Dalbello - Whomanfoursays (1984)

Ik kwam deze plaat op het spoor door een concert wat ik van haar zag in 1985 in Paradiso. Een geweldige ervaring! 5*

Heel bijzondere muziek van een heel bijzondere vrouw.
Deze dame was zo ontzettend getalenteerd.
Ze schreef, speelde en produceerde alles zelf (met hulp van Mick Ronson).

Echt een aanrader voor mensen die experimentele pop leuk vinden, met bizarre twists, geluidjes en vreemde drumbeats.

Heeft aan de ene kant een beetje een gedateerde sound, maar dat geeft het juist ook wel weer z'n charme, onmiskenbaar eighties.
Onbekend bij de wave-clan hier?

Gonna get Close To You blijft het prijsnummer, maar deze plaat verdient wel iets meer aandacht.

Dat ik hier nog mensen tegenkom die ook bij het concert in Paradiso aanwezig waren!
Verder wat Kingsnake zegt maar het leuke is dat de "experimentele pop" altijd aan de goede kant van "een goed liedje" blijft. Is een genot om dit te beluisteren bij iets hoger volume en een hele goede geluidsinstallatie. Latere albums werden elke keer net wat minder. Waar is zij gebleven? Haar site is "under contruction" voor jááááren.

Een paar dagen voor het Paradiso concert speelde ze een concert in Duitsland wat in zijn geheel op dvd is gezet en hier te downloaden is. [url=http://www.dimeadozen.org/torrents-details.php?returnto=/account-cp.php&id=238567]
Registratie is wel verplicht.

Dat je haar latere platen minder vindt is een kwestie van smaak. Persoonlijk vind ik haar laatste "Whore" ook een kanjer hoor.

Verdikkie. Deze had nog mee kunnen doen in de 1984-k.o.

Dat ik hier nog niet op had gestemd.

Dalbello levert hier een van de allerbeste en gaafste pop-albums ooit af.

Niet voor niets dat iedereen haar nummers covert. (Heart, Queensryche etc.)

Ik ken alleen "Tango" van het album "She" uit 1987, maar deze ga ik beslist snel beluisteren, als ik een exemplaar kan bemachtigen.

Ik hem op elpee en cd

Alleen die cd eens bij een ex laten liggen. Dus die ben ik mooi kwijt

Wait for an Answer is gecovered door Heart en staat op Calm Animals.

En Gonna Get Close to You staat op Rage for Order van Queensryche.

De grote andere naam achter deze plaat (naast Lisa natuurlijk) is duizendpoot Mick Ronson (oa David Bowie).
Lisa en Mick spelen met zn tweeen alle instrumenten.
Knap werk!

Ook hier de Queensrÿche link, maar verder nooit ingedoken, moet ik toch eens doen. De hoes werd indertijd al gelinkt aan (of andersom eigenlijk) David Lee Roth - Eat 'Em and Smile (1986) .

Uiteraard kwam ik deze dame ook op het spoor toen ik eens op zoek ging naar het origineel van Gonna Get Close To You. De mannen van Queensrÿche zette hun versie het in 1986 op de A kant van het Rage For Order album. Dat is in hardrock- en metalland best typisch voor een nummer dat op dat moment amper twee jaar oud was.

Dalbello kende ik van het singletje Tango. Aanvankelijk had ik geen idee dat het om dezelfde mevrouw ging want er zit verschil tussen die schreeuwerige discotrack en het wat meer onconventionele album Whomanfoursays. Dat zal dan wel met die Mick Ronson te maken hebben.

Ofschoon het nogal een gekke keus is om met een nummer als Gonna Get Close To You te openen, lijkt Dalbello's versie superieur te zijn aan die van Queensrÿche. Het is een stalksong in optima forma. De geschifte stembuigingen van mevrouw zelf en de mysterieuze toetsen scheuren je gezonde verstand aan flarden. Dat heeft Geoff Tate nooit kunnen benaderen. Hoe goed hij toen ook was.

Zo geschift als op het openingsnummer wordt het niet, maar Dalbello valt nooit terug op catchy popdeuntjes. En dat is wel iets dat ik zou verwachten met zo'n geluid. Nummers als Cardinal Sin en Guilty Association hebben een nogal bevreemdende uitwerking. Het lijkt wel sonische suspense. Zelfs de ballad Wait For An Answer heeft een nogal wrange ondertoon. En wat een indrukwekkende stem en bezieling spreidt Lisa ten toon.

Whomanfoursays is niets minder dan een grote verrassing voor me gebleken. Een geweldige ontdekking. Een album op en top popgeluid dat helemaal bij 1984 hoort, maar qua compositie en feel toch iets heel anders dan dat.

Lisa is een geniale vrouw. Zowel als songwriter, als in haar shizofrene zang en de instrumentatie die ze kiest.

Deze plaat is als het goed is met zn tweeen opgenomen. Zij en Mick Ronson nemen alle instrumenten voor hun rekening. En ja! Die Mick Ronson.

Ik zou deze liveplaat van Dalbello nog even willen tippen.
Een optreden die materiaal van Whomanfoursays en She combineert: Dalbello - Live at Rockpalast (2015)

In al haar genialiteit klinkt deze plaat best kil en afstandelijk, door de vele electonica, sequencers en machines, waarmee de plaat is gemaakt. Maar de krachtige en licht-maniakele zang van Lisa tilt deze plaat echt naar een hoger niveau.

Ik ben trouwens haar niet op het spoor gekomen, door Queensryche (want die kende ik toen nog niet), maar via vocale bijdragen op de lp The Formula van Thinkman.

Goeie bump, Mssr Renard, ga hem ook even proberen. Kwam hier wel via Q., maar nu dus ook via jouw*...

(jou - ik weet ut)

-edit- Heel erg gave plaat... het laatste nummer heeft Queensrÿche flink geïnspireerd voor 'Rage for Order', zo te horen.

Soms is daar ineens een artiest die opvallend anders én kwaliteitsvol is. Kate Bush in 1978 bijvoorbeeld en wellicht valt Billie Eilish met haar debuut uit 2017 in diezelfde categorie - al heb ik mijn kinderen daar nooit over gehoord.

Ik had bij Dalbello eveneens zo'n gevoel, toen ik haar in 1984 op Sky Channel voorbij zag en hoorde komen. Whomanfoursays heeft enerzijds iets van de synthwave van The Human League en Orchestral Manoeuvres in the Dark en anderzijds stond daar een zelfbewuste zangeres met krachtige stem melodieën die uit de rock leken te komen. Een vreemde combinatie die van het scherm af spatte.
Niet veel later coverden zowel Queensrÿche (Gonna Get Close to You) als Heart (Wait for an Answer) werk van dit album, maar de andere nummers doen daar niet voor onder. She Pretends bijvoorbeeld, uptempo met harde, enigszins kille synths die goed binnenkomen.
Pas onlangs ontdekte ik dat ze voordien als Lisa Dal Bello een conservatievere popstijl maakte, maar in 1984 wist ik niet beter dan dat deze nieuwkomer een eigenzinnig en gepassioneerd geluid neerzette. Nieuw en anders, onvergelijkbaar goed.

Mijn vinylexemplaar kocht ik onlangs in Lannion, Bretagne, waar een platenzaak wordt gecombineerd met een bistro. Het is een pre-release-exemplaar met wit label met daarop handgeschreven tekst en op de binnenhoes een A4'tje met de tekst 'Pre-Planning 05, Juin 1984'. Vast bedoeld voor radio- en/of platenmaatschappijmensen. Het onderstreept wellicht dat de stijl van rock in synthesizerjasje erg opviel, zoals in mijn geval op tv in mijn ouderlijk huis.

Veertig jaar later is dit geenszins verouderd, zeker niet nu retrosynthesizergroepen van een nieuwe generatie teruggrijpen op dit soort klanken. Maar de persoonlijkheid van Dalbello en haar fantastische stem? Nee, Whomanfoursays blijft een heerlijk vreemde eend in de bijt met hele goede composities. Op kant 2 blijft het namelijk op niveau, geen zwak moment te bekennen. Het onderkoelde Guilty by Association bijvoorbeeld met zijn gesproken delen... Rrrrr...

Een wereld op zichzelf en bovendien het bewijs dat door platenbakken struinen extra leuk wordt door onverwachte (her)ontdekkingen.

40 jaar geleden, dan voel je je oud zeg. Gelukkig heb ik deze dan 30 jaar geleden ontdekt, dus voel ik me minder oud.