Machine Head - Through the Ashes of Empires (2003)

Waanzinnig goede metalplaat. Het geheel klinkt enorm krachtig en melodieus. De zang is erg goed, de riffs vet en er zit een fijn scherp randje aan. Het belangrijkste is natuurlijk dat de nummers deugen. Ook dat is het geval. Stuk voor stuk knallers.

Toen de plaat uit kwam werd ik compleet weggeblazen en nu eigenlijk nog steeds. Met het mooi opgebouwde Descend the Shades of Night als afsluiter laat Machine Head horen dat ze nog meer kunnen dan keihard beuken. Mooie cleane vocals en samenzang. De teksten op dit album vind ik goed en passen perfect bij de muziek. Bij het luisteren naar een nummer als Bite the Bullet krijg ik echt zo'n onoverwinnelijk gevoel.

Een van de beste metalplaten van de afgelopen tien jaar.

4,5*

Zo lijkt het er toch op dat de hypothese van Edwynn, namelijk dat Phil Demmel de reden is waardoor ik The Blackening (heel) erg goed vind terwijl ik Machine Head’s eerste twee albums weinig interessant vind, juist is: Through the Ashes of Empires is het eerste MH album waarop Demmel meespeelt. En jawel, dit album vind ik meteen stukken beter dan Burn My Eyes of The More Things Change.

Machine Head slaagt er hier in om niet alleen agressief te klinken, maar om het ook nog eens gemeend over te laten komen. Daarnaast weten de nummers op dit album zonder problemen mijn aandacht vast te houden en niet te klinken als een onverteerbare brei van herrie.

Zo goed als The Blackening is dit album niet, maar Through the Ashes of Empires heeft mij toch overtuigd.

3.5*

Vet! Toch na twee teleurstellende albums weet 'Machine Head' weer met een strak album te komen, toch eentje die op weg was naar één van hun beste (zal ongetwijfeld nog wel hoog eindigen) maar helaas lieten de heren hier en daar wat steekjes vallen waarvan ik toch wat meer van het album afstootte. Er staan zeker pareltjes op, zo vond ik 'Imperium' echt super vet maar, ook 'In the Presence of My Enemies' tot en met 'Vim' waren leuk. Maar, om niet te vergeten is het laatste nummer 'Descend the Shades of Night' misschien wel het beste nummer wat er op het album te vinden is, prachtig!

Best wisselvallig en daarom moet ik toch erg twijfelt een stem uitbrengen. Vooropstellend dat het niveau hier toch wel met een enorme lijn stijgt, echter is het nog wel in een ontwikkeling en kan je merken dat de band hier en daar nog wat andere dingen uitprobeert, en na 'Vim' (het laatste nummer daar weg gelaten) kakt het allemaal wel een beetje in, zeker Flynn die op een gegeven moment wel eentonig begon te klinken. Nee, het is hem nog net niet maar, we komen er wel.

Voorlopige tussenstand:
01. Burn My Eyes
02. Through the Ashes of Empires
03. The More Things Change...
04. The Burning Red
05. Supercharger