Steve Hogarth + Richard Barbieri - Not the Weapon but the Hand (2012)

Zou dit dan de beste cd van 2012 gaan worden?

wow, dat belooft wat.
Barbieri is de laatste tien jaar ontzettend gegroeid als muzikant en Hogarth heeft nog altijd een fijne stem. Ben echt heel benieuwd naar deze samenwerking.

Jammmer dat Steve Jansen niet meedoet...maar ja dat zou wel heel erg Japans worden...

Interessant ! Ice Cream Genius vind ik nog altijd een zeer mooie plaat van Hogarth ( ook met Barbieri in de line-up.)

Ben heel benieuwd.

Cd net binnen, wow! Zeer sfeervol en bijzonder. Its a grower!

Super album!!! Echt een aanrader!

Daar lijkt het dus absoluut niet op Op Ice Cream Genius stond Hogarth zelf aan het roer en schreef de muziek en hielp Barbieri (en vele anderen) hem met het inkleuren van de songs. Hier is het precies omgekeerd: Barbieri maakte de muziek, Hogarth maakte het vervolgens af.

Is deze cd al uit dan? Volgens mij is de release eind februari.

Preorders zijn vorige week verstuurd.

Het is ieder geval een hele mooie geworden!

Dat klopt

Nog een paar keer draaien voordat ik er een cijfer op ga plakken.

Nou... heb er nu een paar keer naar geluisterd en het doet me he-le-maal niets. Een verzameling keyboard-deuntjes en piepjes, waar Hogarth af en toe wat tussendoor dreutelt. Tja, het zal allemaal wel weer geslikt worden door de die-hard fans, maar als dit een voorbode is van het nieuwe Marillion album ben ik definitief afgehaakt. Dramaplaat.

Nou nou, beetje overdreven dit... Waarom zou dit de voorbode zijn voor de nieuwe Marillion plaat? Wat had je anders verwacht een rockplaat? Enige verdieping in het werk van Barbieri en het gegeven dat Hogarth niks met de muziek van doen heeft puur met de teksten en zanglijnen is dit toch wel enigszins te verwachten.

Een kleine beetje frustratie lees "het zal allemaal wel weer geslikt worden door de die-hard fans" ik wel in de je bericht.

@Vigil: ik zeg alleen "Als" dit een voorbode zou zijn. En ik hoop dat dat niet het geval is, want de plaat doet me niets. Mag toch?

En ach, frustratie, het is wellicht een beetje botte opmerking inderdaad. Waar ik op doel is dat er Marillion-fans zijn die elke scheet die de band uitbrengt de hemel inprijzen. Terwijl de kwaliteit van het materiaal de laatste jaren naar mijn mening flink achteruit gaat.

Maar goed, genoeg over Marillion, het is geen Marillion-plaat dus laten we erover ophouden. Blijft over dat het niet mijn ding is.

Ik word hier eerlijk gezegd ook een beetje kriegel van. Het begint uitstekend met Red Kite, maar daarna zakt t in als een pudding en kabbelt t allemaal maar een beetje voort. En dan dat gekreun en gesteun van H. wat maar niet ophoudt. Ook niet mijn ding, voorzichtig uitgedrukt.

Ik ben meer fan van Richard Barbieri dan van Steve Hogarth. Met zijn stem heb ik op één of andere wijze niets. Richard Barbieri daarentegen vind ik een echte maestro.
Deze CD valt erg tegen. Het is mooi, ingetogen en muzikaal zit het goed in elkaar. Geen vuiltje aan de lucht zo op het eerste gehoor. Toch vind ik de CD bol staan van clichés. Het is allemaal zo voorspelbaar dat het op een gegeven moment saai wordt. Een term die ik nooit eerder heb gebruikt voor een project waar Barbieri aan meewerkte, maar nu wel.

Ik zie het ook bij eerdere reacties... "Saai" was inderdaad het woord dat regelmatig bij mij opkwam tijdens het luisteren. Prima vakwerk allemaal, daar niet van, maar het raakt me vrijwel nergens.

Beetje zoals een vakkundig gemetselde muur... Wel heel knap gedaan, maar je gaat er niet uren naar staan kijken.

Beste nummers vind ik Red Kite en Crack. Het begint goed maar zakt verder op het album helaas wat weg.

Het album de afgelopen weken nog een paar keer beluisterd. Als fan van Steve Hogarth (briljant wat hij bij Marillion doet) waren ook mijn verwachtingen hoog gespannen. Toch 'pakt' het album mij niet helemaal. Krijg soms het gevoel dat het muzikaal snel in elkaar gezet is zonder echt conceptueel doordacht te zijn. Dit (conceptueel doordacht) hoeft overigens niet altijd een garantie voor succes te zijn. Soms wordt het geneuzel in de marge en raak ik geïrriteerd. Jammer. Ben benieuwd of de tijd en meerdere luisterbeurten dit nog gaat veranderen. Op de een of andere manier laat mij het album niet los.

Ik vind het een prima cd. Je kunt het saai noemen, is wat voor te zeggen, maar voor mij gebruiken ze aansprekende thema's en vooral Red Kite is echt een topper. Ik ben ook Marillion fan maar vind van hun ook niet alles even goed. Deze cd is voor bepaalde momenten ideaal om op te zetten, andere momenten heb ik wat meer behoefte aan gitaar en dan zet ik wat anders op

ik heb hem nu een aantal keer beluisterd en begin voorzichtig met een 3,5. Eerste conclusie is dat het echte koptelefoon muziek is. Dan pas komen alle details en nuances tot hun recht. Je kunt ook beter onbevangen hier aan beginnen: vergeet Japan, Marillion of alle andere zaken waar beide heren bij betrokken zijn. Denk meer aan late Talk Talk, David Sylvian, No-Man e.d.
Dit zijn heel persoonlijke statements, bijna vocaal ingekleurde soundscapes. Intrigerend, mooi en smaakvol gedaan. 3 kwartier is trouwens ook precies de goede lengte. Ja dit bevalt mij wel. Past ook bij de lichte verandering in mijn muzieksmaak de laatste pakweg 2 jaar: iets minder rock en meer sfeer (post-rock, ambient).

Volgens de overlevering gaan de mannen samen op tournee!

Ik vind dat men erg streng is voor deze plaat. Je moet 'm wel een paar luisterbeurten geven, want het is een goeie ouwe groeier. Eens je daar voorbij bent bloeit hij helemaal open. Nu momenteel, in de juiste sfeer,nog eens aan 't draaien: super!

Veel meer ambient, vooral toetsen, voorzien van wat zang en geluidseffecten en soundscapes, erg rustig kabbelt het allemaal voort, maar het is wel erg mooi. De stijl neergezet op dit album past mooi bij de stem van Hogarth. Mooie nummers, vooral luistermuziek en zeker geen muziek die de pan uitrockt a la Marillion of Porcupine Tree (dus als je verwachtinfspatroon in deze richting ligt dan vergeet het maar en begin er niet aan), maar eerder in de richting van het latere Talk Talk en ik moest vooral vaak aan het werk van David Sylvian en Ryuichi Sakamoto denken of het soundscape achtige solo van Robert Fripp. Waarschijnlijk omdat zij allemaal ook verschillende soortgelijke projecten hebben gedaan.

Erg mooi. Hogarth's stem past toch zowiezo erg mooi bij dit soort muziek. Het einde van Out Of The World, waar er alleen toetsen en zang overblijfen is misschien wel een van de meest dramatisch en emotionele momenten die Marillion ooit componeerde. Nu vermoed ik dat Barbieri een iets betere componist en toetsenist is als Kelly (die ik totaan Out Of This World altijd maar aanmatigend vond), dus met die notie zou ik zeggen, geef dit album een echte kans.

Zoals ook eerder opgemerkt, het komt inderdaad beter tot zijn recht met een koptellefoon.

Een dijk van en plaat met een Steve Hogart die met veel overgave en gevoel dit album vol zingt. Met een Richard Barbieri die het totaal geluid fantastisch verzotgt ( zoals alleen hij dit kan). een superduo

Ik had de cd jarenlang niet afgespeeld, en ik vond het gisteravond tijd om weer eens te gaan luisteren om dit album een herkansing te gunnen. Na enkele luisterbeurten kwam ik tot de conclusie dat de 2,5 ster die ik aanvankelijk had toegekend, toch wel aan de zuinige kant was. Een ruime voldoende vind ik nu wel op z'n plaats. Red Kite is wonderschoon en blijft voor mij het hoogtepunt, maar de overige nummers vallen bij mij ook beter dan voorheen. Ik blijf erbij dat de zang van H op dit album wat warmte en betrokkenheid mist.