The Hold Steady - Separation Sunday (2005)

Ik heb het echt geprobeerd met deze band. De eerste plaat beviel me al niet zo, maar na de goede reviews op deze tweede (en het nu ook weer verschijnen in meerdere eindejaarslijstjes oa op Pitchfork en Amazon) deze ook geprobeerd. Maar nee, dit is gewoon niet aan mij besteed. De rauwe, ongepolijste stem van zanger Craig Finn, die eigenlijk meer praat dan zingt, en dat dan doet op een achtergrondje van ouderwetse rock 'n' roll.

Het klinkt gewoon als een bijeengeraapt zooitje gitaarsolo's, riffjes en losse teksten die hier worden gemixt tot iets wat op muziek moet lijken. Enige nummer dat ik nog wel ok vind is Your Little Hoodrat Friend. Toevallig ook het enige nummer waarin de zanger wel zingt ipv praat.

Pas bij het derde album heb ik het gevoel dat alles op z'n plaats viel bij deze band. Deze is wel iets beter dan zijn voorganger, maar Boys And Girls In America is het meesterwerk van deze band.
Ik zou zeggen: laat de eerste twee albums links liggen en luister de derde..Dan zul je niet teleurgesteld worden

Doet zeker niet onder voor Boys and Girls in America

Te veel gespreek-zing naar mijn smaak. Zo van die proclamatie teksten met weinig melodie.

nee vind ik niet , het is gewoon een goede plaat , een jaar later zouden ze doorbreken en terecht ook want ze zijn heel goed

Vreemd dat deze zo laag ingeschat wordt op MuMe, want elders op internet wordt deze steevast naar voor geschoven als uitschieter in hun discografie. Ik wist niet goed wat te verwachten bij de term 'pub rock'. Ondertussen weet ik dat het wat lijkt op het prachtige 'Avenida de La Revolución' van Brant Bjork, dat ik een erg fijn nummer vind. Aangename verrassing dus!

Hoe deze muziek te omschrijven: Centraal staat de stoere mannenzang die eigenlijk meer praat dan zingt, en met diepe stem verhaalt over sex drugs and rock & roll uitspattingen. Vandaar ook de term pub rock, want hij lijkt wat op die kerel op café die iets te veel gedronken heeft en iets veel over zichzelf aan het vertellen is. Origineel, en veel beter klinkend dan de omschrijving misschien laat uitschijnen.

Muzikaal is dit typische classic rock, mooi geproduceerd met af en toe een orgeltje of piano erbij. Niet echt mijn dada, maar goed genoeg gebracht om niet op de zenuwen te werken.

Uiteindelijk is dit niet echt iets dat ik vaak opzet - daarvoor is het niet uitdagend genoeg. Maar wel een leuke plaat. Uitschieter is het nummer Stevie Nix.