Stephen Stills - Stephen Stills 2 (1971)

Geweldig vervolg op zijn debuut. Wordt heel erg ondergewaardeerd, maar het is een plaat die je dan ook wat vaker moet horen. Met name 'Word Game', 'Cange Partners', 'Marianne' en 'Bluebird Revisited' zijn briljant. Eric Clapton en David Crosby doen ook nog mee. 4.5/5

Schitterend album. Heerlijke rustige gevoelige nummers afgewisseld met een paar lekkere rockers. Misschien wat minder origineel dan het debuut, maar hij klinkt toch zeker net zo goed, misschien zelfs beter.

Gisteren weer opgezet en hij blijft elke keer beter worden (net zoals de meeste andere Stills-platen). De eerste 6 nummers behoren ongetwijfeld tot Stills' beste werk, evenals 'Singin' Call', 'Word Game' en 'Bluebird Revisited'. Ik denk dat zonder de twee mindere tracks 'Relaxing Town' en 'Ecology Song' dit tweede album minstens zo goed was als de eerste. 'Sugar Babe' is sinds gisteren één van mijn favoriete Stills-songs geworden.

Wel jammer dat dit album zo weinig aandacht krijgt op MusicMeter.

Ecology Song vond ik ook nooit zo goed, maar de laatste tijd kan ik het wel waarderen. Het past niet helemaal bij Stephen Stills, maar ik vind het toch een best goed nummer. Marianne vind ik niet erg sterk, en naast het origineel vind ik Bluebird Revisited ook niet zo geslaagd (al komt dat met name door het refrein). Verder enkel topnummers, en inderdaad, veel behoort tot zijn topwerk.

En tja... Ik vind dat Stephen Stills sowieso te weinig aandacht krijgt hier. Jammer, men weet niet wat ze missen.

Ik heb ook altijd wat moeite gehad met de plotselinge tempowisseling wanneer het refrein komt, maar toch 'klopt' het allemaal. Alleen jammer dat hij het zo moest opblazen met die backing vocals, trompet etc. Maar Stills is daar nooit vies van geweest en soms werkt het uitstekend (bijv. 'Sugar Babe').

Vandaag ontvangen en alleen nog maar de eerste 3 tracks gehoord. Dat klonk al erg goed en heb hier een beter gevoel bij dan de drie opvolgers die ik op een dubbel-cd heb.
Leuk ook om in het boekje erachter te komen dat niet de minste gitaristen als gast meespelen (Nils Lofgren en Eric Clapton). Neem deze mee in de auto en geef pas later de sterretjes weg

Ik ben er uit: ik geef deze een half sterretje minder dan zijn debut. Prachtig album dat wel, maar van zijn debut krijg ik simpelweg niet genoeg.

Naast een paar draken (Ecology Song en Bluebird Revisited) staan er toch ook een hoop aardige nummers op, zoals Change Partners, ook al was dat al 3 jaar oud, waar hij beter zijn best op heeft gedaan dan op Love the One You're With en Marianne. Zelfs het fingerpicken op Word Game is te pruimen.

Van de 3 albums die ik tot nu toe van Stills geluisterd heb; debuut, 2 en Stills, vind ik dit 2 het buitenbeentje. Dat zit m.n in kant B. Kant A opent sterk met Change Partners en heeft wel die kenmerkende sound van Stills. Kant B gaat vooral bij het hier al verguisde Ecology Song, richting bestemming onbekend, of doorgaand verkeer. De essentie van het nummer vervluchtigd in al die poeha eromheen. Bij Word Game wordt dat m.i. ook duidelijker, omdat daar de toon rustiger is waardoor de boodschap duidelijker naar voren komt. Als geheel vind ik dit album iets minder in balans als eerder genoemde. Blijft over verders een prima album om naar te luisteren.

IntoMusiczegt:Ik maak er een anderhalve ster van. Productioneel is deze misschien nog wel beter -hij klinkt als een klok, zo ruimtelijk- en er wordt 'lekker' gemusiceerd maar ik vind eigenlijk de composities over de gehele linie significant minder. Het had zomaar een bonusplaat met outtakes van het geweldige solodebuut kunnen zijn. Er is lekker doorgearrangeerd op een beperkter gegeven. Maar dan toch: 'Bluebird revisited' is zowat een ontheiliging van het origineel. Voor de beginners in Stills; eerst Buffalo Springfield (alles), het solodebuut en de dubbele Manassas aanschaffen, daarna zien we wel verder.

Waar het debuut 'groots' werd aangepakt met gastbijdragen van Clapton en Hendrix (waarbij de laatste niet echt opvalt) en grootse arrangementen klinkt deze schijf wat eenvoudiger en ruimtelijker. Het debuut kenmerkt zich nog met enkele prima nummers; Go Back Home, Black Queen en het jazzy achtige Cherokee maar bevat ook een aantal echte missers, Church, Do For the Others, To a Flame, het zijn voor mijn gevoel uitprobeersels. Het zijn basis ideeën zonder echte richting. Deze schijf bevat minder echte uitschieters maar is wel een stuk coherenter voor mijn gevoel, hoewel de 2e helft van de plaat wel een stuk minder is. De opener Change Partners met zijn pakkende refrein is een topper, het bluesy Nothin' to Do But Today klinkt relaxed en is een wat vreemde eend in de bijt maar een prima song. Het beste nummer voor mij is Fishes and Scorpions, het wordt niet vaak genoemd als favoriet maar het kamerbrede refrein en de bluesy touch zijn verslavend. Het bijna achteloos uit mouw geschudde Sugar Babe barst van de zelfverzekerdheid. Het getokkel van Know You Got To Run heeft ook wel zijn charme. Hierna heeft Stills echter zijn kruit wel verschoten. Er komen enkele misperen voorbij waarbij Relaxing Town, Ecology Song en toch ook Marianne het gemiddelde naar beneden halen. In mijn ogen en oren is de schijf over de hele linie genomen man's beste soloplaat.

Ik vind de eerste 2 albums van Stills beiden prima. Van gelijk niveau. Maar ik geniet nog meer van het album STILLS uit '75

Toch maar weer eens naar beneden gehaald, met het idee “ één keertje draaien en dan terug naar boven”. Nu toch alweer een paar keer met plezier gedraaid dus halfje erbij (3,5* = geen must have, maar staat ook niet in de weg in je platenbak). Het blijft wel de geweldenaar Stephen Stills. Wel moet duidelijk zijn dat dit album bij benadering niet zo tijdloos is als de Manassas-dubbelaar.

Ik was totaal niet bekend met het werk van Stephen Stills. Kende eigenlijk alleen deja vu en 4 way street en daarnaaast wel een grote Neil Young fan en dus ook bekend met buffalo springfield. In een stapeltje lp’s dat ik heb gekocht vanuit een nalatenschap zat ook een en ander van CSN en drie soloplaten van stills en twee Manassas albums. Ben zeker blij met deze aanwinsten en erg fijne muziek om naar te luisteren. Kan nog niet beoordelen welke ik beter vind want ben pas met de eerste luisterbeurten van deze platen bezig. Heb wel een zwak voor deze muziek, vooral door het fijne en pure gitaarwerk en relaxeded atmosfeer. Overigens heb ik zijn debuut en deze Stills 2 in een 2lp release “2 originals of” waar de tracklisting van kant B niet klopt. Nummers staan in andere volgorde en Marianne staat er niet op. Al op de hoes en label de oorspronkelijke tracklisting staat vermeld.

Dan heb je het mooiste album van Stills wss nog niet gehoord
Probeer Manassas maar eens ....
Ik zie daar vanzelf wel sterren verschijnen

Toen dit album uitkwam zat ik waarschijnlijk nog op de lagere school. Nu was ik al wel zeer geïnteresseerd in klas 5 en 6 in muziek, maar dat bleef toch wel een beetje bij top 40 werk en TopPop. En dan ging het vooral over de hits.
Pas veel later er achter gekomen wat voor moois er wel niet verschenen is eind jaren 60 en begin jaren 70. Vanzelfsprekend door CSN&Y, met de iconische plaat (en hoes met plakfoto) Déja Vu. Mijn iets oudere broer heeft in de jaren 80 zijn platen weggedaan door ze buiten te zetten. Binnen mum van tijd weg. Eén man belde nog aan om te zeggen dat hij jarenlang had gezocht naar Deja Vu met de echte foto er opgeplakt en hier stond deze zo maar buiten...Hij had tranen in zijn ogen van geluk.
Zelf ben ik nooit zo gek geweest om afscheid te nemen van mijn vinyl collectie. Gelukkig maar. En later regelmatig toch bijgevuld. Met onder andere deze plaat. Alleen de hoes bevalt me al prima, prachtige stevige kartonnen dubbelhoes. Binnenin de teksten, die wel zeer slecht te lezen zijn door de achtergrond.
En dan de muziek. Stephen Stills kende ik van de 4 verzamelset met muziek uit de jaren 70 met daarop 'Love the one you're with'. Wat me opvalt bij deze plaat is toch wel de verscheidenheid. De meerstemmigheid is herkenbaar van CSN&Y, er zitten wat stevigere rock nummers tussen, mooie kleine country/folk nummers en zo nu en dan gaat het de soulkant op met blazers en al, soms zelfs een beetje funk achtig. Het mooie is, dat kon toen allemaal nog. Hokjes waren niet zo expliciet als later. Er moeten twee hits op staan 'Change partners' en 'Marianne'. Nu hou ik persoonlijk het meeste van de wat meer akoestische kant van CSN&Y en ook hier liggen die nummers mij het beste (bijv Singin' call). Ondanks dat kan ik erg genieten van het gehele album, de afwisseling, goede productie, prima gastmuzikanten en vanzelfsprekend Stephen Stills. Kijk, hij kon misschien niet op tegen de populariteit van een Neil Young, maar hij staat hier zonder meer zijn mannetje. Goed album en nu zo'n 50 jaar oud. Waar blijft de tijd ?

Bluebird Revisited wow, wonderschoon. Ik snap de kritiek soms niet hoor. Hij laat zien meerdere stijlen te beheersen, prachtig toch.

Garcia70: dan zou ik zeker Live at Berkeley 1971 checken, waar dat nummer ook op straat, mét blazers.

Tjonge, tjonge, valt niet mee. Na enkele tientallen weer eens beluisterd, maar dat viel mij flink tegen.
Alleen op het einde komen nog wat mooie songs. Al met al een heel stuk minder dan ik hem in de vorige eeuw vond.

Maar ja, de muziek op dit album is natuurlijk niet veranderd. Maar mijn muzikale smaak natuurlijk wel ...