Vladislav Delay - Vantaa (2011)

Ynoskire was me net voor met toevoegen, al was het pas een paar dagen geleden dat ik kennis nam van deze nieuwe Vladislav Delay. Na reeds een plaat van het Vladislav Delay Quartet, een nieuwe met het Moritz van Oswald Trio en een nieuwe Luomo, had ik eigenlijk niet nog meer van Sasu Ripatti verwacht dit jaar. Een aangename verrassing dus en temeer zo na de eerste handvol luisterbeurten.

Zoals we dat eigenlijk van Vladislav Delay gewend zijn, is Vantaa een buitengewoon gelaagd en gedetailleerd album. Een waardering in sterren zal ik daarom ook nog even uitstellen, maar de eerste indruk deel ik alvast graag. Ik heb namelijk het idee dat deze misschien wel eens tot het beste van Ripatti's werk kan gaan behoren...
Lange, ambient tracks van donkere, maar warme, knisperende beats in vreemde, wisselende ritmes en tempo's met daaroverheen (of achterheen?) vreemde, maar mooie, etherische melodieën. Op zich niets nieuws dus, maar het album leeft misschien nog net iets meer dan de voorgangers. Het ademt, pulseert, hypnotiseert. Het album roept beelden op van stille, uitgestrekte landschappen, smeltend sneeuw, langzaam groeiende bomen; misschien ook omdat ik net een aantal afleveringen van Frozen Planet heb bekeken, maar het album is zeer zeker ook evocatief op die manier. De Finse roots van Ripatti zijn onmiskenbaar.
Daarbij doet het album bij vlagen denken aan wat Ripatti eerder dit jaar heeft gedaan met het Vladislav Delay Quartet, bijvoorbeeld het dreigende, repetitieve element in Henki, zelfs aan Luomo op Levite, en is op het album de ruimte gelaten voor verrassing, zoals Lauma: een massieve track met dreunende beats die zorgt dat je weer rechtop in je stoel komt, maar je tegelijk volledig hypnotiseert. Vantaa lijkt dus voor Ripatti weer een stapje verder in zijn ontwikkeling.

Weet je wat, ik zet 'm gewoon maar weer op. Dat wordt de zesde keer sinds eergistermiddag... dat mag denk ik best een teken heten.