J.M. Watts - Thirteen Stories High (1997)

J.M. Watts is John Watts van Fischer-Z. Geen flauw idee waarom hij hier van een ander alias gebruik maakt, in 1984 was daar bovendien na 3 x Fischer-Z en 2 x solo een plaat onder de naam The Cry.

Uiteindelijk gaat het om de muziek, nietwaar? En die kenmerkende stem. Op dit album stevige gitaarliedjes in de beste newwavetraditie, maar verwacht geen kopie van Fischer-Z. Gitaarwave volgens John Watts klinkt weer net anders.
Op Thirteen Stories High tovert hij het ene na het andere lekkere liedje uit zijn ronkende gitaar (was het de Parrot, die hij ook gebruikte bij zijn recente solotournee?). Ik vond het album niet op streaming, zelfs niet op JijBuis en kocht 'm op de gok. Waarom dit album zo obscuur is, ontgaat mij echter: dit behoort tot zijn beste werk.

Iedere keer wéér een lekker liedje. Hij klinkt opgewekt, energiek en houdt de basis gitaar-bas-drums, al klinkt op California Breeding een heel aangenaam strijkje onder de naam Electra Strings. De band bestond verder uit bassist en achtergrondzanger Phil Spalding en drummer Steve Kellner.
De muziek is stevig maar niet massief, geproduceerd door zijn vaste producer Graham Bonnett (neehee, niet dezelfde als de zanger van onder meer Rainbow, MSG en Alcatrazz). Gewoon lekkere gitaarliedjes. Portretjes van anderen of zichzelf. Onderkoelde humor en een positieve blik op het leven. Of, zoals hij in het boekje bij de cd noteert: "REMEMBER: Whatever you give out comes back to you, in the end at least thirteen stories high". Watts als wijsgeer.

Favorieten aanwijzen is moeilijk. Nu wijs ik Sublime, Angel of Gardenia en California Breeding aan, maar het hadden er ook minimaal zes anderen kunnen zijn. Zwakke momenten kent dit schijfje namelijk niet. De strijkkwartetreprise van Sublime die de plaat afsluit vormt overigens een prachtig slot.
Over enige tijd ga ik 'm weer in mijn cd-speler gooien in de verwachting dat de muziek dan verder in mijn hoofd is gerijpt. Voorlopig ga ik voor 4 sterren en dat zouden er dan best wel eens meer kunnen worden.

Prima solo plaat van de sympathieke zanger van Fischer Z. Toch wel een persoonlijke favoriet uit de jaren 80, dat geldt vooral voor het album Red Skies Over Paradise, maar ook de twee voorgangers zijn top. Op Red Skies Over Paradise heeft John Watts de koude oorlog als thema (Cruise Missiles), net als een band als The Sound (Missiles). En net als The Sound was Fischer Z ook populairder in Nederland dan in het thuisland de UK. De stem van John Watts kun je handelen of je vind helemaal niks. Is altijd zo geweest, ook in de jaren 80. Dit is allemaal zeer herkenbaar John Watts en dat komt vooral door de stem en het gitaarspel, beide ook kenmerken van Fischer Z en daarmee vind ik dat je de link met Fischer Z wel gewoon kunt en mag maken.

Ik heb John Watts een aantal jaren geleden nog live gezien, prima concert. Saillant detail was dat hij zelf het voorprogramma deed (akoestisch) en daarna met de band Fischer Z nummers speelde. Het akoestische was leuk voor een paar nummers maar ik was blij dat na de pauze de band erbij kwam. Wel helemaal top om de Fischer Z nummers live te horen, was toch wel een feestje. Het publiek ging ook behoorlijk los dus er zijn toch nog wel liefhebbers van Watts & Co. Verder heb ik wel respect voor de sympathieke Brit want hij houdt het al heel wat jaren vol aan de zijlijn en dat toont ook karakter.