Ingebrigt Håker Flaten / Håkon Kornstad - Elise (2008)

Een zeldzaam juweel van de Scandinavische scene, dit prachtige album van bassist Ingebrigt Håker Flaten en saxofonist Håkon Kornstad. Zeldzaam niet omdat er nou zo weinig moois uit deze koude, Noordelijkste regio van Europa komt (integendeel zelfs, getuige ook de MuMe top X: Scandinavië die momenteel gaande is), maar vanwege het intieme, warme karakter van het album - toch heel anders dan wat we van de twee muzikanten zelf en ook doorgaans van Scandinavische jazz in het algemeen gewend zijn.
De stukken zijn 'vrij', in de zin dat ze zijn geïmproviseerd, maar zijn wel losjes gebaseerd op traditionele Noorse volksliederen: de grootmoeder van Håker Flaten, Elise, die op de eerste track gehoord wordt één van deze hymnen zingend, verzamelde deze om te behouden voor latere generaties. Håker Flaten en Kornstad steken deze oude composities met hun innovatieve spel in een modern jasje, maar wel met een overduidelijk respect voor de sfeer en geschiedenis van de stukken. Voor zover ik gevonden heb is dit de eerste keer dat deze twee muzikanten samen speelden, maar het klinkt zo natuurlijk alsof ze al jaren samen spelen.
Twee tracks, Etter Elise ('naar Elise') en Death and the Flower, zijn geen herberwerkingen van oude volksliederen. De eerste is een improvisatie in de geest van het album en van, natuurlijk, grootmoeder Elise. Death and the Flower is een compositie begin jaren '70 geschreven door Keith Jarrett. Met name deze laatste is toch vrij duidelijk te onderscheiden van de rest van het album, maar het misstaat niet en de twee tracks samen (precies in het midden van het album) geven het geheel net de dynamiek die het extra boeiend houdt.

4,5 sterren

Klinkt als een boeiend werk. Zal ik eens achter zoeken. Ken je Yagi Michiyo/Ingebrigt Håker Flaten/Paal Nilssen-Love - Live at SuperDeLuxe (2006) al? Machtig album ook én met Yagi Michiyo dus ook met een apart kantje.

Ik ken de plaat nog niet, maar zag 'm geloof ik ook al in één van de Scandinavië lijstjes. Ben benieuwd, klinkt interessant, dus zal er eens achteraan gaan. Thanks voor de tip!

Overigens, een voorproefje van deze: niet op het album, maar wel hetzelfde idee: Ingebrigt Håker Flaten en Håkon Kornstad live.

De ingetogen sfeer doet me constant denken aan die van Anouar Brahem's album Thimar met Dave Holland die ook op frêle wijze aan zijn snaren pulkt. Dit is een bijzonder warm en aangenaam album dat hand in hand gaat met de avondlijke rust tijdens deze koude winter. Bedankt dus nogmaals aan zij die me dit album hebben getipt!

Wederom een leuke en afwisselende keuze in het topic. Prachtig sfeertje, duidelijk Scandinavisch en nu eens met wat minder ECM galm. Mooi ingetogen spel, maar wel met een scherp randje en saai wordt het nergens. Twee creatieve geesten in duet in een bijzondere setting. Een echte winterplaat qua sfeer!

Bijzonder fijne plaat, waarop folkthema's worden gebracht met een mengeling van vakmanschap en individualisme. Jazz zoals we het graag horen dus. Een plaat die ondanks de winterse sferen een groot warm hart in zich draagt en bij meerdere luisterbeurten blijft boeien en ontroeren.

Vanwaar de plotselinge aandacht ineens voor dit album? Ik kan het alleen maar aanmoedigen overigens, maar wel opmerkelijk.

Lekker album, Begin met 3,5. Het geeft vooral een lekker sfeertje en zoals Soledad zegt gelukkig geen ECM overproductie.

Omdat dit topic bestaat

Oh! Dank. Zeer interessant

Ik ben er nog niet helemaal uit... Ik vind het helemaal niet vervelend om hiernaar te luisteren, maar als ik niet genoeg oplet gaat er veel langs me heen, en er blijft totaal niets hangen. Misschien dat het kwartje valt als ik met wat meer aandacht luister.

Ik ben eruit. Deze keer heb ik extra aandachtig geluisterd, met een koptelefoon. Beide heren hebben een zeer goede beheersing van hun instrument, en ze spelen ook zeer goed samen (voor zover ik dat kan beoordelen). Maar deze formule lijkt het toch niet helemaal te zijn voor mij. Er mag van mij wat meer melodie in zitten, en met de instrumentatie als geheel ben ik ook niet altijd blij. Vooral bij Death and the Flower blijkt mijn voorkeur heel duidelijk; ik luister veel liever naar het origineel van Keith Jarrett.

Een fijne plaat is dit zeker wel, maar voor mij had het wel meer uit de bocht mogen vliegen. Het gaat nergens echt los, hoewel het toch wel "ruw" is ofzo.