Dodecahedron - Dodecahedron (2012)

Dodecahedron is het resultaat van 6 jaar werk, en laat zich het best omschrijven als een doe-het-zelfalbum gemaakt vanuit de visie op zoek te gaan naar de grenzen van metal, of wellicht van muziek in het algemeen: hoe intensief kan je muziek maken? En wat doet dat met de luisteraar?
Dat doe-het-zelf in de vorige zin is makkelijk negatief uit te leggen. Zo is het niet bedoeld. De band heeft zo’n beetje alles in eigen huis gehouden. De muziek is vanaf 2006 geschreven door M. Nienhuis, de teksten zijn van zanger M. Eikenaar, die ook het artwork verzorgde. Daarnaast deed de band de productie van het album zelf. Uit de interviews die de bandleden hebben gegeven, blijkt dat de band op zoek is gegaan naar een geluid dat ze het album mee willen geven voor ze de studio ingingen, en dus vanuit die visie hebben gewerkt bij de opnames.
Kortom, over alles, zelfs de bandnaam, lijkt nagedacht te zijn.

Tot zover de ideeën en goede bedoelingen. Is het uiteindelijke product goed geworden?
Opener Allfather begint met een dissonante riff, dat vanaf de eerste seconden voor een beklemmende sfeer zorgt. Een sfeer die niet verdwijnt gedurende de rest van het album, en die ook nog even blijft hangen nadat het album is afgelopen. De muziek is hard, intens, en gelaagd. I, Chronocrator heeft een briljante break halverwege, die je het gevoel geeft in een put te vallen, verder en verder, kennelijk zonder ooit de bodem te bereiken. Als het nummer weer verder gaat, hoor je het gillen van de mensen die langs je heen vallen, naar nog diepere diepten. In Vanitas gaat het tempo een stuk omlaag. Het nummer is echter niet minder intens dan de vorige nummers, zich voortslepend tot de basdrum halverwege versnelt, maar blijft door de riffs en zang toch een traag gevoel houden.

Tussen de eerste 3 nummers en de View from Hverfelltrilogie staat Descending Jacob’s Ladder ingeklemd als een soort van intermezzo. De tekst in dit nummer is gesproken in plaats van gegrunt, over verschillende lagen geluiden. Het kostte me wat moeite mijn aandacht bij dit nummer te houden, maar qua sfeer is het wel erg de moeite waard.

View from Hverfell begint met het relatief rustige I: Head above the Heavens. Vergeleken met de andere nummers op het album is dit een eenvoudig te verteren nummer met een makkelijk in het oor liggende riff en een overzichtelijke drumpartij. Maar goed, dat is dus relatief. II: Inside Omnipotent Chaos begint met een versnelling. Tijdens III: A Traveller of the Seed of the Earth wordt het halverwege stil, waarna het album afsluit met een minutenlange eruptie van muzikaal geweld. Alsof je een lavadeeltje bent dat de atmosfeer ingeslingerd wordt. Zoals die titel van het nummer eigenlijk al zegt, eigenlijk.

Naar mijn mening is de band erin geslaagd een extreem intens album af te leveren. Missie geslaagd dus. Dodecahedron is geen makkelijk album geworden. Het kost tijd om het album te doorgronden, en met volle aandacht luisteren is belangrijk om mee te krijgen wat er eigenlijk allemaal gebeurt. Prima voor een avond met een koptelefoon op en verder niks. Niet geschikt voor in de trein of op de fiets. Zelfs na een flink aantal keren luisteren heb ik het idee dat er nog veel meer in dit album verborgen ligt dan ik heb gehoord.

Een klein minpunt van dit album is de productie. De muziek klinkt hier en daar niet als een organisch geheel, maar meer als verschillende instrumenten die op elkaar gestapeld zijn. Het geluid van het album is daarnaast(/daardoor?) een beetje kil en afstandelijk, dus het luisteren is niet meteen een groot plezier. Aan de andere kant, deze muziek is niet gemaakt om lekker in het gehoor te liggen. De beklemmende sfeer die overheerst, zou zonder deze productie niet mogelijk zijn geweest.

Dit Dodecahedron is, hoewel het jaar nog maar een paar maanden onderweg is, zonder twijfel materiaal voor in mijn jaarlijst. Voor ik deze tekst schreef, was ik van plan 4.5* te geven met een halve ster aftrek voor de productie, maar tijdens het schrijven is dat laatste bezwaar weggevallen. Dus blijft over:

4.5*

Een dodecahedron is een wiskundig figuur en deze staat dan ook op de voorkant van het album. Het figuur is wel aangetast. Je zou denken dat het door het album kan komen...

Het uitgangspunt voor deze band is toch wel de dodecafonie. Er zijn geen gezellige melodielijntjes te horen hier maar wel een hele hoop atonaliteit. De dodecafonie is een compositiemethode gevormd door Arnold Schönberg. Dit is een regel die aangeeft dat er geen regels in de muziek zijn. Over paradoxen gesproken...

Deze man is onder andere bekend van Die Erwartung. Dit is een opera die op het eerste gehoor een heleboel chaos bij elkaar is maar het is uiteindelijk toch allemaal geconstrueerd en uitgeschreven op papier. Toen ik dit stuk bij de muziekles hoorde moest ik eigenlijk gelijk aan Dodecahedron denken. Het heeft dat chaotische en grillige van de moderne klassieke muziek. Op het eerste gehoor lijkt het een heleboel chaos maar het zit zeer vernuftig in elkaar. Het is een intrigerende plaat die er voor zorgde dat ik de eerste 10 keren compleet niet wist wat ik ervan vond. Vind ik dit nou heel goed of helemaal niks? Uiteindelijk ben ik tot conclusie gekomen dat ik dit album heel goed vind. Zelden kom je een album tegen waar je je echt helemaal in moet verdiepen. Koptelefoon op is echt een aanrader want dit album is zeer gelaagd en intens.

De ritmesectie is onvoorspelbaar. De drums zijn vaak erg snel maar ook af en toe losjes en jazzy, erg raar bij de afstandelijkheid van deze muziek. De bas is iets waar je na paar luisterbeurten echt goed op let en daar zijn de jazzinvloeden ook zeer goed te horen. Niet verbazend aangezien leden van deze band in Exivious zitten, een jazz/fusion metalband. De gitaarpartijen zijn avontuurlijk en gelaagd en overheersend dissonant. Dit kan als vals gezien worden maar ik zie eerder dit, zoals ze het in het Duits zeggen als zeer unheimlich. Het wringt en het klinkt naargeestig en duister. Je krijgt een onderbuikgevoel bij het luisteren naar dit album.

Het absolute hoogtepunt is het drieluik genaamd View From Hverfell. Hier zit wel een concept achter, dit gaat over de ervaringen over de beklimming van de vulkaan Hverfell, dit is een vulkaan in Ijsland. De vulkaan blijft rustig maar aan het eind barst hij uit. Platen botsen tegen elkaar en natuurkrachten zijn aan het werk. Muzikale natuurkrachten ook trouwens... In de muur van chaos in View From Hverfell III zitten namelijk prachtige melodielijnen verborgen. Ik vind het erg mooi en op de een of andere manier geeft het mij een gevoel wat ik heel lekker vind. Misschien niet de bedoeling maar zo voel ik het wel.

Dodecahedron is echte kunst. De band noemt het zelf een gesammtkunstwerk. Goede kunst moet ervoor zorgen dat je in verwarring wordt gebracht en dat je er over gaat nadenken. En dat doet Dodecahedron zeker. Dit is een geweldige ervaring!