Steve Winwood - About Time (2003)

Nooit gehoord

de hoes lijkt verdacht veel op Supernatural van Santana!!

Een minder bekende maar wel goeie plaat van Stevie Winwood. Hij is ook uitgebracht als 2CD met een live bonus disk met Why can't we live together, Dear Mr. Fantasy (van Traffic) en een hele lange versie van Voodoo Chile (ruim 13 minuten). Te vermelden waard is dat Steve Winwood in 1968 het orgeltje speelde op de originele versie van Voodoo Chile op Electric Ladyland van Jimi Hendrix.

Ja, het is zeker geen slechte plaat van Winwood.

De nummers kenmerken zich vooral door ellenlange orgelsolo's van Winwood. Ik heb ook nog eens de dubbele cd-versie er van.

Maar beklijven doet het te weinig, ik kan uit mijn hoofd nauwelijks het ene nummer van het andere onderscheiden, had eigenlijk de cd weer eens uitgebreid moeten draaien. Alleen Why can't we live together heeft een boeiend onderscheidend vermogen, is ook van vele anderen natuurlijk al bekend.

Uiteindelijk heeft pers en publiek de plaat volledig links laten liggen.

Toch jammer. Ik ga hem weer eens luisteren. Als ik nog aanvullende info heb, kom ik er op terug.

Ja, het is wat ik zo'n beetje in gedachte had. Veel orgelspel op z'n Winwoods maar toch ook wel lead-gitaar.

Ook zijn stem lijkt nauwelijks beïnvloed door het klimmen van de jaren.
Helemaal geen slecht album hoor, wel wat aan de lange kant.

Naar aanleiding van Steve Winwood's Soundstage dvd (een echte aanrader, misschien wel Winwood's beste release) heb ik dit album eens opgezocht. Ik las vergelijkingen met Traffic, en daar kan ik wel inkomen.

Het punt is echter dat bij Traffic (op een album als Shoot Out At the Fantasy Factory) de nummers zelf een stuk boeiender zijn, en onderling duidelijker van elkaar verschillen. De jams op About Time zijn op zich boeiend, maar de nummers zelf blijven, zoals musician al zei, niet hangen. Steve Winwood is hier daarnaast niet echt overtuigend als zanger, wat toch een zeldzaamheid genoemd kan worden. Z'n stem is soms wat rauw, of zelfs wat schor, maar hij mist vooral overtuigingskracht in zijn stem. In een nummer als 'Phoenix Rising' zit zijn stem ook gewoon veel te laag in de mix, en dat soort amateurisme mag op dit niveau gewoon niet voorkomen.

Het vreemde is dat ik daar bij het bekijken van de Soundstage dvd geen last van had. Winwood speelt daar van dit album 'Bully', 'Why Can't We Live Together', 'Different Light' en 'Walking On'. Met open mond zit je te kijken hoe goed die muzikanten kunnen spelen. Ik voel daar gewoon meer chemie tussen de muzikanten denk ik. Daar komt nog bij dat Winwood daar ook de sterren van de hemel zingt.

Tja, er had meer in gezeten, geen idee waarom het er niet uitgekomen is.

Prachtige hoes, maar verder is schraalhans koning. Een zeer grote teleurstelling.