Loudon Wainwright III - Last Man on Earth (2001)

Dit was mijn eerste album van Loudon Wainwright III, keb hem zeker 1000 keer gedraaid en hij blijft steengoed! Deze moet je gewoon hebben.

Muzikaal op zijn best in Missing You daarna wat minder. Loudon is echter een van de weinigen die alleen door zijn verhalende stem en uitstekende teksten een hele plaat blijft boeien.

Kijk, dat vind ik nou ook.

Zijn stem ligt me ook stukken beter dan zijn zoon Rufus.
Want die gaat me vlug irriteren!

Deze prachtplaat van de geboren singer-songwriter geef ik
4.5 sterren **** 1/2

White Winos is prachtig. Goed album, maar iets te 'country' naar mijn smaak. Ik hoor Bob Dylan in de teksten en sfeer.

Wauw, deze is prachtig!

White Winos, Last Man On Earth en Homeless doen me het meest, maar de rest is ook van een erg goed niveau.. Een van de vele mannen met een gitaar, maar deze heeft dan toch weer iets wat mij kippenvel geeft.

4 sterren en veel draaibeurten

Ontroerende cd waar het overlijden van zijn moeder centraal staat. Hij heeft veel mooie cd's gemaakt, maar deze bschouw ik als zijn beste.

eens. Prachtige teksten, simpel, raak en humaan. Bij deze plaat kan ik niet lezen, dat heeft Nobelprijswinnaar Bob Dylan nooit voor elkaar gekregen.

Mijn laatste ontdekking! Natuurlijk ken ik de (uitzonderlijke) naam al een paar decennia, ook zijn zoon (Rufus) en zijn dochter (Martha) zijn geen onbekende namen voor me, maar ik was altijd een beetje huiverig voor de duiding 'country'. De country is er zeker wel in verweven en in sommige songs voert het de boventoon, maar bovenal hoor ik sterk geproduceerde Westcoast seventies folk -countryrock.
Ik hoor een mix van Jackson Browne, Peter Case en Townes van Zandt. Wat mij betreft is Bob Dylan, met zijn nasale stem, wat verder weg.
Dit album biedt bijzondere warme en stemmige (soms close-harmony) songs, die ik zeker nog erg vaak beluisteren. De weemoed en de nostalgie, in de teksten, spat er van af en ik vind het geheel bijzonder prettig en geloofvaardig.
Ik vermoed dat dit album één van zijn hoogte punten is in zijn gehele, omvangrijke oeuvre, maar om dat écht zelf te ondervinden, heb ik nog een lange weg te gaan...

Opvallend dat er in al die jaren MuMe nog maar 26 keer op dit album is gestemd en dat er slechts acht meningen zijn bedropt. Ik daag een ieder uit die een beetje van jaren '70 Westcoast country en folkrock houdt, dit album toch eens een kans te geven!

NOG MAAR EENS ONDERLIJNEN DAT DEZE EEN VAN DE BESTE ... MISSCHIEN WEL DE ALLERBESTE CD IS VAN LOUDON WAINWRIGHT ,,, MET HET ABSOLUUT HOOGTEPUNT ..last man on earth !!!!!

Een mooi album van Loudon, waar 2 thema's centraal staan : als eerste het overlijden van zijn moeder en een relatie die niet goed verliep.
Hij heeft alle nummers geschreven na de dood van zijn moeder Martha in 1997 en verbleef een hele tijd in haar huis. Daar vond hij de rust om de nummers te schrijven. Beetje vreemd dat het nog een tijd duurde voordat de plaat uit werd gebracht, pas in 1981.
Toen zijn vader overleed (dacht in 1982) maakte hij ook een plaat (History). Nu had hij met zijn vader wel een veel gecompliceerdere relatie dan met zijn moeder.
In ieder geval is dit een prachtige folk/roots album (country zou ik het zeker niet noemen) met de gebruikelijke ingrediënten van Loudon, verhalende teksten, wat cynisme en sarcasme en een totaal eigen wijze van het brengen van de nummers.
De muzikale omlijsting en productie is top, veel dede gastmuzikanten, veel afwisseling in muzikale begeleiding en Loudon in topvorm.
Loudon (nog rechtstreekse afstammeling van Peter Stuyvesant) groeide op in een redelijk welgesteld gezin, werd zanger en ook nog actuer (heeft nog een rol in M *A*S*H gehad, maar is misschien ook wel erg bekend geworden door zijn relatie met Kate McGarrigle. Zowel zoon Rufus als dochter Martha kwamen uit deze relatie.
Een zeer eigenzinnig artiest, moeilijk vor zijn omgeving (relaties hielden vaak geen stand), eigen blik op de maatschappij en songs die daarover gaan.
Dit album is wat dat betreft wel één van de beteren.

behalve zijn album "History" is dit het enige album, dat ik van de inmiddels 78-jarige oorspronkelijk uit North Carolina afkomstige Loudon Wainwright ken.

inderdaad een "folk/roots" juweeltje met goede songs, sterke melodieën, rake teksten met diepgang en in een uitstekende productie. hierboven is al eerder vermeld waar dit album thematisch over gaat. persoonlijk hoor ik er weinig tot geen country of country rock in terug.

teveel favoriete nummers om hier op te noemen, maar "White Winos" over de witte wijntjes die zijn moeder graag dagelijks dronk, "I'm Not Gonna Cry", "Donations", "Graveyard", het titelnummer en "Homeless" raken allemaal een gevoelige snaar. zijn serieuze teksten ontbreekt het hier merendeels aan de van hem bekende humor en gaan meer over zelfreflectie, hoewel liedjes als o.a. "I'm Not Gonna Cry", "Donations" en "Last Man on Earth" niet volledig van humor gespeend zijn, maar toch een serieuze ondertoon hebben.

Loudon Wainwright (vocals, guitar, 5-string banjo) is op dit voornamelijk rustige, ingetogen "folky" album uitstekend bij stem en de muzikale omlijsting is prachtig met topmuzikanten als David Mansfield (fiddle, viola, mandolin, dulcimer, guitar), Steuart Smith (electric & acoustic guitar, piano, organ, accordion, bass, harmonica) en Dick Connette (piano, spinet, celeste, harmonium) die voor een fraai klankentapijt zorgen.

Suzzy Roche, de moeder van zijn dochter/singer-songwriter Lucy Wainwright Roche (halfzus van zijn kinderen Martha en Rufus) bekend van het vocale zangtrio The Roches, zingt mee op nummers 11 en 12.

de (althans voor mij) iets "mindere" nummers ("Bridge" en "Bed") weerhouden mij ervan om 5 sterren te geven. vandaar 4,5. dit is wellicht 1 van de beste albums van Loudon Wainwright die meer dan 30 albums op zijn naam heeft staan en nodigt uit tot verdere verdieping van zijn oeuvre, rekening houdend met de opmerking van liefhebber ouwekock dat zijn beste periode tussen 1983 en 2005 ligt.

Album werd geproduceerd door Stewart Lerman
Recorded at Shinebox Studios, New York City