The Verve - A Northern Soul (1995)

Ik ken deze plaat niet, maar wel History van de singles cd, wat een supernummer!

Nog steeds voor mij het krachtigste wapenfeit van The Verve. Dromerig als het debuut, maar een stukje zwaarder, manisch. Gitaargeluid als een natuurkracht. Plus twee fantastische, akoestisch getinte nummers, ogenschijnlijk lukraak ertussen gegooid.

All farewells should be sudden..

Dat stond te lezen op de hoes van de single History. Daarnaast waren er ook uitgaven met het citaat ‘Life is not a rehearsal’ – die was ook niet mis. Ergens is het ook een schitterend verhaal. Je brengt als band net een popsong uit met de grandeur om de oversteek naar het grote publiek te maken en vervolgens knalt de groep van vier licht ontvlambare persoonlijkheden uit elkaar. Klaar, punt.. behorende tot het verleden; geschiedenis. Ironisch genoeg is History ook één de eerste Verve-composities waarin de songwriting van Richard Ashcroft duidelijk de overhand heeft. Stemmig, melancholiek en groots aan gezet door memorabele strijkpartijen. Geinige voetnoot; in History zou een muzikale knipoog naar John Lennon’s Mind Games te horen zijn. En in tegenstelling tot het duo Jagger/Richards inzake Bitter Sweet Symphony, hebben de erven Ono/Lennon blijkbaar niet de urgentie ervaren om die rechten voor zich op te eisen. Enfin, de eerste bandsplit van The Verve zou slechts enkele maanden duren. En Ashcroft zou in de jaren die daarop volgden met zijn signatuur een grote stempel gaan drukken op de Britse popmuziek.

In retroperspectief is A Northern Soul wellicht wel de complete plaat van The Verve. Het is in ieder geval lichtjes mijn favoriet. Het combineert het dromerige gitaarspel van Nick McCabe – dat het debuut zo grandioos domineert – en de kunde van de liedjesschrijver Richard Ashcroft. Naast History is natuurlijk On Your Own ook zo’n mooie voorbode. Bovenal is de sound wat puntiger; de productie heeft wat meer punch. Maar zoals gezegd, dat laat ook de gitaargolven in bijvoorbeeld Drive You Home, So it Goes en het furieuze Brainstorm Interlude meer op de voorgrond klinken.

Maar het absolute hoogtepunt is wat mij betreft het titelnummer, die wederom de brille van beide heren weet te bundelen. Ashcroft’s ode aan de zwarte muzikale beweging in het noorden van Engeland eind jaren zestig. 'Keizers sterven niet in bed'. Maar of dit ook geldt voor koning Richard? Hij droeg dit in psychedelica gedoopte stukje swagger op aan de zelfgekroonde keizer van de Britse popmuziek Noel Gallagher - die zijn Cast No Shadow vervolgens weer opdroeg aan het genie Ashcroft. - I'm gonna die alone in bed.. - declameert Ashcroft meermaals om er vervolgens toch aan toe te voegen dat hij het zelf wel uitzingt. - Too busy stayin' alive.. - Groots, megalomaan en ontwapenend. Muziek uit asgrijze industriesteden. Liedjes voor de verloren ziel.

Mooie recensie James Douglas!

Wil er nog aan toevoegen dat ik No Knock on My Door ook een heerlijk nummer vind, alleen na het wonderschone History komt die er nogal hard in.

Wisselvallige plaat met vele hoogtepunten. Ook veel gefröbel, dus de perfecte skipplaat.

The Verve in een notendop!

History is één van de beste popnummers ooit gemaakt en misschien wel het beste nummer van deze band. Het is zo'n beetje The Verve's 'Wonderwall', maar dan beter..

Als geheel echter, ben ik van A Northern Soul vooralsnog minder gecharmeerd dan van Urban Hymns, omdat daar uiteindelijk gewoon meer goede nummers op staan. De ballad-kant van de band vind ik over het algemeen ook wat interessanter dan de psychedelische. Moet wel zeggen dat ik Urban Hymns veel vaker heb gehoord dan deze, dus pin me d'r niet op vast..

Hier valt met name Life's an ocean op, terwijl het in deze draad bejubelde History me duidelijk minder doet. Goed gemaakt, absoluut, maar er gebeurt toch minder in de onderbuik.

Life's an ocean klinkt mooi hypnotiserend.