Dalbello - She (1987)

ik ken alleen het nummer tango en dat vind ik ng steeds een lekker nummer

Goed album met uiteraard de top 10 hit, Tango!

Bij Tango vond ik haar stem veel van Angela Groothuizen weg hebben; en dat bedoel ik als compliment; voor beiden.

Nu ik het hele album gehoord heb, vind ik dat nog steeds; ook bij de andere nummers.

Op de soundtrack van 'stoute' film "9 1/2 weeks" staat er een andere versie van het knallende 'Black on black'. Veel broeieriger (hoe kan het ook anders?!) en misschien nóg geweldiger.

In 1987 in het voorprogramma van Marillion gezien. Maakt live meer indruk dan op schijf.

Black on Black is een knaller van een opener.
Tango was een grote hit (al heb ik dat niet meegemaakt).

Vette plaat.

Tango nog steeds één van mijn favoriete 80's tracks.
Toch maar eens achter dit album aangaan.

vind het vooral knap dat het niet gedateerd klinkt in de oortjes van malle iig

of, anders gezegd, het klinkt niet uitgesproken 80's of 90's, je hoort wel dat het wat ouder is maar stoort absoluut niet

(grace jones lukt dat ook, als ik ene vergelijking mag maken)

interessante artieste iig

jammer dat ze sinds 1995 niets meer heeft uitgebracht

Leuk om te lezen dat zangeres Dalbello niet geheel onopgemerkt is gebleven in Nederland.

Ik vind het album zo goed dat ik er een auto van mij naar benoemd heb. Dat kwam omdat de lak kleur overeenkomsten vertoonde met de album hoes kleuren van She en het een vloeiende coupe was die geproduceerd is in de Honda fabriek in Ohio. Elegante Rock muziek.

Eindelijk heb ik 'tango' dat ik vroeger op vinylsingle had nu op een compilatie-cd.
Wat een steengoed nummer dat nog steeds staat als een huis. En dan durft men beweren dat er in de 80's geen goeie muziek gemaakt is...

Op die compilatie staat ook Till Tuesday met 'what about love',ook zo'n oorgasme van jewelste en een vergeten parel!

@80's man. Hé ik ben ook tachtiger jaren muziek gek hoor. .
Mijn gebruikersnaam omschrijt dat T the 8 eight T ties.

Ik heb het weinig gelezen dat 80's muziek niet gewaardeerd word, maar ik denk dat de kritiek komt doordat veel mensen niet dol zijn op synthesizers en een springende Madonna op een podium kitch vinden. De tijd van de mat in de nek en dames met een kuif, en Miami Vice op de buis en vooral leuke muziek uit de top40. Heb er wel heimwee na.

Fijn dat te horen T8T
Ik hou van veel muziekjes maar de rode draad zijn toch the eighties.
Van rock,pop en wave tot soul,funk en disco.(en ook een beetje tango )

Inderdaad die tijd komt nooit meer terug maar gelukkig kunnen we van de muziek nog genieten.

Het singletje Tango kende ik al wel. Een disconummer met wat Latijns-Amerikaanse clicheetjes er in verwerkt. Het wordt gered door de geweldige stem van Lisa zelf. Het album She is als opvolger van het mysterieuze Whomanfoursays toch een knievalletje. Het staat vol met catchy deuntjes. Licht rockerig en boordevol gemakkelijk in het hoofd nestelende hooks.

In die zin zou het een teleurstelling kunnen zijn, ware het niet dat Lisa Dal Bello er een feestje van maakt. Haar stem is fenomenaal en haar bezieling is twee keer fenomenaal. Daarnaast is de typische 80's pop helemaal niet onaardig voor wie daar van houdt. Weliswaar op Amerikaanse leest geschoeid. Als in: het had zo op een Miami Vice soundtrack kunnen passen.

Concluderend vond ik het in eerste instantie wat teleurstellend, maar gaandeweg ben ik toch wel erg gaan vallen voor het album. Oppervlakkiger dan haar voorganger, maar wel leuk oppervlakkig.

Dalbello is behalve solo bekend, vooral bekend door het aandragen van megahits aan bijvoorbeeld Queensrÿche en Heart.
Wat dat betreft is ze natuurlijk al onsterfelijk.

Maar ze is bovendien ook een fenomenale zangeres en muzikante. Het meesterwerk Whomanfoursays kan de boeken in als één van de meest complete, bizarre en vooral magische platen ooit. Al is dat vooral mijn beleving.

Deze opvolger, is meer gericht op disco/pop/rock. Maar de stem van Lisa staat als een huis. Een geheel andersoort zangeres als bijvoorbeeld Ann Wilson, maar minstens zo goed.
Lisa heeft vooral een gigantische power en bereik. Wat de muziek een superrauw randje geeft.

Ik ben toch nu meer met de tijd mee aan het gaan. Dat lukt soms en plots lig ik weer muziek te luisteren van voor 1970. Ik oefen nu met Arcade Fire, en het lukt me aardig ook wat recentere muziek te waarderen.

Een heel krappe 3,5*, wat natuurlijk op zich gewoon een heel keurige voldoende is. Ze heeft een behoorlijk krachtige stem ( type brulboei) en die zet ze soms net iets te vaak op fullspeed in. De ene keer werkt t en de andere keer niet, tenminste voor mij in ieder geval.

Ow schreef zij al die hits voor hun

Volgens Discogs doet David Gilmour mee op de afsluiter Immaculate Eyes en was Bernard Edwards de bassist op Tango

Moet zeggen dat van de 4 nummers die even (opnieuw) heb aangehoord, bevalt dit prima.

Ja, die iele synth-klanken klinken nu wel gedateerd maar ja dat was destijds wel de charme, volgens mij ook dezelfde als op de hit van Europe - The Final Countdown

Tango was een Top-10 hit begin 1988.
Voor de rest een aardig popalbum met wat stevigere poprock dat ook wel wat doet denken aan tijdgenoten zoals T'Pau en In Tua Nua.
Meer gaan draaien weer.
Op CD zelfs (bibliotheeksale).