Architecture in Helsinki - In Case We Die (2005)

lekkere, maar soms te vage mix van stijlen, zelfs binnen 1 nummer.... stukjes waar gekrijst wordt als in een japanse meiden punkband... stukjes die klinken als de soundtrack van super mario, maar dan met een trompet erbij... stukjes die klinken als een psychedelische kindermusical.... beste tracks: 1 en 2

Dresden dolls meets the arcade fire......zoiets op basis van nevereverdid!

Cd is een tijdje blijven liggen. Ben het nog steeds wel eens met mijn vorige bericht. Maar het is allemaal net niet pakkend genoeg. 3*

Vrolijk plaatje dit, maar ben het wel enigszins met bono eens, het pakt net niet helemaal voorlopig. Hoewel sommige nummers (bijv. The Cemetery, Do the Whirlwind) toch wel erg leuk zijn. Maar in z'n geheel net niet.

Voorganger Fingers crossed vond ik op eerste gehoor eigenlijk niet meer dan 'wel aardig' (zal 'm binnenkort nog wel eens opzetten), maar omdat Architecture volgende week op The Music In My Head staat wilde ik toch wel even hun nieuwe plaat eerst horen. Ik vind 'm gewéldig! Dat rare samenraapsel van stijlen en spitsvondigheden vind ik op dit album geweldig goed werken. Ben benieuwd hoe ze het live doen. 4,5*

Ben er ook wel benieuwd naar. Leuke line-up ook aldaar met ook oa Clap Your Hands Say Yeah, Black Rebel Motorcycle Club en Elbow

Het was een belevenis om de dames en heren van Architecture in Helsinki gisteravond te zien op het festival The Music In My Head. Maar net als op de plaat ontbreekt ook live het gevoel. Het is intrigerende muziek dat hier en daar een glimlach oproept. Maar nergens raakt het me of ontroert het me. Dat is jammer, want ze hebben wel wat in huis.

De cover Love is the drug was verrassend goed. Met al die blazers kunnen ze behoorlijk stuwend en opzwepend spelen. Maar in hun eigen nummers springen ze te veel van de hak op de tak. Daardoor wordt het onsamenhangend. Iets te bedacht dus...

al bijna een jaar uit, maar nu op de 3voor12 luisterpaal...

Do The Wirlwind en Frenchy, I'm Faking vind ik de beste nummers. 3,5*

volgens mij omdat de plaat nu pas in Nederland gereleased wordt.

Van de hak op de tak

Gezien de bandnaam zal dit Autralische achttal wel liefhebber zijn van Finse bouwkunst. Wat de diepere betekenis van de naam Architecture in Helsinki ook zal zijn, de naam doet wel recht aan het soort muziek dat deze acht jongens en meisjes maken. Vol en onnavolgbaar, zo is hun muziek op de plaat In case we die het snelst te typeren. Als deze muziek bouwkunst was dan was het bouwkunst waarbij gothiek, renaissance, Bauhaus en vooral Barok dwars door elkaar heen gebruikt werd.

Alle acht bandleden zijn multi-instrumentalist en ze zingen ook allemaal op deze plaat. Ze maken een bonte verzameling aan liedjes, waarbij ze er en voorkeur voor hebben te wisselen van stijl, tempo en instrumentatie binnen een en hetzelfde liedje. Zo opent de plaat apocalypyisch met Nevereverdid om na anderhalve minuut over te schakelen op een soort polka waarbij allerlei blaasinstrumenten uit de kast worden getrokken. De opener is typerend voor de hele plaat: liedjes van nog geen vijf minuten waarin minstens twee, drie keer van stijl wordt gewisseld.

Daarin hebben ze wel iets weg van de IJslandse band Múm, alleen is die veel rustiger, feërieker en uitgesponnener. Architecture in Helsinki gebruikt graag een beetje bombast wat vooral vorm en kleur krijgt met de vele trompetten, tuba’s en trombones die worden bespeeld. Nadeel is dat de muziek van de hak op de tak gaat en je als luisteraar nooit rust wordt gegund. Dat kan nogal vermoeien. En de samenhang ontbreekt. De enige samenhang die er is, is dat er geen samenhang is. Dat kan ook een overkoepelend instrumentaal thema zijn.

Toch hebben deze Australiërs wel iets interessants neergezet. Ze variëren behendig en zijn rete-muzikaal. Al zou ik wel hopen dat ze op den duur het conservatorium-niveau ontstijgen. In die zin, dat de muziek nu nogal bedacht aandoet. Muziek wordt pas echt interessant en meeslepend als je niet meer hoort dat erover nagedacht is, maar wanneer er vooral passie en gevoel in doorklinkt. Die passie zit nu vooral in het enthousiasme waarmee ze spelen, maar ik hoor graag een innerlijke drang en behoefte bij muzikanten om zich muzikaal te uiten. De drang om de luisteraar iets mee te geven, te vertellen. Dat ontbreekt op deze plaat, maar ondanks dat is In case we die een spannende plaat die verrast, vermaakt (de muziek is soms ronduit komisch) en op het verkeede been zet.

Net als bijvoorbeeld de band Man Man (ik heb over hen eens iets als Architecture in Helsinki meets Tom Waits gelezen, zelf maak ik er altijd Tom Waits & the Muppets van) kan een band als deze mij goed bekoren.
Het stuitert alle kanten op en is daardoor mischien wat chaotisch. Ik heb daar geen last van.
Dat het niet echt raakt is iets waar ik wel een beetje kan inkomen (heb ik bij Man Man ook), maar ik geniet hier des te meer van. Dan raakt het maar wat minder; van mij mogen dit soort platen eens in de zoveel tijd verschijnen om mij vrolijk en vrij verder te laten wandelen in het leven.

Ben nog lang niet uitgeluisterd, maar wat is dit een geweldige CD!

Ze staan 12 mei in Ekko. Iets voor jou?

Ik zag dat ze de 11e in Rotown komen: ik ga daar maar naar toe denk ik.
Starbright zou inderdaad Ekko kunnen doen (ben ik nu eerder i.t.t. indertijd Yonderboi).

En 10 mei staan ze in Paradiso, om het plaatje compleet te maken. Daar ga ik dan maar heen, denk ik.

Maar in Paradiso spelen Dungen, Tilly & The Wall, Architecture en Sophia afzonderlijk van elkaar. Volgens mij zijn de combikaartjes Dungen/Sophia en Tilly/Architecture.

Hmz, dan wordt het eerder Dungen/Sophia voor mij.

Hier wordt ik nu echt vrolijk van! Het begint al meteen goed met het openingsnummer Nevereverdid. Tempowisselingen, blazers, krijsende vrouwen en meer van dat soort gekte. Daar is meteen de toon voor de rest van het album meegezet. Daarna komt mijn favoriet tot nu toe: It’5! Wat klinken die Oeh la sha la la’s op de achtergrond toch aanstekelijk.
Daarna springt het van de hak op de tak, maar toch klinkt het voor mij wel als een geheel. Dat mensen dit niet pakkend vinden snap ik niks van. Een nummer als Wishbone spookt mij al heel de week door het hoofd.
Ook tekstueel moet ik er wel om lachen:
Everybody's gonna make it to the cemetery,
There's a Ross,
There's a Neil,
There's a Lenny,
There's an Aaron,
There's a Saul,
There's a Chip,
There’s Benny

Wat staat deze plaat toch vol met van die heerlijke gekte. Ondanks dat er per nummer al gemiddeld 3 verschillende stijlen langs komen, doet het me toch ook wel aan andere bands denken. Zo hoor ik The Arcade Fire of Belle & Sebastian hier toch zeker in terug, maar dit is toch net iets vrolijker en gekker.
Het klinkt allemaal zo vrolijk en heerlijk zomers, tijdens Cemetery waan je je zelfs 2 minuten op een tropisch eiland. Na de korte, aandoenlijke bonustrack is er dan helaas een einde aan het feest gekomen. Tijd om met The Cure even mijn gemoedstoestand weer in balans te brengen.

Omdat deze schattige band van mij een minder chagerijnig (’s ochtends even een nummertje luisteren doet wonderen) mens heeft gemaakt lijken 4* mij toch op zijn plaats.

platen van Architecture in Helsinki zijn één groot feest!

Éen keer beluistert en meteen verkocht.......letterlijk verkocht , wat een arty farty bullshit cd is dit zeg!!
Hier krijg ik echt stevige jeuk van.
Die Australiers zitten stiekem in hun vuistje te lachen dat er werkelijk mensen zijn die hier gewoon 20 ballen voor neertellen.

'Fingers Crossed' had wel potentie maar opvolger 'In Case We Die' haalt het er helaas niet uit. Sterker, ik vind deze plaat duidelijk minder dan het debuut. Aan het begin van de plaat staan 2 echt heerlijk vrolijke liedjes (It'5 en Wishbone) maar verder doet het me eigenlijk niks. De derde plaat laat ik voorlopig dus maar links liggen...

2*.

Een ongeloofelijk leuk en gezellig album, zonder enige opvullers of vervelende nummers. Het enige minpunt wat ik zou kunnen verzinnen is dat sommige nummers als The Cemetery en It's 5! iets langer hadden mogen duren. 5 sterren geef ik voorlopig ook nog niet maar ik sluit niet uit dat ze die ooit gaan krijgen van mij. Voor nu 4,5 sterren!

Ik ga dit luisteren naar aanleiding van Aero's commentaar bij het voor mij ongelooflijke sterke album : Hold On Now, Youngster... van "Los Campesinos". Ik heb hoge verwachtingen en eigenlijk ook weer totaal niet, omdat ik niet geloof dat Los Campesinos hier ook maar enigzins op lijken, maar we zullen zien(horen).

Ik luister nu naar dit en mijn uitgangspunt is misschien verkeerd omdat ik probeer er iets in te horen wat er niet is. Dit lijkt totaal niet op Los Campesinos en is ook van een totaal ander gehalte. Dit is niet mijn ding, ik vind dit gekunsteld en pretentieus klinken. Helaas, maar na 2 nummers ben ik hier mee klaar.

Dan is stemmen dus niet toegestaan. Alleen na beluistering van hele albums mag er gestemd worden (natuurlijk kunnen we dit niet controleren, maar nu geef je het zelf al aan: of heb je toch doorgezet?)

Deze had ik een tijd niet geluisterd, maar dit is echt een vrolijk blijvertje.

Inderdaad op het eerste gehoor chaotische nummers, met tempowisselingen, ineens andere instrumenten. maar er is altijd wel iets van houvast in de vorm van een herkenbaar melodietje, baslijntje. Gewoon beginnen met 2 nummertjes en die dan een aantal keer luisteren.
Overeenkomst met Los Campesinos is de chaotische nummers en de mannelijke-vrouwelijke zang.

In Wishbone is die zangeres echt een engeltje in de rommel, mooi.

Ik had gehoopt op iets zoals dit, maar kwam bedrogen uit. Kunstzinnige muziekcollage in de vorm van sprankelende indiepop, om het mooi te omschrijven, dat is Architecture in Helsinki. Vrolijke deuntjes, vrolijke zangstemmetjes eroverheen en een enorme overvloed aan verschillende vrolijke instrumenten. Het zal sommigen zeker smaken, maar ik krijg er ongelooflijk de kriebels van. Net zoals I'm From Barcelona trouwens, maar dat terzijde. Helemaal niet mijn ding!

Oeh.. ik vind het instrumentale wel leuk, maar ik erger me lichtelijk aan de vocals.. Niet helemaal mijn ding.. wel oké.. maar ik denk niet dat ik dit nog vaak zal gaan luisteren.