Sleigh Bells - Reign of Terror (2012)

Even twee jaar terug in de tijd. Treats, het debuut van Sleigh Bells was het even helemaal. Het hipste van het hipste. Het fris en rockend geluid kwam lekker binnen. We leven inmiddels in 2012 en Sleigh Bells komt met haar 'moelijke tweede' plaat. De productie is groots, bombastisch en gelikt. Maar hoe zit het muzikaal? Niet snor. Reign of Terror is een slechte herhalingsoefening van Treats geworden.

Alsof we hier met de beste band ooit te maken hebben, zo klinkt het gejuich in opener 'True Shred Guitar'. Het klinkt alsof Reign of Terror heel spectaculair gaat worden. Maar al snel blijkt het omgekeerde waar. Na drie liedjes verveeld dit tweede album van het Amerikaanse man-vrouw duo al. Afhaken is toegestaan; je mist niks meer. Beter kun je luisteren naar de single. Het matige 'Comeback Kid' is namelijk het beste wat het album te bieden heeft. De instrumentatie is nogal 'in your face'. Bombastisch rockende drums en opgeblazen gitaren vormen de begeleiding voor de toegankelijke vrouwenstem van Alexis Krauss. Soms neigt de muziek zelfs naar 'Hardcore' (!). Dit komt omdat de gitaren zo hard zijn gemixt (bijvoorbeeld in Born To Lose).
Vreemd. Muziek hoort iets met je te doen. Als het heel slecht is voel je dat. Als het heel goed is voel je dat ook. Reigh of Terror is uniek in zijn soort. Het album is namelijk gevoelloos. De elf liedjes bevatten geen emotie. Dit maakt het geheel (nogal) saai. Maar weet je wat nog saaier is? Elf keer naar min of meer hetzelfde liedje luisteren. Dit is het besef dat ik Reign of Terror nooit meer hoef te horen.

Ik wil wel graag nog iets positiefs over Reign of Terror zeggen. Bij deze: gelukkig duurt Reign of Terror maar een half uurtje.

Een draakje.

van: http://daanmuziek.blogspot....