The Hold Steady - Separation Sunday (2005)

Vreemd dat deze zo laag ingeschat wordt op MuMe, want elders op internet wordt deze steevast naar voor geschoven als uitschieter in hun discografie. Ik wist niet goed wat te verwachten bij de term 'pub rock'. Ondertussen weet ik dat het wat lijkt op het prachtige 'Avenida de La Revolución' van Brant Bjork, dat ik een erg fijn nummer vind. Aangename verrassing dus!

Hoe deze muziek te omschrijven: Centraal staat de stoere mannenzang die eigenlijk meer praat dan zingt, en met diepe stem verhaalt over sex drugs and rock & roll uitspattingen. Vandaar ook de term pub rock, want hij lijkt wat op die kerel op café die iets te veel gedronken heeft en iets veel over zichzelf aan het vertellen is. Origineel, en veel beter klinkend dan de omschrijving misschien laat uitschijnen.

Muzikaal is dit typische classic rock, mooi geproduceerd met af en toe een orgeltje of piano erbij. Niet echt mijn dada, maar goed genoeg gebracht om niet op de zenuwen te werken.

Uiteindelijk is dit niet echt iets dat ik vaak opzet - daarvoor is het niet uitdagend genoeg. Maar wel een leuke plaat. Uitschieter is het nummer Stevie Nix.