Heidevolk - Batavi (2012)

Mijn onbetwiste nummer 1 tot nu toe, wat vreemd is voor een album dat relatief weinig gebruik maakt van de kenmerkende folkinvloeden die de band doorgaans hanteert. In veel opzichten lijkt het veel meer op wat bands als Solstice of Doomsword doen: epic metal met doominvloeden en bij vlagen wat lichte folk (de viool). Maar verdomd als het niet rost. Helemaal Als De Dood Weer Naar Ons Lacht en Einde Der Zege laten voor mij horen hoe Nederlands stoer en strijdvaardig kan klinken.

Qua productie denk ik niet dat de band het ooit beter heeft geregeld. De ritmesectie komt er veel beter uit dan voorheen en de gitaarpartijen zijn zwaar en ruig in de riffs, terwijl de melodielijnen prachtig over het geheel zweven. De zang is loepzuiver en bijna constant verstaanbaar en bovenal compleet gesynchroniseerd met elkaar. Een prachtig stukje strijdmetaal!

Voorlopige tussenstand:
1. Batavi
2. Walhalla Wacht
3. Uit Oude Grond
4. De Strijdlust Is Geboren

Voor het eerst een episch geluid dat duidelijk wat ten koste gaat van de folkinvloeden. Heidevolk pakt het Bataventhema heel goed aan met goede teksten. Muzikaal wil het echter niet helemaal lukken. Het is wel een lekkere metalplaat, maar de songs moeten nog iets beter en de zang is veel te netjes. Ik geniet er het meest van wanneer een van de twee zangers aan bod komt. Wanneer ze beide zingen (en dat is het grootste deel van de tijd) valt het op dat het superstrak samengetrokken is. Het lijkt daardoor net alsof er maar een zanger is wiens stem wat vervormd lijkt. Ik vind het allemaal wat nep klinken dan.

Ik sluit overigens niet uit dat dit album nog gaat groeien. Batavi is verder een prima werkstuk. Kwalitatief ontlopen de albums van Heidevolk elkaar maar weinig. Hier mist toch nog iets, maar wellicht vind ik het op een ander moment.

Tussenstand:
1. Walhalla Wacht
2. Uit Oude Grond
3. De Strijdlust Is Geboren
4. Batavi

Mijn favoriete Heidevolk is Batavi, vanwege de combinatie van een conceptalbum en historie. In dit geval over één van de Germaanse stammen met een haat-liefdeverhouding tot het Romeinse rijk. Enerzijds trots en onafhankelijk, zich anderzijds als keurtroepen voor diezelfde Romeinen inzettend, omdat deze Batavieren in staat waren om grote stromen over te steken. Ze werden zo ingezet tot in Engeland toe. Meelezend in het cd-tekstboekje is het alsof je een film kijkt / boek leest en dat in een kleine veertig minuten. Hierboven lees ik dat niet alle details historisch even accuraat zijn, laat onverlet dat de grote lijn dat wél is.

Waar ik ook van houd is de massieve productie (beter dan op de voorgangers), de combinatie van op z'n tijd brute blastbeats en anderzijds de folkinvloeden plus de zware zang, waar menig zanger in een Urker mannenkoor enthousiast van zou kunnen worden. Geen zwak nummer te vinden en vier die eruit springen. Opener Een Nieuw Begin moet even op gang komen maar slaat dan hard toe, meer sterke riffs, hoge tempo's en sterke melodieën in zowel Wapenbroeders en Als de Dood Weer naar Ons Lacht en in de eveneens beukende track VIII Einde der Zege is het genieten van de pakkende vioolpartijen.
Bovendien is er de prachtige hoes: een Romeins ruitermasker, leerde ik later in Nijmegen in Museum Valkhof. Eén en ander wordt in het boekje nader toegelicht, waarmee de beleving compleet is.

Batavi is voor mij hun meest consistente album, mede door de fraai lage stemmen van Joris Boghtdrincker / van Gelre (tot 2013 bij de groep) en Mark Splintervuyscht / Bockting (tot 2015). Met de huidige bezetting mis ik toch de vocale kracht van Batavi. Maar geen gezeur: Heidevolk blijft een boeiende groep, altijd fijn om nieuw werk van ze te horen.