Sea Bell - Sea Bell (2011)

In 1968 vormden een viertal Engelse muzikanten de groep Blind Faith. Eén album en één jaar later viel deze band ook alweer uit elkaar. De tienkoppige formatie Sea Bell uit het Amerikaanse Eugene, Oregon is hetzelfde lot beschoren. Kort na het uitkomen van hun debuutalbum besloot de band hun instrumenten aan de wilgen te hangen.

In het voorjaar van 2009 nodigden Madi Becker en Leslie Robert een aantal vrienden uit om gezamenlijk muziek te maken en op te treden. Daarbij zaten ook voormalige leden van de band Devinbrownunder, waaronder zanger/frontman Devin Brown. Becker, Robert en Brown ontwikkelden zich al snel tot de songwriters van de nieuwe formatie. Na veel optredens in om Eugene en een obscure demo verscheen er in augustus van dit jaar een volwaardig naamloos debuutalbum. De muziek van Sea Bell is te typeren als indie-rock met veel aandacht voor harmonieuze samenzang. De albumopener “A Capella” is dan ook, zoals de titel al doet vermoeden, een melodieuze minuut zonder instrumentale begeleiding. In de volgende acht nummers komt een breed scala aan instrumenten voorbij waaronder ukeleles, een trompet en een klarinet. Naast de karakteristieke indie-rock songs staan er ook een tweetal fraaie ingetogen folknummers op dit album. Met name “Whispering Song” is prachtig in zijn eenvoud, en ook hier is de samenzang (van Leslie Robert en Emily Jacob) weer prominent aanwezig. Op “Rainy Boys” maken de dames en heren van Sea Bell zelfs een voorzichtig uitstapje richting de americanamuziek.

Het is jammer dat deze band maar één album heeft mogen bestaan, maar ik er zeker van dat de diverse bandleden vast en zeker in andere (lokale) formaties zullen terugkeren. Vooralsnog zal dit album van Sea Bell nog vele malen in mijn cd-speler te vinden zijn.

De Arthur-Recensies deel 9: Arthur gaat naar zee dankzij zijn oren en de muziek van Sea Bell

“We were once a band…”

Het is voor de Amerikaanse band Sea Bell al over en uit nog voordat het écht begon. Één album, uitgebracht in eigen beheer, heeft de band achtergelaten voor het nageslacht en that’s it. Tenzij een Sea Bell-bandlid nog op zichzelf of met een nieuwe band groot wordt, is dit album gedoemd om overspoeld te worden door de golven van de tijd. En dat is gewoon vreselijk zonde.

Want dit album is echt heel goed. Zomerse, folky indiepop met een breed scala aan instrumenten, dat ervoor zorgt dat elk nummer een eigen smoel krijgt, en elke seconde zijn moment van betekenis. Sea Bell klinkt als de Belle & Sebastian van het strandfeest. Optreden in zwemshort, op blote voeten met zand tussen de tenen. De band klinkt al behoorlijk zelfverzekerd en het geluid is uniek, wat de vroege ondergang extra jammer maakt.

Dit album begint met het minst interessante nummer, en wordt daarna met elke track beter en beter. Hoogtepunt van het album is het voorlaatste nummer, het magnifieke Rainy Boys, dat ik zo nu en dan zelfs gewoon los opzet. Toch komt dit album het beste tot zijn recht als geheel. Als uniek, speels, gevarieerd, zelfverzekerd, bitterzoet geheel.