The Poets - Wooden Spoon (2011)

Wooden Spoon is mede geschreven door Eric Woolfson, zanger en componist van The Alan Parsons Project. Je kunt op Wooden Spoon al horen wat een fantastische songwriter is en nog zou worden.
The Poets is een Britse pop, rock, scottish blues band die volgens mij maar kort heeft bestaan, van 1964-1967.

The Poets waren een unieke Schotse beatgroep die slechts zes singles uitbrachten, alle verzameld op deze compilatie. Andrew Oldham (de manager van de Rolling Stones) kwam ze op het spoor toen hij een foto van ze zag in een lokaal muziekblad (Beat News). Hij was nogal ingenomen met de wijze waarop de leden zich kleedden: halfhoge laarsjes, fluwelen jasjes en "frilled" shirts, met sierstrookjes dus - een beetje zoals de Kinks in hun begintijd. Maar het bleek ook een erg goede groep te zijn toen hij naar hun optredens ging. Hun repertoire bestond bovendien voor een groot deel uit eigen liedjes, en die zijn van hoog niveau.
The Poets worden wel eens met The Zombies vergeleken vanwege die songs met mineurakkoorden. Dat gaat naar mijn mening niet helemaal op, want het geluid van The Zombies werd gedomineerd door piano en orgel, en die zijn bij The Poets niet te horen. Bovendien was Colin Blunstone gezegend met een prachtig stemgeluid, en al was George Gallacher een prima zanger, hij was in dat opzicht duidelijk Blunstone's mindere.
Now We're Thru' was de eerste, in Londen opgenomen single, en die bereikte zowaar nét de 30e plaats in de Engelse hitparade. Maar de opvolgende singles flopten. Te weinig airplay, denk ik, en bovendien was het aanbod van goede popmuziek naar mijn mening overweldigend en de concurrentie dus moordend. Een bijkomende factor was het feit dat Andrew Oldham zich nog maar weinig met de groep bemoeide. Dat heeft de groep geen goed gedaan. Toen de laatste single uitkwam was van de oorspronkelijke bezetting niemand meer over. Die laatste single is het prachtige Wooden Spoon dat als een freakbeat classic beschouwd wordt. Alle nummers op deze compilatie zijn de moeite waard, inclusief de b-kantjes. Er staat geen "filler" op dit album, dat ik iedere sixties-liefhebber zou willen aanraden.
Van een écht album is het helaas nooit gekomen, en dat betreur ik in hoge mate. Gelukkig bracht Grapefruit deze comp uit, maar die is ook al niet meer leverbaar. Ik was er gelukkig op tijd bij.

Een intrigerende groep,The Poets. Ik kwam ze op het spoor dankzij de Britse auteur Alan Clayson die het fraaie boek Call Up The Groups over al die beatgroepjes schreef. Dat The Poets uitzonderlijk goed waren wordt in het voornoemde boek bevestigd. Het probleem dat zich voordeed, aldus Clayson, was dat het imposante livegeluid van de groep zich niet goed liet vertalen naar de studio. Ze klonken op hun eerste singles kort door de bocht geformuleerd als een van de vele beatgroepen. En ja, de concurrentie in 1964/1965 was enorm. Een andere groep die vanwege het te grote verschil tussen hun livesound en hun studiogeluid niet doorbraken de uit Liverpool afkomstige The Big Three. Qua opstelling een voorloper van Cream. Hun single Some Other Guy is aardig maar moet als liveuitvoering een overdonderende ervaring zijn geweest. Hun EP Live At The Cavern geeft een indicatie van hoe de groep live klonk. Jammer dat het maar vier nummers zijn.

Van The Big Three is inderdaad bekend dat ze live erg krachtig en dynamisch waren en dat men er in de studio niet in slaagde om dat op plaat vast te leggen. Mogelijk dat iets dergelijks ook een rol speelde bij de opnames van The Poets. Ik was, om heel eerlijk te zijn, ook niet helemaal tevreden over het geluid van de opnames op de cd. Maar een belangrijke oorzaak voor het uitblijven van succes was verder absoluut dat Andrew Oldham geen tijd voor de Poets had die wegkwijnden in London op de rand van armoe. Oldham was verwikkeld in allerlei gedoe met de Stones en trok zijn handen van de Poets af. Ze moesten het in feite verder zelf maar uitzoeken en optredens ritselen moesten ze ook maar zelf doen.
Het ging ook slecht met Oldham's Immediate-label (waarop een paar singles van The Poets verschenen) en de carrières van Marianne Faithfull, Chris Farlowe en P.P. Arnold leden daar ook onder. Oldham was, zo is mijn indruk, een halve gangster - zo heb ik het hem nogal kwalijk genomen dat hij advertentieruimte in Melody Maker kocht om Cilla Black's versie van You've Lost That Lovin' Feelin' de grond in te boren. Toen de grond onder zijn voeten te heet werd (Mick en Keith waren verwikkeld in drugsprocessen) vluchtte Oldham naar de States. Wat zijn productiewerk betreft (hij was in naam tot 67 producer van alle Stones-opnames), ik geloof niet dat hij daar veel aan bijdroeg als ik de betrokkenen mag geloven. En met deze dubieuze figuur hadden The Poets dus te maken... Ze hadden een betere producer verdiend, misschien iemand als Shel Talmy?

Shel Talmy zou in 1964 en 1965 wel iets voor The Poets hebben kunnen betekenen. Groepen als The Who en The Kinks waren in hun begintijd in goede handen bij deze producer. Maar rond 1966 was Shel met deze groepen ook al weer over zijn houdbaarheidsdatum heen? Ik weet uit de autobiografie dat Ray Davies het productionele werk al in 1966 stilletjes overnam door veel over te doen als Talmy vertrokken was.
En uiteraard hangt veel af van geluk. Het mocht niet zo zijn voor The Poets. Maar deze groep is uiteraard lang niet de enige die het niet gered heeft.