses (2012)

The Cranberries hadden in de jaren '90 veel succes - zeker ook in the USA (7x platinum voor 1 album) - met meer dan 30 miljoen verkochte platen. Kwalitatief waren Everybody Else Is Doin' It... & No Need To Argue echte topplaten, de rest was een stuk minder op een aantal singles na. Hierna maakte zangeres Dolores O'Riordan - na een persoonlijke crisis - ook nog 2 prima soloalbums, Are You Listening? en No Baggage. Bij deze comeback plaat in 2012 was ik benieuwd of ze weer het niveau zouden halen van die eerste 2 Cranberries en solo albums en wat mij betreft komen ze aardig in de buurt.

Opener Conduct is een ijzersterk nummer, waarin Dolores O'Riordan gelijk het voortouw neemt met haar prachtige stem. Tomorrow is zo'n Cranberries nummer wat echt lekker loopt. Een lekker nummer voor een zonnige dag als deze. Fire & Soul en Raining In My Heart zijn rustiger mooie semi-akoestische liedjes.
Op Losing My Mind horen we tussen de rustige klanken wat van die donkere Cranberries uithalen terug, zoals in het refrein. Past ook bij de tekst natuurlijk. En zeker bij Schizophrenic Playboys, waar dit nog meer te horen is. En die strijkers dan, een klassiek Cranberries nummer, erg fraai!

Over strijkers gesproken, samen met de bas vormen ze de prima backbone van het oh zo mooie Waiting In Walthamstow. De violen openen Show Me, gevolgd door een donkere gitaar. Op dit nummer gaat het tempo weer omhoog en is er weer een klassiek Cranberries refrein met uithalen en al. Maar wat zijn die violen toch mooi!
Astral Projections is weer wat relaxter. De opening van So Good is zo goed. Een mooi nummer, fraai gearrangeerd en gezongen. It makes you feel So Good. Roses is het rustige en fraaie einde van het album.

Dit is een heel aardig album geworden en wat je noemt een sterke comebackplaat die soms in de buurt komt van hun beste werk. En dat is in het geval van the Cranberries best knap.