Sleigh Bells - Reign of Terror (2012)

Zijn dat niet de schoentjes uit de video van 'Infinity Guitars'? Anyway, kijk hier wel naar uit! Born to Lose klinkt niet echt best, Comeback Kid wel.

Oke, het was natuurlijk te verwachten dat de opvolger van Treats een stuk gelikter en geproduceerder ging klinken maar dat ronduit opgeblazen lelijke 'lo-fi' geluid maakte het juist overweldigend vet!
Maar goed, de hipster noise bubblegum sound lijkt te zijn verdwenen en we krijgen er een hipster in your face rock voor terug.
Born to Lose en Comeback Kid klinken tof, al twijfel ik wel of ze het debuut kunnen overtreffen.

Comeback Kid klinkt best goed, maar iets te poppy. De vocals klinken ook wat minder ruw en zoals king_pin is het veel te hard geproduced. Toch wel uitkijken naar dit album

Zie juist btw dat Sleigh Bells een VEVO hebben... LOL!

Hij staat hier nu voor de 4e keer op, een stuk "gladder" geproduceerd dan zijn voorganger Treats, maar toch hebben ze hun rauwe sound niet verloren. ik vind dit album eigenlijk beter dan de vorige!

Dit is een beetje een teleurstelling moet ik eerlijk toegeven. Ik hield net van hun unieke sound, met de schreeuwerige gitaar tegenover de soms breekbare zang. Ik kreeg soms kippenvel als dat zacht stemmetje uitspattingen deed.

Maar blijkbaar zijn ze van dit geluid afgestapt. Ik herken ze er nog wel in, maar de weg waar ze nu ingeslagen lijken te zijn doet me niet zo veel meer.

3* Met mogelijk tot een halve ster meer na nog een luisterbeurt.

De eerste paar luisterbeurten vallen mij ook behoorlijk tegen helaas. Teveel op songwriting gemikt en dat is nou niet hun sterkste punt...

Na een goed 2de album is dit een teleurstelling. 5 liedjes staan hierop die me nog wel aanspreken (Demons, Crush, Born To Lose, End Of The Line en Comeback Kid). En zo goed vind ik ze trouwens ook weer niet. Niet genoeg voor mij na zo'n sterk album en had veel beter na de eerste 2 singles. Hopelijk komen ze later nog terug met een nieuw album dat me wel kan bekoren? Maar dit is echt geen spek voor mijn bek.

Wat een saai album is me dat zeg. Ook mist deze plaat emotie, waardoor alles zo'n eentonig geheel vormt. Geen enkel nummer schiet er uit en ik vind geen enkel nummer goed, waardoor luisteren geen marteling was, maar gewoon niet leuk was. Helaas, maar ik kan dit niet meer dan een twee geven.

Even twee jaar terug in de tijd. Treats, het debuut van Sleigh Bells was het even helemaal. Het hipste van het hipste. Het fris en rockend geluid kwam lekker binnen. We leven inmiddels in 2012 en Sleigh Bells komt met haar 'moelijke tweede' plaat. De productie is groots, bombastisch en gelikt. Maar hoe zit het muzikaal? Niet snor. Reign of Terror is een slechte herhalingsoefening van Treats geworden.

Alsof we hier met de beste band ooit te maken hebben, zo klinkt het gejuich in opener 'True Shred Guitar'. Het klinkt alsof Reign of Terror heel spectaculair gaat worden. Maar al snel blijkt het omgekeerde waar. Na drie liedjes verveeld dit tweede album van het Amerikaanse man-vrouw duo al. Afhaken is toegestaan; je mist niks meer. Beter kun je luisteren naar de single. Het matige 'Comeback Kid' is namelijk het beste wat het album te bieden heeft. De instrumentatie is nogal 'in your face'. Bombastisch rockende drums en opgeblazen gitaren vormen de begeleiding voor de toegankelijke vrouwenstem van Alexis Krauss. Soms neigt de muziek zelfs naar 'Hardcore' (!). Dit komt omdat de gitaren zo hard zijn gemixt (bijvoorbeeld in Born To Lose).
Vreemd. Muziek hoort iets met je te doen. Als het heel slecht is voel je dat. Als het heel goed is voel je dat ook. Reigh of Terror is uniek in zijn soort. Het album is namelijk gevoelloos. De elf liedjes bevatten geen emotie. Dit maakt het geheel (nogal) saai. Maar weet je wat nog saaier is? Elf keer naar min of meer hetzelfde liedje luisteren. Dit is het besef dat ik Reign of Terror nooit meer hoef te horen.

Ik wil wel graag nog iets positiefs over Reign of Terror zeggen. Bij deze: gelukkig duurt Reign of Terror maar een half uurtje.

Een draakje.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Oei, wat een verschrikkelijke plaat!

Enige nummers die de moeite van vermelden waard zijn: True Shred Guitar en Comeback Kid. De rest had het daglicht niet hoeven te zien. Ik kan er niet echt de vinger opleggen wat dan precies het verschil is met de nummers op het eerste album. Het voelt gewoon allemaal precies hetzelfde, alleen dan ongekend veel slechter.

Mijn god...een 8,2 op Pitchfork. Is Matthew Perpetua een alias van Derek Miller?

Het wordt nog erger, een Beyonce cover "Irreplaceable" die alles mist wat Sleigh Bells is: attitude... verschrikkelijk en saai.
Sleigh Bells - Irreplaceabl...

Oh nee.. Ik denk dat we toch niet veel meer goeds moeten verwachten van Sleigh Bells.

Wow, die Irreplaceable cover is inderdaad niet echt Sleigh Bells meer. Jammer, leek mij juist een goede kandidaat om een ruige versie van te maken.

Reigh of Terror vind ik overigens wel een leuk album.
Het is inderdaad wat gepolijster dan het debuut en dat is ergens wel jammer, ook staan er meer rustigere nummers op, maar in het geheel zet het de trend wel voort waar het debuut begon met harde korte nummers.

Een mix van Cults, Blood Red Shoes en Ting Tings die niet overal goed uitpakt. Tenminste niet bij mij, vaak een wanorde in geluid die meteen wenkbrauwen doet fronsen.

Dit wordt hem nietv voor mij al vind ik End of the Line wel een lekker nummer. Beter als de single daar vind ik weinig aan.

Jammer van het algehele pessimisme hier. Ik word van Sleigh Bells heel blij. Van Treats evenveel als van Reign of Terror. Spijtig dat niet iedereen het plezier en de kwaliteit van deze plaat ervaart.