The Cry - Quick Quick Slow (1984)

Solo project van Fischer Z oprichter/zanger John Watts.
Haalt t voor mij niet bij de Fischer Z albums, maar de stem is er en is zeker niet onaardig.

Ik vind het wel erg onaardig, maar dat was lang geleden dat ik het hoorde. Vond er echt niks aan toen. Heb hem nog op vinyl, gewoon op de gok gekocht voor bijna niks destijds.

Ik was echt heel dol op deze plaat destijds, maar hij klinkt nu echt heel gedateerd. Duidelijk niet zijn beste werk.

Welcome (To the Club), is wel een goed nummer. Volgens mij speelde ze ooit nog eens op een festival in Wateringen destijds.

De versie van dit album op Spotify is helaas een opgepoetste opname van vinyl, blijkbaar is John Watts de masters kwijt. Is op zich ook wel grappig om het gekraak van vinyl weer eens te horen, maar helaas hoor je ook de beperkingen ervan die minder mooi klinken. Dat maakt het beoordelen van het album al een stuk lastiger bij de eerste kennismaking.

De stem van John op volle sterkte is heerlijk om te horen, in het verlengde van zowel de eerste Fischer-Z albums maar vooral in het verlengde van de twee daaropvolgende solo releases. Meer ruimte voor een toegankelijk Pop Rock geluid met saxofoon en trompetten. Een stijl en geluid typisch voor die tijd met ook ruimte voor de synth zoals in Before the Boat Goes Down, licht dansbaar. Op bass zijn oude makker uit Fischer-Z uit de begindagen: David Graham. Plus twee nummers meegeschreven door de toetsenist Mike Benn (Dreamland + Welcome To The Club). Hierdoor klinkt het ook weer alsof John in een echte band zit. Zeer goed verteerbaar, van de week nog maar eens luisteren.

Favorieten: Money Talks (met sax en trompetten), Welcome To The Club

Gisteren speelde hij Need You live in Venlo. Klonk erg goed, zelfs zo goed dat ik het mij niet meer herinnerde van deze plaat.

Toch wel een verplicht nummer voor de Fischer-Z liefhebber vind ik. Al is het maar voor de stem van Watts die in topvorm is. Natuurlijk kan het als geheel niet opboksen tegen de klassiekers vanuit de periode 1979-1981 maar er staat best zeer aardig materiaal op zoals Take It Round Again en No Time for Love.

The Cry (John Watts) was in Nederland erg populair, als ik het mij goed herinner was dit album ook als eerste in NL uitgebracht. Voor mij nog steeds een lekkere plaat met de herkenbare stem, teksten en gitaargeluid van Watts. Fischer-Z was wat puntiger maar dit mag ook best gehoord worden.

John Watts leerde ik in 1979 kennen. Terwijl hij in 1981 met de felle new wave van Fischer-Z langzamerhand populairder werd in zijn eigen Engeland, trok hij de stekker eruit en ging verder onder zijn eigen naam. Niet slim getimed en om na twee soloplaten verder te gaan onder de vlag van The Cry was al helemaal niet logisch. Maar goed, daar had hij alleen zichzelf mee.

Ik zocht Quick Quick Slow al een tijdje op vinyl, wat laatst eindelijk lukte in Rotterdam. Als de plaat verschijnt, is het 1984 en heeft new wave een wat ronder geluid gekregen met meer popinvloeden. Dat geldt zeker voor The Cry, waar de klassieke bezetting van gitaar-bas-drums is aangevuld met trompet, saxofoon en diverse houten blaasinstrumenten. Oftewel, meer popgeluiden en een kalmer geluid.

Het levert een aangenaam popwaveplaatje op, waarop echte hoogtepunten ontbreken. Daartegenover staat dat hetzelfde geldt voor dieptepunten. Kortom, een heel gelijkmatig album dat je nergens steil achterover doet slaan en tegelijkertijd aangenaam is. Met het laatste nummer Need You stoort dat een soort van: alweer een aardig liedje en zonder enige climax is de plaat opeens voorbij.

Een kleine veertig jaar verder treedt john Watts nog steeds op. Eind september hoop ik hem live aan het werk te zien, als hij Red Skies Over Paradise integraal zal spelen onder de vlag van Fischer-Z. Alleen zitplaatsen, wat enige kalmte belooft. Tegenwoordig vind ik dat wel lekker op z'n tijd, een gelijkmatig concert zonder moshpits en bier in de lucht. Ben ik toch nog rijp geworden voor The Cry.