Ja Rule - PIL2 (2012)
Alternatieve titel: Pain Is Love 2
mijn stem
13 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Mpire
-
Intro - Fuck Fame
met Leah Siegal
-
Real Life Fantasy
met Anita Louise
-
Parachute
met Leah Siegal
-
Superstar (Intro)
-
Superstar
-
Black Vodka
-
Drown
met Kenny Dark en Somong
-
Never Had Time
met Jon Doe
-
Strange Days
-
To the Top
met Kalenna
-
Pray 4 the Day
met Leah Siegal
-
Believe
-
Spun a Web
met AminA
0
geplaatst: 13 december 2011, 20:09 uur
Een nieuwe Ja Rule, daar kijken we natuurlijk allemaal naar uit. 
0
geplaatst: 2 januari 2012, 05:20 uur
Beste album van Ja Rule tot nu toe en dat zeg ik niet omdat ik vaak Ja Rule muziek luister.
Real Life Fantasy kan een potentionele hit zijn, jammer genoeg is de queen sample er uit gegooid vanwege clearance issues, maar dat is niet erg want de nieuwe versie is net zo goed. Hier hoort ook een clip bij (HypeWilliams), deze is nog niet uit gebracht.
Parachute is gewoon een top 10 hit, damn wat een track. Jammer dat er geen grote motor meer achter zit die dit album kan promoten want Ja Rule is op dit moment echt heel erg underrated. Dit zal wel komen door de beef van een decade terug (onterecht).
Superstar is een prima track, geen single materiaal vind ik zelf maar de track is zeker niet slecht. Beat is lekker.
Black Vodka heeft ook wat hit potentie in zich zitten. Deze song geeft je echt een laid back gevoel.
Drown heeft ook wat hit potentie in zich zitten. Ja rule heeft de rnb/rap style zeker niet verleerd en dat zie je hier wel terug. Mooi refrein by the way.
Never had time geeft je toch een "2pac - changes" gevoel en dat hoeft niet een nadeel te zijn, want zeg nou zelf wie heeft er niets met "changes"? Zeker een prima track met goede inhoud. Verder had ik liever het originele ja rule refrein gehoord dan die van Jon Doe. De track hebben ze hierdoor wel wat radio vriendelijker gemaakt.
Strange days, daar kan ik nog niets over zeggen want de track is er simpelweg nog niet (not leaked yet). Er is wel een snippet van het refrein te vinden. Het refrein word door 700 (7aurelius producer) gezongen en damn right dat het een super track zal zijn.
To The Top, daar hoef ik niets over te zeggen. Dit had de 1e of 2e single moeten zijn. Deze track kan in mijn ogen echt een hit worden. Top club song.
Pray 4 the day met Leah Siegal (parachute) heeft ook weer hit potentie in zich zitten. Track is nog niet volledig gelekt maar de productie zit hier wel snor. Super song.
Believe, nog niet helemaal gelekt maar een prima song. Album vuller, niets meer niets minder lijkt mij persoonlijk (same goes with superstar).
Spun a Web, zeer jammer dat ze weer sample clearance issues hadden met de coldplay sample (Trouble). De track vond ik een track met inhoud, zeer jammer dat 700 er een nieuwe beat onder moest gooien. Het gevoel wat ik eerder bij de track had is daardoor weg, Ja Rule heeft de track ook niet opnieuw kunnen opnemen (jail). Stem van Ja Rule (melodie) past hier en daar niet met de nieuwe productie.
Ik verwacht niet dat dit album veel aandacht gaat krijgen (heeeeeeeel jammmer), puur vanwege de motor (murderinc/defjam) die het album op dit moment mist (minder promo). Was dat niet zo dan had dit album zeer zeker hits op haar naam staan. Hopelijk heb ik het mis, want dit verdiend Ja Rule en dit album zeker niet.
Album release is inmiddels weer verschoven naar februari, opzich niet erg want er moet echt meer aan promo gedaan worden wil dit album veel verkocht worden.
Real Life Fantasy kan een potentionele hit zijn, jammer genoeg is de queen sample er uit gegooid vanwege clearance issues, maar dat is niet erg want de nieuwe versie is net zo goed. Hier hoort ook een clip bij (HypeWilliams), deze is nog niet uit gebracht.
Parachute is gewoon een top 10 hit, damn wat een track. Jammer dat er geen grote motor meer achter zit die dit album kan promoten want Ja Rule is op dit moment echt heel erg underrated. Dit zal wel komen door de beef van een decade terug (onterecht).
Superstar is een prima track, geen single materiaal vind ik zelf maar de track is zeker niet slecht. Beat is lekker.
Black Vodka heeft ook wat hit potentie in zich zitten. Deze song geeft je echt een laid back gevoel.
Drown heeft ook wat hit potentie in zich zitten. Ja rule heeft de rnb/rap style zeker niet verleerd en dat zie je hier wel terug. Mooi refrein by the way.
Never had time geeft je toch een "2pac - changes" gevoel en dat hoeft niet een nadeel te zijn, want zeg nou zelf wie heeft er niets met "changes"? Zeker een prima track met goede inhoud. Verder had ik liever het originele ja rule refrein gehoord dan die van Jon Doe. De track hebben ze hierdoor wel wat radio vriendelijker gemaakt.
Strange days, daar kan ik nog niets over zeggen want de track is er simpelweg nog niet (not leaked yet). Er is wel een snippet van het refrein te vinden. Het refrein word door 700 (7aurelius producer) gezongen en damn right dat het een super track zal zijn.
To The Top, daar hoef ik niets over te zeggen. Dit had de 1e of 2e single moeten zijn. Deze track kan in mijn ogen echt een hit worden. Top club song.
Pray 4 the day met Leah Siegal (parachute) heeft ook weer hit potentie in zich zitten. Track is nog niet volledig gelekt maar de productie zit hier wel snor. Super song.
Believe, nog niet helemaal gelekt maar een prima song. Album vuller, niets meer niets minder lijkt mij persoonlijk (same goes with superstar).
Spun a Web, zeer jammer dat ze weer sample clearance issues hadden met de coldplay sample (Trouble). De track vond ik een track met inhoud, zeer jammer dat 700 er een nieuwe beat onder moest gooien. Het gevoel wat ik eerder bij de track had is daardoor weg, Ja Rule heeft de track ook niet opnieuw kunnen opnemen (jail). Stem van Ja Rule (melodie) past hier en daar niet met de nieuwe productie.
Ik verwacht niet dat dit album veel aandacht gaat krijgen (heeeeeeeel jammmer), puur vanwege de motor (murderinc/defjam) die het album op dit moment mist (minder promo). Was dat niet zo dan had dit album zeer zeker hits op haar naam staan. Hopelijk heb ik het mis, want dit verdiend Ja Rule en dit album zeker niet.
Album release is inmiddels weer verschoven naar februari, opzich niet erg want er moet echt meer aan promo gedaan worden wil dit album veel verkocht worden.
0
geplaatst: 2 januari 2012, 06:29 uur
Ondanks dat Ja Rule niet mijn meest favoriete artiest in dit genre is kon ik toch wel genieten van jouw inzet om dit album te promoten.
Kleine kanttekening, op musicmeter is stemmen alleen mogelijk als je elk nummer daadwerkelijk hebt gehoord.....
Maar ga zo door qua recencies
Kleine kanttekening, op musicmeter is stemmen alleen mogelijk als je elk nummer daadwerkelijk hebt gehoord.....
Maar ga zo door qua recencies
0
geplaatst: 2 januari 2012, 06:56 uur
Oke is goed. Ik zal dan hierbij mijn stem verwijderen
Release datum moet gewijzigd worden: 28-02-2012
Release datum moet gewijzigd worden: 28-02-2012
0
geplaatst: 2 januari 2012, 16:35 uur
Ja Rule staat bij mij nog steeds bekend vanwege zijn vele sterke samenwerkingen met Ashanti. Helaas zijn die samenwerkingen hier niet op terug te vinden. Ja Rule heeft hun long-time label Murder Inc. verlaten en zijn eigen label opgezet (Mpire Records). Ashanti is destijds gedropt van Murder Inc. vanwege de tegenvallende cijfers van haar vierde album en is nu ook verder op een eigen label (Written Entertainment).
Hoogste tijd dus om oude tijden nieuw leven in te blazen, had ik gehoopt. Sowieso mis ik wel een beetje die R&B/Hip-hop tijd uit de begin jaren '00. Maar helaas zit een reunie er dus voorlopig niet aan te komen.
Hoogste tijd dus om oude tijden nieuw leven in te blazen, had ik gehoopt. Sowieso mis ik wel een beetje die R&B/Hip-hop tijd uit de begin jaren '00. Maar helaas zit een reunie er dus voorlopig niet aan te komen.
0
geplaatst: 3 januari 2012, 01:03 uur
NewYorkCityLight schreef:
Ja Rule staat bij mij nog steeds bekend vanwege zijn vele sterke samenwerkingen met Ashanti. Helaas zijn die samenwerkingen hier niet op terug te vinden. Ja Rule heeft hun long-time label Murder Inc. verlaten en zijn eigen label opgezet (Mpire Records). Ashanti is destijds gedropt van Murder Inc. vanwege de tegenvallende cijfers van haar vierde album en is nu ook verder op een eigen label (Written Entertainment).
Hoogste tijd dus om oude tijden nieuw leven in te blazen, had ik gehoopt. Sowieso mis ik wel een beetje die R&B/Hip-hop tijd uit de begin jaren '00. Maar helaas zit een reunie er dus voorlopig niet aan te komen.
Ja Rule staat bij mij nog steeds bekend vanwege zijn vele sterke samenwerkingen met Ashanti. Helaas zijn die samenwerkingen hier niet op terug te vinden. Ja Rule heeft hun long-time label Murder Inc. verlaten en zijn eigen label opgezet (Mpire Records). Ashanti is destijds gedropt van Murder Inc. vanwege de tegenvallende cijfers van haar vierde album en is nu ook verder op een eigen label (Written Entertainment).
Hoogste tijd dus om oude tijden nieuw leven in te blazen, had ik gehoopt. Sowieso mis ik wel een beetje die R&B/Hip-hop tijd uit de begin jaren '00. Maar helaas zit een reunie er dus voorlopig niet aan te komen.
Maybe op het Renaissance Project of Fuck Fame album.
0
geplaatst: 9 februari 2012, 15:06 uur
parachute vind ik een erg lekkere nummertje goede productie!
Ja Rule f. Leah Siegal - Parachute | New Hip Hop Music & All The New Rap Songs 2011 | HipHop DX - hiphopdx.com
Ja Rule f. Leah Siegal - Parachute | New Hip Hop Music & All The New Rap Songs 2011 | HipHop DX - hiphopdx.com
0
geplaatst: 24 februari 2012, 18:33 uur
BaasbovenBaas schreef:
Beste album van Ja Rule tot nu toe en dat zeg ik niet omdat ik vaak Ja Rule muziek luister.
Real Life Fantasy kan een potentionele hit zijn, jammer genoeg is de queen sample er uit gegooid vanwege clearance issues, maar dat is niet erg want de nieuwe versie is net zo goed. Hier hoort ook een clip bij (HypeWilliams), deze is nog niet uit gebracht.
Parachute is gewoon een top 10 hit, damn wat een track. Jammer dat er geen grote motor meer achter zit die dit album kan promoten want Ja Rule is op dit moment echt heel erg underrated. Dit zal wel komen door de beef van een decade terug (onterecht).
Superstar is een prima track, geen single materiaal vind ik zelf maar de track is zeker niet slecht. Beat is lekker.
Black Vodka heeft ook wat hit potentie in zich zitten. Deze song geeft je echt een laid back gevoel.
Drown heeft ook wat hit potentie in zich zitten. Ja rule heeft de rnb/rap style zeker niet verleerd en dat zie je hier wel terug. Mooi refrein by the way.
Never had time geeft je toch een "2pac - changes" gevoel en dat hoeft niet een nadeel te zijn, want zeg nou zelf wie heeft er niets met "changes"? Zeker een prima track met goede inhoud. Verder had ik liever het originele ja rule refrein gehoord dan die van Jon Doe. De track hebben ze hierdoor wel wat radio vriendelijker gemaakt.
Strange days, daar kan ik nog niets over zeggen want de track is er simpelweg nog niet (not leaked yet). Er is wel een snippet van het refrein te vinden. Het refrein word door 700 (7aurelius producer) gezongen en damn right dat het een super track zal zijn.
To The Top, daar hoef ik niets over te zeggen. Dit had de 1e of 2e single moeten zijn. Deze track kan in mijn ogen echt een hit worden. Top club song.
Pray 4 the day met Leah Siegal (parachute) heeft ook weer hit potentie in zich zitten. Track is nog niet volledig gelekt maar de productie zit hier wel snor. Super song.
Believe, nog niet helemaal gelekt maar een prima song. Album vuller, niets meer niets minder lijkt mij persoonlijk (same goes with superstar).
Spun a Web, zeer jammer dat ze weer sample clearance issues hadden met de coldplay sample (Trouble). De track vond ik een track met inhoud, zeer jammer dat 700 er een nieuwe beat onder moest gooien. Het gevoel wat ik eerder bij de track had is daardoor weg, Ja Rule heeft de track ook niet opnieuw kunnen opnemen (jail). Stem van Ja Rule (melodie) past hier en daar niet met de nieuwe productie.
Ik verwacht niet dat dit album veel aandacht gaat krijgen (heeeeeeeel jammmer), puur vanwege de motor (murderinc/defjam) die het album op dit moment mist (minder promo). Was dat niet zo dan had dit album zeer zeker hits op haar naam staan. Hopelijk heb ik het mis, want dit verdiend Ja Rule en dit album zeker niet.
Album release is inmiddels weer verschoven naar februari, opzich niet erg want er moet echt meer aan promo gedaan worden wil dit album veel verkocht worden.
Beste album van Ja Rule tot nu toe en dat zeg ik niet omdat ik vaak Ja Rule muziek luister.
Real Life Fantasy kan een potentionele hit zijn, jammer genoeg is de queen sample er uit gegooid vanwege clearance issues, maar dat is niet erg want de nieuwe versie is net zo goed. Hier hoort ook een clip bij (HypeWilliams), deze is nog niet uit gebracht.
Parachute is gewoon een top 10 hit, damn wat een track. Jammer dat er geen grote motor meer achter zit die dit album kan promoten want Ja Rule is op dit moment echt heel erg underrated. Dit zal wel komen door de beef van een decade terug (onterecht).
Superstar is een prima track, geen single materiaal vind ik zelf maar de track is zeker niet slecht. Beat is lekker.
Black Vodka heeft ook wat hit potentie in zich zitten. Deze song geeft je echt een laid back gevoel.
Drown heeft ook wat hit potentie in zich zitten. Ja rule heeft de rnb/rap style zeker niet verleerd en dat zie je hier wel terug. Mooi refrein by the way.
Never had time geeft je toch een "2pac - changes" gevoel en dat hoeft niet een nadeel te zijn, want zeg nou zelf wie heeft er niets met "changes"? Zeker een prima track met goede inhoud. Verder had ik liever het originele ja rule refrein gehoord dan die van Jon Doe. De track hebben ze hierdoor wel wat radio vriendelijker gemaakt.
Strange days, daar kan ik nog niets over zeggen want de track is er simpelweg nog niet (not leaked yet). Er is wel een snippet van het refrein te vinden. Het refrein word door 700 (7aurelius producer) gezongen en damn right dat het een super track zal zijn.
To The Top, daar hoef ik niets over te zeggen. Dit had de 1e of 2e single moeten zijn. Deze track kan in mijn ogen echt een hit worden. Top club song.
Pray 4 the day met Leah Siegal (parachute) heeft ook weer hit potentie in zich zitten. Track is nog niet volledig gelekt maar de productie zit hier wel snor. Super song.
Believe, nog niet helemaal gelekt maar een prima song. Album vuller, niets meer niets minder lijkt mij persoonlijk (same goes with superstar).
Spun a Web, zeer jammer dat ze weer sample clearance issues hadden met de coldplay sample (Trouble). De track vond ik een track met inhoud, zeer jammer dat 700 er een nieuwe beat onder moest gooien. Het gevoel wat ik eerder bij de track had is daardoor weg, Ja Rule heeft de track ook niet opnieuw kunnen opnemen (jail). Stem van Ja Rule (melodie) past hier en daar niet met de nieuwe productie.
Ik verwacht niet dat dit album veel aandacht gaat krijgen (heeeeeeeel jammmer), puur vanwege de motor (murderinc/defjam) die het album op dit moment mist (minder promo). Was dat niet zo dan had dit album zeer zeker hits op haar naam staan. Hopelijk heb ik het mis, want dit verdiend Ja Rule en dit album zeker niet.
Album release is inmiddels weer verschoven naar februari, opzich niet erg want er moet echt meer aan promo gedaan worden wil dit album veel verkocht worden.
Album is helaas vroegtijdig gelekt. Ik heb het album beluisterd en ik moet zeggen dat ik het een dope album vind.
Strange dayz heeft echt een lekkere beat. Ja Rule maakt wel hier en daar gebruik van Autotune maar dat is opzich niet nadelig. Toffe track.
Pray 4 the day, To The Top, Parachute, Real Life Fantasy, Strange Days zijn toch de beste tracks van het album! Dat wil niet zeggen dat de rest matig is want dat is niet zo. Spun a Web hadden ze beter uit het album kunnen halen omdat de beat niet bij de track past vind ik. De originele track met de coldplay sample was beter.
Check de Real Life Fantasy / Spun a Web / Never Had Time / Believe video's op youtube!
Black Vodka video clip (o.a.) is onderweg.
Ik geef dit album 4 sterren.
0
geplaatst: 26 februari 2012, 17:34 uur
Geen heel slecht album, maar toch weer dingen aan 't album dat mij stoort. De auto-tune op Strange Days is verschrikkelijk, de zanger op Never Had Time is verschrikkelijk, de oude Spun a Web is een geweldig nummer, maar de nieuwe versie heeft een verschrikkelijke beat, de productie op het refrein van Believe is ontzettend vet alleen de productie tijdens de verses is heel slecht. Ook vind ik To the Top en Drown twee kut nummers.
Al zijn nummers als Real Life Fantasy, Parachute, Intro, Pray en Black Vodka echt vet.
3 sterren.
Al zijn nummers als Real Life Fantasy, Parachute, Intro, Pray en Black Vodka echt vet.
3 sterren.
0
geplaatst: 9 maart 2012, 12:02 uur
En nu wil ik nooit meer horen dat ik overdreven kritisch ben: een recensie, geschreven voor http://hiphopleeft.nl/j/4047.
De intro van Ja Rules nieuwe album heet Fuck Fame. Over een minimalistische, wat ouderwets aandoende beat neemt een onbekende zangeres het woord. Ze heeft het over een "World so cruel", een "World so cold" waarin Rule een pauze moet nemen, omdat hij vervreemd raakt van zichzelf. Af en toe horen we Rule zelf op de achtergrond: "Fuck fame," bromt hij. Veel meer komt er niet zijn mond uit. En daarmee is de toon voor Pain Is Love 2 gezet.
Van 1999 tot en met 2004 verscheen er ieder jaar een album van Ja Rule. Hij werkte samen met artiesten als Jay-Z, Nas, Jadakiss en Missy Elliot, hij had nummer 1-hits en hij verkocht in totaal dertig miljoen platen. Daarna (of eigenlijk al vanaf 2003) ging ongeveer alles mis wat mis kon gaan. 50 Cent maakte het tot prioriteit om Ja Rule verbaal af te slachten, wat laatstgenoemde ook ruzies met Eminem, DMX en Dr. Dre bezorgde, en in rap tempo brokkelde Rules imago af. Vervolgens viel label The Inc. (voorheen: Murder Inc.) vrij snel uit elkaar, kwam producer/manager Irv Gotti veelvuldig in financiële problemen, mislukte de ene comebacksingle nog harder dan de andere en werd Ja Rule tot overmaat van ramp in juni 2011 veroordeeld tot een langdurige gevangenisstraf.
Nu zit hij in de gevangenis wegens wapenbezit. Ja Rule hoort niet meer bij een groot label en krijgt geen steun meer van de grote jongens uit de scene. Zijn carrière zou zo als een nachtkaars uit kunnen gaan, niemand zou erom rouwen. Maar Rule gaat door. Hij zegt: fuck fame, fuck deze koude wereld, en brengt een nieuw album uit. Niet meer als een superster, maar eindelijk in de positie waarin de meeste hiphoppers toch het beste gedijen: die van de underdog.
Het goede van Pain Is Love 2 is dat Rule zich van die positie bewust lijkt. Hoewel de titel anders doet vermoeden, probeert hij op dit album oude successen niet te herhalen. Voor het eerst in zijn carrière toont hij zich kwetsbaar. Op openingsnummer Real Life Fantasy begint hij weliswaar met de mededeling dat hij een "rockstar" is als Rick James of Mick Jagger, maar een paar regels later zegt hij: "This is not what I envisioned when I started rappin'." En wat te denken van dit citaat: "All I see is pieces of me, scattered//Is it a miracle, or is it madness?"
Zo openhartig stellen rappers zich zelden op. Twijfel, zelfkritiek, verraad, commerciële mislukkingen: alles passeert de revue op Pain Is Love 2. Niet alleen inhoudelijk boeiend, het contrasteert ook prachtig met Rules kenmerkende rauwe stemgeluid, dat in de loop der jaren overigens nauwelijks is veranderd. De beats - afkomstig van 7 Aurelius - passen eveneens goed bij de zware thematiek. Heel spectaculair wordt het allemaal niet, maar de ingetogen pianotonen en haperende synthesizers zijn de perfecte ondergrond voor Ja Rules levensverhaal.
Nu moet niet worden gedacht dat Pain Is Love 2 een lange, deprimerende zit is geworden: Rule stort zijn verdriet nergens uit op de luisteraar, maar doseert het. En aan het eind van de tunnel gloort meestal licht. Nummers als Pray 4 the Day en Believe weten bijvoorbeeld, mede dankzij de heerlijke producties, even de ernst van het album af te halen, terwijl de optimistische onderlaag nergens zoetsappig wordt. En na zo'n lichtere noot komt het extra hard aan als Rule vervolgens weer wat zwaarmoediger wordt: het meeslepende nummer Spun a Web is bijvoorbeeld ook een absoluut hoogtepunt, juist omdat het het album afsluit. Rule zet zichzelf hier neer als "A prisoner of my own succes", zonder ook maar even pathetisch te worden (zoals voormalig rivaal Eminem op Recovery zo vaak overkwam). Hij rapt: "No cribs, no cars, no champagne, no bright lights, no bitch, no big chains." Heel feitelijk, een opsomming van wat er vroeger allemaal was en nu niet meer. Impliciet blijft het natuurlijk de vraag of het nou een vloek of een zege is voor Rule dat zijn leven zo drastisch is gewijzigd.
Helaas staan er op het midden van het album ook genoeg belabberde momenten. Never Had Time is een werkelijk wanstaltige ode aan de vrouw, waar Rule uitsluitend clichés opdist over een afgezaagde discobeat en de onbekende zanger Jon Doe nu al één van de meest zoetsappige refreinen van het jaar aflevert. Strange Days (met 700 en Ramzo - nog twee van die onbekende en onbeduidende gasten) klinkt misschien niet zo erg, maar is eveneens een vergeefse gooi naar die hit die Rule weer commercieel succes kan bezorgen; standaardteksten, standaardbeat, standaardopbouw. En wat heeft die stemvervormer over de voorspelbare computerdrums van Top the Top in godsnaam te betekenen?
Het zijn uitermate zwakke nummers, die je ineens doen beseffen dat de oude hitjes van Ja Rule helemaal nog zo slecht niet waren. Jammer, maar daardoor vallen de serieuze noten op Pain Is Love 2 wel veel rauwer op je dak. Het lijkt bijna alsof Rule in dialoog probeert te treden met de luisteraar, alsof hij hem zijn oude trucjes voorschotelt en zo aantoont: mijn leven nu is radicaal anders dan mijn leven vroeger, met gezongen refreintjes of verhalen over het uitgaansleven kom ik niet meer weg, kijk maar.
Binnen de hiphop zijn er talloze verhalen verteld over armoede, over vluchten naar rijkdom, over het leven als een wereldster. Maar zelden ging een album zo duidelijk over de weg naar rijkdom en de daaropvolgende val naar beneden. Ja Rule stond aan de absolute top en zit nu in een diep dal: in dat opzicht doet Pain Is Love 2 denken aan een klassiek rise-and-fall-verhaal als Scarface, met de kanttekening dat de nadruk hier meer ligt op de tragiek in plaats van op de weelde. En de kanttekening dat er kwalitatief van alles valt aan te merken: zeker in het midden van de cd is de muziek soms ronduit matig. Maar het kost Rule uiteindelijk niet de kop, omdat zelfs die paar mislukte clubbangers aansluiten op het verhaal. Rule vertelt nu niet alleen maar dat zijn leven drastisch is veranderd, hij laat het onbedoeld ook zien. En dat maakt van Pain Is Love 2 zeker niet het beste, maar wel één van de meest beklijvende verhalen binnen de hiphop.
De intro van Ja Rules nieuwe album heet Fuck Fame. Over een minimalistische, wat ouderwets aandoende beat neemt een onbekende zangeres het woord. Ze heeft het over een "World so cruel", een "World so cold" waarin Rule een pauze moet nemen, omdat hij vervreemd raakt van zichzelf. Af en toe horen we Rule zelf op de achtergrond: "Fuck fame," bromt hij. Veel meer komt er niet zijn mond uit. En daarmee is de toon voor Pain Is Love 2 gezet.
Van 1999 tot en met 2004 verscheen er ieder jaar een album van Ja Rule. Hij werkte samen met artiesten als Jay-Z, Nas, Jadakiss en Missy Elliot, hij had nummer 1-hits en hij verkocht in totaal dertig miljoen platen. Daarna (of eigenlijk al vanaf 2003) ging ongeveer alles mis wat mis kon gaan. 50 Cent maakte het tot prioriteit om Ja Rule verbaal af te slachten, wat laatstgenoemde ook ruzies met Eminem, DMX en Dr. Dre bezorgde, en in rap tempo brokkelde Rules imago af. Vervolgens viel label The Inc. (voorheen: Murder Inc.) vrij snel uit elkaar, kwam producer/manager Irv Gotti veelvuldig in financiële problemen, mislukte de ene comebacksingle nog harder dan de andere en werd Ja Rule tot overmaat van ramp in juni 2011 veroordeeld tot een langdurige gevangenisstraf.
Nu zit hij in de gevangenis wegens wapenbezit. Ja Rule hoort niet meer bij een groot label en krijgt geen steun meer van de grote jongens uit de scene. Zijn carrière zou zo als een nachtkaars uit kunnen gaan, niemand zou erom rouwen. Maar Rule gaat door. Hij zegt: fuck fame, fuck deze koude wereld, en brengt een nieuw album uit. Niet meer als een superster, maar eindelijk in de positie waarin de meeste hiphoppers toch het beste gedijen: die van de underdog.
Het goede van Pain Is Love 2 is dat Rule zich van die positie bewust lijkt. Hoewel de titel anders doet vermoeden, probeert hij op dit album oude successen niet te herhalen. Voor het eerst in zijn carrière toont hij zich kwetsbaar. Op openingsnummer Real Life Fantasy begint hij weliswaar met de mededeling dat hij een "rockstar" is als Rick James of Mick Jagger, maar een paar regels later zegt hij: "This is not what I envisioned when I started rappin'." En wat te denken van dit citaat: "All I see is pieces of me, scattered//Is it a miracle, or is it madness?"
Zo openhartig stellen rappers zich zelden op. Twijfel, zelfkritiek, verraad, commerciële mislukkingen: alles passeert de revue op Pain Is Love 2. Niet alleen inhoudelijk boeiend, het contrasteert ook prachtig met Rules kenmerkende rauwe stemgeluid, dat in de loop der jaren overigens nauwelijks is veranderd. De beats - afkomstig van 7 Aurelius - passen eveneens goed bij de zware thematiek. Heel spectaculair wordt het allemaal niet, maar de ingetogen pianotonen en haperende synthesizers zijn de perfecte ondergrond voor Ja Rules levensverhaal.
Nu moet niet worden gedacht dat Pain Is Love 2 een lange, deprimerende zit is geworden: Rule stort zijn verdriet nergens uit op de luisteraar, maar doseert het. En aan het eind van de tunnel gloort meestal licht. Nummers als Pray 4 the Day en Believe weten bijvoorbeeld, mede dankzij de heerlijke producties, even de ernst van het album af te halen, terwijl de optimistische onderlaag nergens zoetsappig wordt. En na zo'n lichtere noot komt het extra hard aan als Rule vervolgens weer wat zwaarmoediger wordt: het meeslepende nummer Spun a Web is bijvoorbeeld ook een absoluut hoogtepunt, juist omdat het het album afsluit. Rule zet zichzelf hier neer als "A prisoner of my own succes", zonder ook maar even pathetisch te worden (zoals voormalig rivaal Eminem op Recovery zo vaak overkwam). Hij rapt: "No cribs, no cars, no champagne, no bright lights, no bitch, no big chains." Heel feitelijk, een opsomming van wat er vroeger allemaal was en nu niet meer. Impliciet blijft het natuurlijk de vraag of het nou een vloek of een zege is voor Rule dat zijn leven zo drastisch is gewijzigd.
Helaas staan er op het midden van het album ook genoeg belabberde momenten. Never Had Time is een werkelijk wanstaltige ode aan de vrouw, waar Rule uitsluitend clichés opdist over een afgezaagde discobeat en de onbekende zanger Jon Doe nu al één van de meest zoetsappige refreinen van het jaar aflevert. Strange Days (met 700 en Ramzo - nog twee van die onbekende en onbeduidende gasten) klinkt misschien niet zo erg, maar is eveneens een vergeefse gooi naar die hit die Rule weer commercieel succes kan bezorgen; standaardteksten, standaardbeat, standaardopbouw. En wat heeft die stemvervormer over de voorspelbare computerdrums van Top the Top in godsnaam te betekenen?
Het zijn uitermate zwakke nummers, die je ineens doen beseffen dat de oude hitjes van Ja Rule helemaal nog zo slecht niet waren. Jammer, maar daardoor vallen de serieuze noten op Pain Is Love 2 wel veel rauwer op je dak. Het lijkt bijna alsof Rule in dialoog probeert te treden met de luisteraar, alsof hij hem zijn oude trucjes voorschotelt en zo aantoont: mijn leven nu is radicaal anders dan mijn leven vroeger, met gezongen refreintjes of verhalen over het uitgaansleven kom ik niet meer weg, kijk maar.
Binnen de hiphop zijn er talloze verhalen verteld over armoede, over vluchten naar rijkdom, over het leven als een wereldster. Maar zelden ging een album zo duidelijk over de weg naar rijkdom en de daaropvolgende val naar beneden. Ja Rule stond aan de absolute top en zit nu in een diep dal: in dat opzicht doet Pain Is Love 2 denken aan een klassiek rise-and-fall-verhaal als Scarface, met de kanttekening dat de nadruk hier meer ligt op de tragiek in plaats van op de weelde. En de kanttekening dat er kwalitatief van alles valt aan te merken: zeker in het midden van de cd is de muziek soms ronduit matig. Maar het kost Rule uiteindelijk niet de kop, omdat zelfs die paar mislukte clubbangers aansluiten op het verhaal. Rule vertelt nu niet alleen maar dat zijn leven drastisch is veranderd, hij laat het onbedoeld ook zien. En dat maakt van Pain Is Love 2 zeker niet het beste, maar wel één van de meest beklijvende verhalen binnen de hiphop.
0
geplaatst: 25 maart 2012, 20:00 uur
Een aantal nummer gehoord. Vond Drown wel ok klinken. Zal hem binnenkort eens helemaal luisteren. Ben er nog niet helemaal over uit wat ik ervan vind. Ik denk wel dat ik ergens wat van die Murder inc maten mis. Die vond ik soms best geinig om te luisteren.
0
geplaatst: 28 maart 2012, 19:33 uur
Toch wel een verrassing in 2012. Ja Rule Is helemaal van de radar verdwenen bij het grote publiek, maar er staan toch een aantal echt lekkere nummers op dit album zoals Real Life Fantasy, Parachute, Black Vodka en Pray 4 the Day. De rest is ook oké en misschien maar 2 echte missers.
Eind 2012 komt ie weer vrij en ben benieuwd wat er nog allemaal van hem komen gaat nu hij van bijna geen 'grote jongen' meer support kan verwachten.
3,5*
Eind 2012 komt ie weer vrij en ben benieuwd wat er nog allemaal van hem komen gaat nu hij van bijna geen 'grote jongen' meer support kan verwachten.
3,5*
0
geplaatst: 1 mei 2012, 15:54 uur
Aantal leuke tracks, maar ook een hoop rotzooi met sommige zelfs autotune 
0
HoodLum Havoc
geplaatst: 16 augustus 2013, 14:32 uur
Deze kerel gaat nooit meer succes hebben nadat 50 Cent, G-Unit, Eminem, D12, Dr. Dre, Aftermath en DMX hem kapot hebben gedissed. Ik heb niets tegen hem maar hij had nooit ruzie moeten zoeken met hen, dan had zijn carrière nu niet kapot geweest.
* denotes required fields.
* denotes required fields.