Dalbello - Whomanfoursays (1984)

Uiteraard kwam ik deze dame ook op het spoor toen ik eens op zoek ging naar het origineel van Gonna Get Close To You. De mannen van Queensrÿche zette hun versie het in 1986 op de A kant van het Rage For Order album. Dat is in hardrock- en metalland best typisch voor een nummer dat op dat moment amper twee jaar oud was.

Dalbello kende ik van het singletje Tango. Aanvankelijk had ik geen idee dat het om dezelfde mevrouw ging want er zit verschil tussen die schreeuwerige discotrack en het wat meer onconventionele album Whomanfoursays. Dat zal dan wel met die Mick Ronson te maken hebben.

Ofschoon het nogal een gekke keus is om met een nummer als Gonna Get Close To You te openen, lijkt Dalbello's versie superieur te zijn aan die van Queensrÿche. Het is een stalksong in optima forma. De geschifte stembuigingen van mevrouw zelf en de mysterieuze toetsen scheuren je gezonde verstand aan flarden. Dat heeft Geoff Tate nooit kunnen benaderen. Hoe goed hij toen ook was.

Zo geschift als op het openingsnummer wordt het niet, maar Dalbello valt nooit terug op catchy popdeuntjes. En dat is wel iets dat ik zou verwachten met zo'n geluid. Nummers als Cardinal Sin en Guilty Association hebben een nogal bevreemdende uitwerking. Het lijkt wel sonische suspense. Zelfs de ballad Wait For An Answer heeft een nogal wrange ondertoon. En wat een indrukwekkende stem en bezieling spreidt Lisa ten toon.

Whomanfoursays is niets minder dan een grote verrassing voor me gebleken. Een geweldige ontdekking. Een album op en top popgeluid dat helemaal bij 1984 hoort, maar qua compositie en feel toch iets heel anders dan dat.

Soms is daar ineens een artiest die opvallend anders én kwaliteitsvol is. Kate Bush in 1978 bijvoorbeeld en wellicht valt Billie Eilish met haar debuut uit 2017 in diezelfde categorie - al heb ik mijn kinderen daar nooit over gehoord.

Ik had bij Dalbello eveneens zo'n gevoel, toen ik haar in 1984 op Sky Channel voorbij zag en hoorde komen. Whomanfoursays heeft enerzijds iets van de synthwave van The Human League en Orchestral Manoeuvres in the Dark en anderzijds stond daar een zelfbewuste zangeres met krachtige stem melodieën die uit de rock leken te komen. Een vreemde combinatie die van het scherm af spatte.
Niet veel later coverden zowel Queensrÿche (Gonna Get Close to You) als Heart (Wait for an Answer) werk van dit album, maar de andere nummers doen daar niet voor onder. She Pretends bijvoorbeeld, uptempo met harde, enigszins kille synths die goed binnenkomen.
Pas onlangs ontdekte ik dat ze voordien als Lisa Dal Bello een conservatievere popstijl maakte, maar in 1984 wist ik niet beter dan dat deze nieuwkomer een eigenzinnig en gepassioneerd geluid neerzette. Nieuw en anders, onvergelijkbaar goed.

Mijn vinylexemplaar kocht ik onlangs in Lannion, Bretagne, waar een platenzaak wordt gecombineerd met een bistro. Het is een pre-release-exemplaar met wit label met daarop handgeschreven tekst en op de binnenhoes een A4'tje met de tekst 'Pre-Planning 05, Juin 1984'. Vast bedoeld voor radio- en/of platenmaatschappijmensen. Het onderstreept wellicht dat de stijl van rock in synthesizerjasje erg opviel, zoals in mijn geval op tv in mijn ouderlijk huis.

Veertig jaar later is dit geenszins verouderd, zeker niet nu retrosynthesizergroepen van een nieuwe generatie teruggrijpen op dit soort klanken. Maar de persoonlijkheid van Dalbello en haar fantastische stem? Nee, Whomanfoursays blijft een heerlijk vreemde eend in de bijt met hele goede composities. Op kant 2 blijft het namelijk op niveau, geen zwak moment te bekennen. Het onderkoelde Guilty by Association bijvoorbeeld met zijn gesproken delen... Rrrrr...

Een wereld op zichzelf en bovendien het bewijs dat door platenbakken struinen extra leuk wordt door onverwachte (her)ontdekkingen.