Loudon Wainwright III - Last Man on Earth (2001)

Mijn laatste ontdekking! Natuurlijk ken ik de (uitzonderlijke) naam al een paar decennia, ook zijn zoon (Rufus) en zijn dochter (Martha) zijn geen onbekende namen voor me, maar ik was altijd een beetje huiverig voor de duiding 'country'. De country is er zeker wel in verweven en in sommige songs voert het de boventoon, maar bovenal hoor ik sterk geproduceerde Westcoast seventies folk -countryrock.
Ik hoor een mix van Jackson Browne, Peter Case en Townes van Zandt. Wat mij betreft is Bob Dylan, met zijn nasale stem, wat verder weg.
Dit album biedt bijzondere warme en stemmige (soms close-harmony) songs, die ik zeker nog erg vaak beluisteren. De weemoed en de nostalgie, in de teksten, spat er van af en ik vind het geheel bijzonder prettig en geloofvaardig.
Ik vermoed dat dit album één van zijn hoogte punten is in zijn gehele, omvangrijke oeuvre, maar om dat écht zelf te ondervinden, heb ik nog een lange weg te gaan...

Opvallend dat er in al die jaren MuMe nog maar 26 keer op dit album is gestemd en dat er slechts acht meningen zijn bedropt. Ik daag een ieder uit die een beetje van jaren '70 Westcoast country en folkrock houdt, dit album toch eens een kans te geven!

behalve zijn album "History" is dit het enige album, dat ik van de inmiddels 78-jarige oorspronkelijk uit North Carolina afkomstige Loudon Wainwright ken.

inderdaad een "folk/roots" juweeltje met goede songs, sterke melodieën, rake teksten met diepgang en in een uitstekende productie. hierboven is al eerder vermeld waar dit album thematisch over gaat. persoonlijk hoor ik er weinig tot geen country of country rock in terug.

teveel favoriete nummers om hier op te noemen, maar "White Winos" over de witte wijntjes die zijn moeder graag dagelijks dronk, "I'm Not Gonna Cry", "Donations", "Graveyard", het titelnummer en "Homeless" raken allemaal een gevoelige snaar. zijn serieuze teksten ontbreekt het hier merendeels aan de van hem bekende humor en gaan meer over zelfreflectie, hoewel liedjes als o.a. "I'm Not Gonna Cry", "Donations" en "Last Man on Earth" niet volledig van humor gespeend zijn, maar toch een serieuze ondertoon hebben.

Loudon Wainwright (vocals, guitar, 5-string banjo) is op dit voornamelijk rustige, ingetogen "folky" album uitstekend bij stem en de muzikale omlijsting is prachtig met topmuzikanten als David Mansfield (fiddle, viola, mandolin, dulcimer, guitar), Steuart Smith (electric & acoustic guitar, piano, organ, accordion, bass, harmonica) en Dick Connette (piano, spinet, celeste, harmonium) die voor een fraai klankentapijt zorgen.

Suzzy Roche, de moeder van zijn dochter/singer-songwriter Lucy Wainwright Roche (halfzus van zijn kinderen Martha en Rufus) bekend van het vocale zangtrio The Roches, zingt mee op nummers 11 en 12.

de (althans voor mij) iets "mindere" nummers ("Bridge" en "Bed") weerhouden mij ervan om 5 sterren te geven. vandaar 4,5. dit is wellicht 1 van de beste albums van Loudon Wainwright die meer dan 30 albums op zijn naam heeft staan en nodigt uit tot verdere verdieping van zijn oeuvre, rekening houdend met de opmerking van liefhebber ouwekock dat zijn beste periode tussen 1983 en 2005 ligt.

Album werd geproduceerd door Stewart Lerman
Recorded at Shinebox Studios, New York City