Sylvan - Sceneries (2012)

De komende Sylvan-plaat.

Een dubbelaar met maar 5! songs. Dit gaat geweldig worden.

Officiele previews van de nieuwe plaat:

YouTube - SCENERIES - 'The Fountain of Glow'

YouTube - SCENERIES - 'Share the World with Me'

YouTube - SCENERIES - 'The Words You Hide'

YouTube - SCENERIES - 'The Waters I Traveled'

en

YouTube - SCENERIES - 'Farewell to Old Friends'

Is er een nieuwe zanger dan?

Erg flauw. Marco is mijns inziens een waanzinnig goede zanger.
Dat is ook de reden waarom ik weet dat het weer een geweldige plaat gaat worden.

Afgelopen vrijdag naar Hamburg geweest naar het release concert van Sceneries.
Kleine knusse zaal met ongeveer 300 bezoekers, maar geluid kon beter.
Omdat ik de CD als pre order had besteld kon ik hem daar direct meenemen.
Het is een geweldig goede dubbel CD.
Erg veel afwisseling, erg emotioneel.
Deze CD heeft veel luister beurten nodig om goed te kunnen bevatten.
Voorlopig hoogtepunt, The waters I traveled.
Word vervolgd.....

Ik ben heel erg benieuwd!

Vandaag toegekomen en o wee wat ga ik een leuke namiddag tegemoet!

Hopelijk is het zijn 23 euro waard...!

Ik ben benieuwd naar je ervaring.
Ik heb er het geld niet voor. Dus ik bedenk nog even, hoe ik het ga doen.

Moet de plaat overigens niet in 17 nummers uitgesplitst worden, of is dit overzichterlijker?

Waarschijnlijk verschijnt-ie binnen de kortste keren (na de release eind januari denk ik) wel op Play, Zavvi, Amazon,... Zeker zavvi heeft soms ondenkbaar goedkope deals. En ik ben er heel tevreden over.

Ik vind die vijf chapters wel leuk staan en het is inderdaad overzichtelijker. Bij Tick Tock van Gazpacho is het hier ook op vier nummers gehouden, terwijl strikt genomen de cd in iTunes zeven tracks weergeeft...

Anderhalf uur vind ik wel lang, maar de nummers afzonderlijk vind ik goed te doen. Het album moet nog wat groeien (één keer luisteren is te weinig), maar er is veel te ontdekken.

Ongelooflijk wat begint de plaat goed.
Rustig pianotje met de mooie zang van Marco en dan een schitterende solo van Jan Petersen.

Dit is wel de neoprogressieve rock die ik lust. Vele malen beter dan Force of Gravity.
Echt een andere benadering dan Posthumous Silence.

Deze plaat zou op de valreep best nog in mijn top-10 van 2011 terecht kunnen komen.
Al is de officiele releasedate 2012. Ik snap het even niet meer.

Nu is het weer afwachten tot mensen de stem/zang van Marco Gluhman gaan afbranden.

Ik houd normaliter niet zo van falsetto's maar bij Sylvan vind ik het altijd geweldig. Goed voor een flinke portie kippenvel.

Moest bij de eerste klanken bijna lachen bij het duitse accent van de man(ik heb het echter ook wel eens erger gehoord bij een band als eloy bijvoorbeeld), al bevalt het eerste nummer me, ondanks de zang, best wel. Leuke Bombastische symfo, hopelijk is de rest van dit album dat ook.

De zang van mister Gluhman is, als hij op z'n emotioneelst/hoogst zingt, goed te doen. Hij legt er zijn ziel en zaligheid in, helemaal in combinatie met de huilende gitaar. Kan dat wel waarderen.

Dat vind ik nu niet echt afbranden. Ik stel je mening op prijs. Vooral omdat je het echt een kans geeft en ieder geval de muziek kan waarderen.

Ik ben zo enorm in mijn nopjes met deze plaat.
Sylvan klinkt hier en daar meer richting IQ en Marillion, dan ze ooit deden.
Vooral de gitaarsolo's zijn van ongekende schoonheid.
Alsof ze vijf 'Oceanclouds' op één plaat hebben gezet.

Meestal heb je op een CD wel een paar nummers waar je na enkele keren luisteren verder skipt.
Bij deze CD is dat voor mij absoluut niet het geval.
Elk nummer heeft zo zijn eigen hoogtepunten.
Na het concert in Hamburg heb ik nog gesproken met de gitarist Jan Petersen.
Hij vertelde mij dat ze vermoedelijk in het voorjaar op tournee gaan.
Hopelijk krijgen ze de mogelijkheid om op een groter podium te spelen.

Alle stukken muziek lopen zo mooi naadloos in elkaar over.
We hebben hier echt te maken met 5 mini-concepten. Erg knap gedaan allemaal.

Ik hoop ze in het nieuwe jaar ook te zien.
Boerderij/Zoetermeer lijkt me een goed plan.

Voor RPWL geldt hetzelde.

Ik heb ze in Oktober jongstleden nog gezien in de Pul in Uden.
Erg goed en sfeervol concert.
Het geluid was er in ieder geval beter dan onlangs in Hamburg.
Ze speelden toen 2 nummers van Sceneries die erg veel indruk maakten.
Dat was de reden om de verre reis naar Hamburg te maken.
Ja, ze klinken inderdaad meer naar de beste albums van Marillion [ Brave, AOS, Marbles ]

Die komen op 13 april naar Zoetermeer, onder het motto 'Progdreams', samen met The Enid, Quantum Fantay en Airbag. Niet slecht, me dunkt

The Enid en Airbag ken ik niet.

Quantum Fantay ben ik helemaal verzot op.

Het probleem dat ik heb met de zanger van deze band is dat het klinkt alsof hij constant vastloopt met zijn stem, zo komt het allemaal pijnlijk geforceerd over.

Instrumenteel gezien is dit dan wel weer mooi.

Ik zie wat je bedoelt, ik let er ook steeds meer op, tot mijn eigen grote ergernis. Als hij pakweg "aaaaaa" zingt en daarbij een toon hoger gaat, klinkt het als "aaa-aaa". Of zoiets toch

Goeie nieuwe CD van Sylvan. Hij haalt net niet het niveau van Posthumous Silence, maar is een goede tweede.
Deze is in ieder geval beter dan de vorige twee CD's samen!

Ik snap niet helemaal wat je bedoelt.

Neil Young of die zanger van The Cure dat zijn zangers die geforceerd zingen en eigenlijk gewoon helemaal niet goed zijn.

Marco Gluhmann klinkt als een getraind zanger. Zijn stem lijkt wel breekbaar maar breekt nergens. En dat is best knap.

YouTube - SCENERIES - 'The Waters I Traveled'

Ik bedoel bijvoorbeeld zoiets als wat je tussen 1:30 - 1:34 kan horen in zijn zang. Als je het zo eventjes hoort valt het misschien nog wel mee, maar dit soort momenten komen nog best wat vaker voor in die 90 minuten en dat gaat dan gauw irriteren.

Het kan best zijn manier van getraind (of breekbaar) zingen zijn, maar zelf hoor ik het liever wat krachtiger als je met je stem de hoogte in gaat.

Gek, ik vind het geweldig klinken.

Toch een kwestie van smaak blijkbaar. Ik vind het echt waanzinnig, hoe hij zingt. Diep in mijn ziel, raakt die man mij.

het is mooi dat hij je zo weet te raken, maar helaas moet ik toch meegaan met wat Scython zegt.
opzich klinkt zijn stem goed, maar zodra hijde hoogte ingaat met zijn stem (en hij heeft al een vrij hoge stem) dan word het lastig om er naar te blijven luisteren.
en met een album van 90 minuten kan dat toch best vervelend zijn.

muziekaal zit het allemaal goed in mekaar en klinkt het lekker als Symfonische rock.
maar dan blijkt dat we pas 1 nummer hebben gehad, en dat we er nog 4 krijgen.
nou ben ik wel fan van lange nummer, maar hier weten ze niet altijd de volle speeltijd te boeien.

toch vind ik het jammer, had hier meer van verwacht denk ik toch.
al met al kom ik op een 3*, wel met enige groei mogelijkheid maar dat zal niet veel zijn.