Ingebrigt Håker Flaten / Håkon Kornstad - Elise (2008)

Een zeldzaam juweel van de Scandinavische scene, dit prachtige album van bassist Ingebrigt Håker Flaten en saxofonist Håkon Kornstad. Zeldzaam niet omdat er nou zo weinig moois uit deze koude, Noordelijkste regio van Europa komt (integendeel zelfs, getuige ook de MuMe top X: Scandinavië die momenteel gaande is), maar vanwege het intieme, warme karakter van het album - toch heel anders dan wat we van de twee muzikanten zelf en ook doorgaans van Scandinavische jazz in het algemeen gewend zijn.
De stukken zijn 'vrij', in de zin dat ze zijn geïmproviseerd, maar zijn wel losjes gebaseerd op traditionele Noorse volksliederen: de grootmoeder van Håker Flaten, Elise, die op de eerste track gehoord wordt één van deze hymnen zingend, verzamelde deze om te behouden voor latere generaties. Håker Flaten en Kornstad steken deze oude composities met hun innovatieve spel in een modern jasje, maar wel met een overduidelijk respect voor de sfeer en geschiedenis van de stukken. Voor zover ik gevonden heb is dit de eerste keer dat deze twee muzikanten samen speelden, maar het klinkt zo natuurlijk alsof ze al jaren samen spelen.
Twee tracks, Etter Elise ('naar Elise') en Death and the Flower, zijn geen herberwerkingen van oude volksliederen. De eerste is een improvisatie in de geest van het album en van, natuurlijk, grootmoeder Elise. Death and the Flower is een compositie begin jaren '70 geschreven door Keith Jarrett. Met name deze laatste is toch vrij duidelijk te onderscheiden van de rest van het album, maar het misstaat niet en de twee tracks samen (precies in het midden van het album) geven het geheel net de dynamiek die het extra boeiend houdt.

4,5 sterren