Ryan Adams & The Cardinals - Cold Roses (2005)

Iemand al iets van gehoord? Je kon hem al op de 3voor12 stand kopen bij London Calling dit weekend maar toch maar niet gedaan...

Nog niets van gehoord maar kreeg wel een erg lovende recensie van de OOR (op de site te lezen). Schijnt het niveau van Heartbreaker te benaderen.

O, en Heartbreaker is juist zijn meest 'persoonlijke, emotionele'. Dat wordt smullen...

Je kunt dit album in zijn geheel beluisteren op zijn eigen site: Ryan Adams.com en dan even linksbovenin verder klikken.

Wat kan ik zeggen? Erg matig. Ik heb zo'n beetje alles van Ryan Adams (inclusief Whiskeytown en de verloren demo's Suicide Handbook en 48 Hours), maar ik vrees dat ik bij dit album moet afhaken. Dit album doet mij helemaal niets.

Inmiddels geluisterd, dankzij de gouden tip van bubbachups.

Cold Roses is een dubbelalbum met duidelijk twee verschillende kanten. Op disc 1 staan de wat rustiger liedjes, vol liefdesverdriet, zacht jankende gitaren en een snik in arme Ryan's stem. Disc 2 is wat vlotter, hoewel er hier ook een paar rustiger nummers op staan. Disc 1 lijkt wel wat op Heartbreaker, disc 2 heeft enkele nummers die wat meer richting Gold gaan. Beide discs kennen een fijne kale productie, waarin de country-achtige muziek goed tot haar recht komt.

Vraag blijft: zijn het fijne liedjes? Antwoord luidt: Dat dacht ik wel! We horen een geinspireerde Ryan die duidelijk last heeft van liefdesverdriet. Rottig voor hem, fijn voor ons. Het levert intense pareltjes op als Now that you're gone, Mocking Bird, Cold Roses en Blossom. Op disc 2 staan enkele nummers die kwalitatief iets minder zijn maar dat mag de pret niet echt drukken.

How do you keep love alive? vraagt Ryan zich aan het eind van disc 1 af. Als ik het zou weten zou ik het mooi niet vertellen, want het lijkt er veel op dat Ryan alleen door een gebroken hart tot grootse prestaties in staat is. Hoewel ik hem pas 1 keer heb beluisterd lijkt Cold Roses het beste album van Ryan sinds Gold. Waar liefdesverdriet al niet goed voor is.

4,5 *

volgens mij keert hij weer terug naar zijn oude vorm van whiskey town
kwam als eerste in mij op na na een luisterbeurt

en daar kun je alleen maar blij mee zijn een voorzichtige 4

Wie is de dame die meezingt?

In de line-up van The Cardinals komen twee dames voor: Cindy Cashdollar en Catherine Popper.

Onbekend (voor mij althans).

ik heb hem nu een paar keer gedraaid en ik vind m echt goed

heerlijk die steelguitar ertussen door dat miste ik echt aan zijn muziek sinds hij solo ging

een definitieve 4

Ik heb deze cd nu 2 weken in huis en hij is mijn cd-speler nog niet uitgeweest. Hoort thuis op dezelfde hoogte als Heartbreaker en Love is Hell.

Er zitten ware dichters bij de MusicMeter. Soms geven ze een goede indruk van de muziek. Cold Roses moet je echter gewoon beluisteren. Heeeeeeeeeeeerlijk.

En nu maar wachten op de volgende twee cd's dit jaar..

4,5 sterren!

In Plato Magazine gelezen dat er nog twee volgen voor het einde van 2005. Jeetje, wat een topjaar is dit aan het worden!

Dit album heeft mij niet zo gegrepen. De eerste drie trackjes op de eerste cd zijn veelbelovend maar wat daarna boeide mij minder en minder.

Volgens de recensies moet dit een topplaat zijn maar ik heb het (nog) niet gehoord. Misschien ben ik niet zo'n al.country man of misschien moet de cd's nog maar een kans geven...

Mijn voorlopige beoordeliing hou ik op een 2,5...

Echt een geweldig album, vooral de nummers 'Friends' 'Sweet Illusions' ' Meadowlake Street' en Magnolia Mountain' zijn ongelofflijk goed.
de CD zit standaard in mijn tas, zodat ik hem overal en altijd kan luisteren!

deze plaat pakte mij in het begin niet , maar na hem een paar maal beluisterd te hebben , vond ik hem alsmaar beter worden , maar een love is hell is het zeker niet

Ik heb deze cd voor mijn verjaardag gekregen. Vreemd genoeg eigenlijk, want ik kende Ryan Adams niet eens echt en al bij het eerste liedje merkte ik dat het ook helemaal niet de muziek is die ik meestal draai. Maar het kon me wel bekoren, en ik ben echt benieuwd wat ik ervan ga vinden als ik wat geconcetreerder ga luisteren, wie weet is dit wel het begin van een nieuw tijdperk in mijn cd-kastje .

Ik las ergens in een recensie over deze plaat het woord 'jongens-country'. Vind ik een mooie omschrijving voor deze plaat.

Heerlijke 'jongens-country' verhoogt naar een 4.5*

Ik las laatst ergens een interview met BLof, iemand van hun zei toen dat dit de plaat was die Bob Dylan altijd al had willen
maken. Ik benieuwd natuurlijk en luisteren maar. Moest wel een teleurstelling worden .

Inderdaad, ik had dat nog niet gehoord, jongens-country!

Vind dit een zeer leuk en onderhoudend plaatje.
Allez, ik ga niet onderdoen, want Ryan is een fantastische vent en ook nog eens wreed nijg getalenteerd!
4.5 zei je ?

Vooruit met de geit : 4.5 ****1/2

Ik zit op een druilerige maandagochtend in het begin van mijn lange, lange vakantie ontzettend te genieten van deze plaat. Màn, wat is die RYAN ADAMS toch een verschrikkelijke klassebak zeg!

Zijn mondharmonicaspel (in Scrabble grote woordwaarde dit woord)
is ook om van te smullen.

Countryrockgetinte rootsmuziek zoals die moet klinken!

Formidabel album.

Blijf bij 4.5 sterren en ga gauw zijn EASY TIGER aanschaffen, die knaap doet het steeds opnieuw even goed!

Veel gedraaid tijdens een moeilijk fase. Het gevoelige en toch stevige werk van Adams verzachtte de ellende. Sweet illusions was een beetje mijn lijflied in die periode. How do you keep love alive, When will you come back home, Let it ride, Cold Roses. Ik zat in Spanje en draaide ze een paar keer per dag tijdens die vreselijk hete en depressieve zomer.
Daarna heb ik er nog maar weinig naar geluisterd. Maar dat ligt niet aan de kwalitiet van de muziek. Meer aan de omstandigheden waarmee ik dit album associeer.
Nou, het moet er maar eens van komen: ik ga hem weer opzetten. Mooi blijft het vast en zeker

Ryan Adams ten tijde van "Gold " ontdekt en zwaar verslingerd aan deze artiest geraakt , met als gevolg dat ik zijn beste plaat " Cold Roses" reeds behoorlijk grijs heb gedraaid, ik kan er geen genoeg van krijgen.
De openingstrack alleen al!! Magnolia Mountain...........Hemels!

Op releasedag, vrijdag, gekocht en maandag waren we onderweg naar Giethoorn. De hele week heeft het erg hard geregend en ik zat op een camping langs het water. Nat en koud, dat was het vooral. Toch wist ik warm te blijven door dit album.

Een totaal andere Ryan Adams kwam me tegemoet. Ik kende hem al van zijn eerdere albums, maar hier klonk Ryan opeens volwassen. Het leek wel alsof hij zich met grotere zaken ging bemoeien. De nummers Magnolia Mountain en Easy Plateau gaan over de zoektocht naar innerlijke rust, iets wat hij daarvoor nog nooit had aangeraakt. Maar ook de liefdesliedjes, waar Ryan uiteraard een kei in is, waren anders. Geen naïeve nummers meer die op 'Gold' stonden, maar serieuze en zware nummers als Sweet Illusions en When Will You Come Back Home.

Naast de teksten is ook de muziek in evenwicht. The Cardinals doen Ryan goed. Eerdere albums zaten vol met studiomuzikanten en zijn livebands waren ook niet altijd om over naar huis te schrijven. Maar nu, The Cardinals klinken als een geheel en zouden dat later op 'Jacksonville City Nights' en 'Easy Tiger' weer doen. Het heerlijke volle geluid, met op de achtergrond de altijd aanwezige pedal steel guitar, is ontzettend heerlijk.

Nee, er is geen enkel minpuntje op deze prachtige dubbelaar. Met stipt op 1 in mijn top 10, met stip 5 sterren. Ryan Adams is na zijn val in Liverpool in het jaar 2004 bijzonder goed opgestaan.

Goed bericht Wickerman. Ben het er helemaal mee eens. Top album dit. Naast de Pedal steel is de manier waarop hij de achtergrond zangeres en backing vocals van The Cardinals inzet, ook subliem gedaan. Daardoor een heel vol en warm geluid.

Dit is inderdaad een geweldige dubbelaar van Ryan Adams, fenomenale plaat!!
Ik vind de meeste albums van Ryan Adams erg goed, maar met Cold Roses overtreft hij alles.
Kwam met stip in mijn top 10, en is daar ( voorlopig ? ) niet meer uit te krijgen.
How Do You Keep Love Alive & Mockingbird, When Will You Come Back Home, ach ik kan de resterende 16 nummers ook wel vermelden... laat maar.
Klassieker!!!!!

Ja, ik kan er weer naar luisteren zonder in de somberheid van destijds te vervallen. En het is en blijft muziek die me naar de keel grijpt. Ik sluit me volledig aan bij Wickerman en Tequila. Eigenlijk is deze na zijn ook erg goeie debuutalbum het eerste waar Ryan echt laat horen wat hij kan. De albums die na Cold Roses komen ken ik niet, ga ik me eens in verdiepen zodra ik ze tegenkom. Ik hoop dat hij op deze weg doorging. Wat denken jullie?

Ryan Adams is met The Cardinals zeker op deze weg doorgegaan. Het eerst volgende album, Jacksonville City Nights, is zelfs nog een graadje 'erger'. Nog meer country en nog meer emotie. Het warme gevoel is er wel, maar is wat scherper en breekbaarder. Prachtig album ook, maar Cold Roses is net iets beter.

Het volgende album wat opgenomen is met The Cardinals was Easy Tiger. Deze is wat gelikter dan de voorgaande twee, wat vooral te danken is aan de producer. Korte liedjes, waar je snel doorheen bent. Niet helemaal voor mij weggelegt helaas.

Ok, Jacksonville moet ik dus in eerste instantie eens gaan zoeken. Ik ben benieuwd.

meesterwerk van ryan zoals al zijn platen , klassebak , vooral sweet illusions is geniaal,

als je het mij vraagt, dylan meets the stones ten tijde van exile on main street, nog mensen die dit soms zo ervaren

te gekke plaat

Dylan meets the stones?? Klinkt intrigerend, maar ik snap niet wat je daarmee bedoelt. Tekstueel Dylan en muzikaal Stones of zo iets? Leg uit Beaster