Fanfarlo - Rooms Filled with Light (2012)

te beluisteren op npr-radio

First Listen: Fanfarlo, 'Rooms Filled With Light' : NPR

Het lijkt alsof ze hun gitaar, melodica en piano hebben ingeruild voor synthesizers en drumcomputers, maar toch blijven de songs hetzelfde gevoel uitstralen als hun debuut.
Deconstructuin en Shiny Things kennen we al, twee uitstekende singles. Replicate deed me eerst niet veel, maar als opener van de plaat komt hij wel tot zijn recht.

Lens Life, Tunguska en Tightrope zijn meer dan wat fillers en ook Feathers stijgt boven de middelmaat (die bij Fanfarlo redelijk hoog ligt) uit.

Everything Turns en A Flood dragen niet echt iets bij aan de plaat en Everything resolves is niet meer dan een instrumentale outro.

Al bij al een aardige tweede van Fanfarlo, die helaas niet dezelfde verpletterende indruk maakt als bij hun debuut.

Toen ik het debuut toevoegde en van een beoordeling voorzag vond ik Fanfarlo een soort kruising tussen Arcade Fire, Beirut en Andrew Bird.
Ondanks dat ik er niet heel veel nieuwe dingen in hoorde was ik er gecharmeerd van en bestelde de cd bij de band zelf. Het was toen nog moeilijk om er op een andere manier aan te komen.
Hoe teleurgesteld was ik toen over het simpele kartonnetje waar het in zat. Minimaal was wel erg van toepassing en zo'n cd-single geval vond ik nu niet echt waardig in mijn kast staan naast de andere cd's. Toen het album later alsnog voorzien werd van beter artwork vond ik het wat overdreven om het te vervangen.
Het was een teleurstelling die niets van doen had met het album Reservoir maar toch altijd als een donkere schaduw aanwezig bleef.

Of het een reden is dat ik wat minder naar het vervolg uitkeek weet ik niet. De vooruitgesnelde nummers deden me toch wat minder leek het wel. Maar goed, dat zijn altijd losse op zichzelf staande momenten en het gaat uiteindelijk om het totaalplaatje dat Rooms Filled with Light zou gaan heten.

En wat blijkt? Als geheel bevalt het me een heel stuk beter dan de nummers los van de setting beluisteren. De songs sluiten mooi bij elkaar aan en lijken wat volwassener te klinken dan op het debuut. Strakker ook wel. Minder tierlantijnen waardoor het barokke er een beetje af is. Minder Arcade Fire en Beirut dus.
Toch is dat deel niet verdwenen uit de muziek van Fanfarlo maar het mag nu veel meer een eigen stempel dragen waarmee de band aantoont dat het gegroeid is.

Als ik de albums dan naast elkaar leg moet ik voor mezelf concluderen dat ik (tot nu toe) nog geen echte voorkeur heb. Ondanks dat ik het geluid wat volwassener vind klinken wil dat niet zeggen dat ik het debuut dan ook wat minder vind. Integendeel. Ik hield wel van het gefladder met alle toeters en bellen.
Nu is het het ook weer niet zo dat alles schokkend anders is want als ik die indruk wek moet ik nu benadrukken dat dat nu ook weer niet het geval is.
Fanfarlo levert een uitstekend vervolg dat aan zal slaan bij de liefhebbers van hun debuut en genoemd vergelijkingsmateriaal (Arcade Fire, Beirut, Bird en het Belgische School Is Cool). Daarnaast is het gewoon prima kwaliteit dat hier geboden wordt. Lekkere pop met kartelige randjes. Ook nu weer niet geheel nieuw maar wat maakt dat uit?! Zolang het klinkt als Rooms Filled with Light maakt dat geen bal uit.

Fanfarlo is na Reservoir wederom terug met een geslaagd album. Maar een verbetering is dit album zeker niet. Grootste probleem is de inwisselbaarheid van de meeste liedjes, en het ontbreken van een duidelijk thema of een achterliggende gedachte achter de nummers. Met andere woorden, het zijn leuke nummers die helaas niet echt blijven plakken.

Desondanks staan er ook een aantal uitschieters op dit album, hoewel absolute toppers zoals Harold T. Wilkins en I’m a Pilot ontbreken. Nummers als Deconstruction, Lenslife en Shiny Things liggen heerlijk in het gehoor en zullen live ongetwijfeld heerlijk klinken. Bones en A Flood zijn voorbeelden van nummers die met name tekstueel en door het matige refrein mislukt zijn.