Architecture in Helsinki - In Case We Die (2005)

Van de hak op de tak

Gezien de bandnaam zal dit Autralische achttal wel liefhebber zijn van Finse bouwkunst. Wat de diepere betekenis van de naam Architecture in Helsinki ook zal zijn, de naam doet wel recht aan het soort muziek dat deze acht jongens en meisjes maken. Vol en onnavolgbaar, zo is hun muziek op de plaat In case we die het snelst te typeren. Als deze muziek bouwkunst was dan was het bouwkunst waarbij gothiek, renaissance, Bauhaus en vooral Barok dwars door elkaar heen gebruikt werd.

Alle acht bandleden zijn multi-instrumentalist en ze zingen ook allemaal op deze plaat. Ze maken een bonte verzameling aan liedjes, waarbij ze er en voorkeur voor hebben te wisselen van stijl, tempo en instrumentatie binnen een en hetzelfde liedje. Zo opent de plaat apocalypyisch met Nevereverdid om na anderhalve minuut over te schakelen op een soort polka waarbij allerlei blaasinstrumenten uit de kast worden getrokken. De opener is typerend voor de hele plaat: liedjes van nog geen vijf minuten waarin minstens twee, drie keer van stijl wordt gewisseld.

Daarin hebben ze wel iets weg van de IJslandse band Múm, alleen is die veel rustiger, feërieker en uitgesponnener. Architecture in Helsinki gebruikt graag een beetje bombast wat vooral vorm en kleur krijgt met de vele trompetten, tuba’s en trombones die worden bespeeld. Nadeel is dat de muziek van de hak op de tak gaat en je als luisteraar nooit rust wordt gegund. Dat kan nogal vermoeien. En de samenhang ontbreekt. De enige samenhang die er is, is dat er geen samenhang is. Dat kan ook een overkoepelend instrumentaal thema zijn.

Toch hebben deze Australiërs wel iets interessants neergezet. Ze variëren behendig en zijn rete-muzikaal. Al zou ik wel hopen dat ze op den duur het conservatorium-niveau ontstijgen. In die zin, dat de muziek nu nogal bedacht aandoet. Muziek wordt pas echt interessant en meeslepend als je niet meer hoort dat erover nagedacht is, maar wanneer er vooral passie en gevoel in doorklinkt. Die passie zit nu vooral in het enthousiasme waarmee ze spelen, maar ik hoor graag een innerlijke drang en behoefte bij muzikanten om zich muzikaal te uiten. De drang om de luisteraar iets mee te geven, te vertellen. Dat ontbreekt op deze plaat, maar ondanks dat is In case we die een spannende plaat die verrast, vermaakt (de muziek is soms ronduit komisch) en op het verkeede been zet.

'Fingers Crossed' had wel potentie maar opvolger 'In Case We Die' haalt het er helaas niet uit. Sterker, ik vind deze plaat duidelijk minder dan het debuut. Aan het begin van de plaat staan 2 echt heerlijk vrolijke liedjes (It'5 en Wishbone) maar verder doet het me eigenlijk niks. De derde plaat laat ik voorlopig dus maar links liggen...

2*.

Ik had gehoopt op iets zoals dit, maar kwam bedrogen uit. Kunstzinnige muziekcollage in de vorm van sprankelende indiepop, om het mooi te omschrijven, dat is Architecture in Helsinki. Vrolijke deuntjes, vrolijke zangstemmetjes eroverheen en een enorme overvloed aan verschillende vrolijke instrumenten. Het zal sommigen zeker smaken, maar ik krijg er ongelooflijk de kriebels van. Net zoals I'm From Barcelona trouwens, maar dat terzijde. Helemaal niet mijn ding!