Steve Winwood - Chronicles (1987)

Zomaar een verzamelplaat van de eerste 4 solo albums van Steve Winwood, geen best of, geen greatest hits; geen Night Train, geen Freedom Overspill, geen Back in the High Life Again. Wel een verzameling mooie nummers.

Prettige bijkomstigheid: de nummers afkomstig van het album Talking Back to the Night (Help Me Angel, Valerie en Talking Back) hebben hier een veel betere mix. Deze uitvoering van Talking Back to the Night is trouwens opgenomen om te gebruiken voor een (Amerikaanse) Michelob commercial: "...because the night belongs to Michelob". (En datzelfde geldt voor Eric Clapton's After Midnight op Crossroads 4).

Nooit geweten en ook nooit gehoord, ook niet van Eric Clapton trouwens. Ik zal ze vanavond wel eens draaien en kijken of ik een verschil hoor.

Goed samengestelde compilatie van het betere solowerk van Steve.

Jammer dat je anno 2007 niets meer van de man hoort, is die nog met muziek bezig ?

Geen idee.

****1/2

Hij speelt aanstaande zondag op North Sea Jazz.... Ken dit album niet zo goed. Beneden wel in de kast staan. Bevat wel een paar mooie nummers, zal hem vanavond eens opzetten..

Wat denk je van About Time uit 2003, Nine Lives uit 2008 en Live From Madison Square Garden uit 2009.

En nog steeds is er geen fatsoenlijke verzamelaar van Steve Winwood solo De nummers die jij noemt zijn zeker een groot gemis en ik voeg daar nog Don't You Know What the Night Can Do? aan toe. Dus platenmaatschappij, word eens wakker!

Steve Winwood wordt nog altijd gezien als de man achter de Spencer Davis group (Gimme some lovin').

Dáárvan is dan ook een ruime hoeveelheid verzamelaars aanwezig.

Dat hij eigenlijk tussen 1977 en 1987 (deze cd komt al uit 1987) een veel succesvollere solo-carriere had, wordt nogal eens vergeten, niet in de laatste plaats door Winwood's platenmaatschappij.

Met uitzondering van Arc of a diver, zijn zijn andere solo-albums uit die periode nauwelijks te vinden (Talking back to the night!), terwijl in de tijd van verschijnen miljoenen LP's van Steve Winwood zijn verkocht.

Als je aan het eind van die periode ook nog eens een verzamelaar krijgt aangeboden waarbij essentiële nummers ontbreken (Nighttrain, Still in the game, There's a river), zou ik zeggen: breken met platenmaatschappij Island.

Nogmaals, aan de nummers zelf mankeert weinig. Het is, voor hen die zijn studiowerk hebben, bekend terrein. Maar de samenstelling is pet, ook het nalaten van goedverzorgde single-versies van de uitgebrachte nummers is veel te gemakzuchtig.

Daarom 4 sterren, terwijl ik Steve Winwood met een betere verzamelaar liever 5 sterren zou gunnen.

Overigens heeft Steve Winwood dit jaar natuurlijk een fantastische comeback gemaakt samen met Eric Clapton en de live cd Live from Madison Square garden (platenmaatschappij Reprise records!)

Zijn laatste solo cd About time uit 2003 mag er overigens ook best nog wezen.

Je vergeet Nine Lives, zijn laatste soloplaat uit 2008

Excuus! Die moet ik inderdaad nog kopen. Zal eerst lezen wat jullie er van vinden...

Mag ik deze even bumpen na 7 jaar Hans ?

Ook bij de SDG liet Island de bal vallen. Eight Gigs A Week zou alles op moeten staan, maar daar ontbreekt de US versie van Gimmie Some Lovin' terwijl er nauwelijks nog mensen rondlopen die de UK versie kennen ..........

Chris Blackwell, de baas van Island, heeft er een persoonlijke missie van gemaakt om Winwood's carrière te laten slagen. Zo iemand laat je natuurlijk niet zo maar vallen. Bovendien heeft Winwood totaal geen benul van de mensen die zijn platen kopen.

Ik las een interview met hem na het uitkomen van Roll With It waarin hij schoorvoetend bekende dat hij altijd alleen maar muziek voor zichzelf gemaakt had en pas recent gerealiseerd had dat het misschien ook wel eens leuk was om eens wat voor de fans te doen. Resultaat daarvan was het titelnummer waarin hij opeens weer in olderwetse SDG R&B modus verkeerde. Speciaal voor de fans dus .........

Kortom hij is een gepamperd supertalent die alles aan is komen waaien en daar een behoorlijk elitaire levensfilosofie aan over gehouden heeft.......... Getuige zijn, via het internet uitgevochten, ruzie met Dave Mason rond de RRHOF inhuldiging in 2004 is hij na dat ene heldere moment gewoon weer verder gegaan waar hij geleven was.

Dat gezegd hebbende zal ik hem eeuwig loven voor de rol die hij gespeeld heeft bij het in leven houden van Viv Stanshall, tot die zich het grote podium boven op fikte door in slaap te vallen met een sjekkie in z'n hoofd.............

Weer 7 jaar verder.
Het is een wat lukraak verzamelaar omdat het grote delen van zijn carrière overslaat, maar de selectie smaakt mij erg goed. Enige album dat ik ook heb van Winwood, maar ik speel 'm graag als ik wat zin heb in nostalgisch 80s geluid (want dat is wel het kenmerk van deze selectie).