Discipline. - To Shatter All Accord (2011)

Eerder had ik niet van Discipline. gehoord, maar bij een hoge notering in de toplijst van 2011 op ProgArchives.com (mijn #2 muziekresource) heb ik deze maar eens binnengehaald, en dat viel niet tegen. Op dit schijfje: interessante en originele progressive rock: 3 delen King Crimson, 4 delen Van der Graaf Generator, een eetlepel Genesis en een sneufje Led Zeppelin. Veel afwisseling, originele composities en prachtige productie.

Het begint met Circuitry, een prettig vintage klinkende slowrocker met een heerlijk riffje en jagend drumwerk. Ook springt de prachtige zang er meteen uit. Een rustige piano-breakdown groeit uit tot een snerpende climax met saxofoon- en gitaarsolo die zonder twijfel niet had misstaan op Godbluff.

When the Walls Are Down is een prettig repetitief, emotioneel nummer waar opnieuw de getalenteerde zanger (samen met de gitarist, die inventief met riffs en motieven aan het werk gaat) in uitblinkt. Opnieuw een prachtige climax.

Dead City is dan weer iets heel anders. Begint met een vreemde gitaarsolo met omgekeerde geluidseffecten, waarna een prettige gitaargroove het couplet inzet. Opnieuw een eervolle vermelding voor de originele gitarist, die door het nummer heen enkele prachtige gitaarsolo's inzet. Het eindigt met een heerlijk dissonante kakofonie.

Dit in contrast tot het rustige, mystieke begin van When She Dreams in Color, met lekker jazzy drumwerk. Als het nummer na een hoop herhaling en een groovy break rond de vijfenhalve minuut afloopt, bouwt een onheilspellend gitaarmelodietje het nummer terug op naar een episch einde vol dikke mellotronstrijkers, Rhodes en een ellenlange, maar o zo mooie vioolsolo.

Rogue begint dan weer rustig, en ontwikkelt zich in het eerste deel tot een zeer VDGG-esque prachtnummer, met prachtige en afwisselende melodieën, ook weer mellotrons, Hammonds en solo's in overvloed. Van hieraf kan ik wel stellen dat Discipline. gespecialiseerd is van het samenstellen van prachtige jams uit ingewikkeld basismateriaal of simpele riffs, zoals ook in elk nummer behalve Dead City op deze plaat gebeurt. Maar dat is niet alles; dit is absoluut een topplaat, met elke keer weer een hoop te ontdekken.