The Poets - Wooden Spoon (2011)
Alternatieve titel: The Singles Anthology 1964-1967
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Grapefruit
-
Now We're Thru' (2:20)
-
There Are Some (2:14)
-
That's the Way It's Got to Be (2:35)
-
I'll Cry with the Moon (2:53)
-
I Am So Blue (2:42)
-
I Love Her Still (1:45)
-
Call Again (2:24)
-
Some Things I Can't Forget (1:51)
-
Baby Don't You Do It (2:28)
-
I'll Come Home (2:07)
-
Wooden Spoon (2:29)
-
In Your Tower (2:30)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 2 augustus 2018, 13:57 uur
The Poets waren een unieke Schotse beatgroep die slechts zes singles uitbrachten, alle verzameld op deze compilatie. Andrew Oldham (de manager van de Rolling Stones) kwam ze op het spoor toen hij een foto van ze zag in een lokaal muziekblad (Beat News). Hij was nogal ingenomen met de wijze waarop de leden zich kleedden: halfhoge laarsjes, fluwelen jasjes en "frilled" shirts, met sierstrookjes dus - een beetje zoals de Kinks in hun begintijd. Maar het bleek ook een erg goede groep te zijn toen hij naar hun optredens ging. Hun repertoire bestond bovendien voor een groot deel uit eigen liedjes, en die zijn van hoog niveau.
The Poets worden wel eens met The Zombies vergeleken vanwege die songs met mineurakkoorden. Dat gaat naar mijn mening niet helemaal op, want het geluid van The Zombies werd gedomineerd door piano en orgel, en die zijn bij The Poets niet te horen. Bovendien was Colin Blunstone gezegend met een prachtig stemgeluid, en al was George Gallacher een prima zanger, hij was in dat opzicht duidelijk Blunstone's mindere.
Now We're Thru' was de eerste, in Londen opgenomen single, en die bereikte zowaar nét de 30e plaats in de Engelse hitparade. Maar de opvolgende singles flopten. Te weinig airplay, denk ik, en bovendien was het aanbod van goede popmuziek naar mijn mening overweldigend en de concurrentie dus moordend. Een bijkomende factor was het feit dat Andrew Oldham zich nog maar weinig met de groep bemoeide. Dat heeft de groep geen goed gedaan. Toen de laatste single uitkwam was van de oorspronkelijke bezetting niemand meer over. Die laatste single is het prachtige Wooden Spoon dat als een freakbeat classic beschouwd wordt. Alle nummers op deze compilatie zijn de moeite waard, inclusief de b-kantjes. Er staat geen "filler" op dit album, dat ik iedere sixties-liefhebber zou willen aanraden.
Van een écht album is het helaas nooit gekomen, en dat betreur ik in hoge mate. Gelukkig bracht Grapefruit deze comp uit, maar die is ook al niet meer leverbaar. Ik was er gelukkig op tijd bij.
The Poets worden wel eens met The Zombies vergeleken vanwege die songs met mineurakkoorden. Dat gaat naar mijn mening niet helemaal op, want het geluid van The Zombies werd gedomineerd door piano en orgel, en die zijn bij The Poets niet te horen. Bovendien was Colin Blunstone gezegend met een prachtig stemgeluid, en al was George Gallacher een prima zanger, hij was in dat opzicht duidelijk Blunstone's mindere.
Now We're Thru' was de eerste, in Londen opgenomen single, en die bereikte zowaar nét de 30e plaats in de Engelse hitparade. Maar de opvolgende singles flopten. Te weinig airplay, denk ik, en bovendien was het aanbod van goede popmuziek naar mijn mening overweldigend en de concurrentie dus moordend. Een bijkomende factor was het feit dat Andrew Oldham zich nog maar weinig met de groep bemoeide. Dat heeft de groep geen goed gedaan. Toen de laatste single uitkwam was van de oorspronkelijke bezetting niemand meer over. Die laatste single is het prachtige Wooden Spoon dat als een freakbeat classic beschouwd wordt. Alle nummers op deze compilatie zijn de moeite waard, inclusief de b-kantjes. Er staat geen "filler" op dit album, dat ik iedere sixties-liefhebber zou willen aanraden.
Van een écht album is het helaas nooit gekomen, en dat betreur ik in hoge mate. Gelukkig bracht Grapefruit deze comp uit, maar die is ook al niet meer leverbaar. Ik was er gelukkig op tijd bij.
* denotes required fields.
* denotes required fields.