Ramones - Rocket to Russia (1977)

De eerste drie platen van de Ramones mogen gerust allemaal klassiekers genoemd worden en hoewel de meesten fans,denk ik een voorkeur hebben voor het debuut (zelf vind ik Leave home de beste) doet Rocket to Russia daar vrijwel niets voor onder.
Rockaway beach staat voor mij qua kwaliteit gelijk aan Blizkrieg bop en voor persoonlijke redenen heeft de eerste mijn voorliefde.Verder bevat Rocket to Russia met onder andere Teenage Lobotomy en Sheena Is a Punk Rocker nog een aantal 1-2-3-4 punkrock evergreens en zijn ook de covers van Do You Wanna Dance? en Surfin' Bird erg geslaagd.
Het overige materiaal komt dan misschien net niet aan dat niveau met één uitzondering,het tekstueel briljante en ook als nummer erg leuke We're a Happy Family.
Het album kent ook een prima,bijpassende productie zodat Rocket to Russia het derde hoogepunt op rij is in het oeuvre van de Ramones.

Na het sterke debuut en de mij wat tegenvallende opvolger is Ramones' derde worp Rocket to Russia de beste van de drie. Ik herinner me dat veel van deze plaat klonk bij de special die NCRV's Elpee-Pop op een zaterdagavond op Hilversum 3 uitzond en die ik opnam.

Maar Surfin' Bird leerde ik pas rond 2009 (?) kennen, toen ik het nummer op YouTube tegenkwam als opname van een tv-show, helaas niet meer daarop te vinden. Cover van The Trashmen, oorspronkelijk uit 1963.
Andere oudje op deze plaat is de cover van Do You Wanna Dance van Bobby Freeman uit 1958, het lichte liedje op dit stevige album.
Jawel, er wordt veel meer geknald dan op de voorganger en de productie van Dee Dee Ramone is zijn stevigste tot dan toe. En bovendien messcherp. We're a Happy Family bijvoorbeeld dendert heerlijk door huis of auto.

Simpele muziek wordt weleens gezegd. Mwah. Probeer maar eens mee te spelen, al die akkoordenwisselingen op hoog tempo: valt niet mee. En dan altijd het juiste akkoord pakken, want inderdaad, het lijkt op elkaar wat vervolgens meteen de uitdaging is. Zeker als je nóg eens twee platen op je cv had staan.
In 2001 verscheen via Rhino een cd-editie met diverse plezante bonussen, in 2017 bij Sire een 40-jaar-oud-versie.

Mijn reis door wave, punk en toebehoren blijft nog even in november 1977. Ik kwam vanaf de punks van Buzzcocks en krijg zo de derde punkplaat op rij: de tweede van The Damned.

Na zojuist een wat gematigd enthousiast stukje geschreven te hebben over de voorganger Leave Home ben ik positiever over Rocket to Russia: het eerste deel van de plaat schiet voorbij (ok, Here Today, Gone Tomorrow is misschien iets te hoog op de tracklist, haalt de rush van de eerste nummers er wat af).

De productie is meer in your face en iets minder effect-geladen, en de Beach Boys-achtige melodieën klinken minder retro en 'cooler' dan op sommige nummers van de voorganger. De liedjes zijn ook beter; I Don't Care kende ik al in zijn demo-versie maar blijft top in zijn eenvoud, zelfde voor All Is Well en I Can't Give You Anything. Op Sheena Is A Punk Rocker en Rockaway Beach komen punk en pop samen; qua compositie geen speld tussen te krijgen.

Opener Cretin Hop blijft voor mij een van de grappigste nummers die ik ken. Oenige nummers als We're A Happy Family en Teenage Lobotomy klinken door de knallende performance (en de tekst natuurlijk) nog steeds strak. Waar ik Leave Home op momenten te retro en daardoor wat mat vond, klinkt de cover Do You Wanna Dance? en Surfin Bird - hoe retro wil je het hebben? - juist supergoed.