The Asteroids Galaxy Tour - Out of Frequency (2012)

De eerste was een bijzonder fijn popplaatje. Ben dus benieuwd naar deze opvolger, die best lang op zich heeft laten wachten. 'Major' en 'Heart Attack' klinken alvast veelbelovend en liggen in de lijn van de vorige plaat.

'Major':
Kanaal van asteroidsgalaxytour - YouTube

'Heart Attack':
The Asteroids Galaxy Tour Heart Attack (Single) by The Asteroids Galaxy Tour on SoundCloud - Create, record and share your sounds for free

Debuut Fruit deed me qua sfeer soms een beetje aan de party mentaliteit van B-52's denken en Out of Frequency doet me dan weer herinneren aan het feit dat Dan Popplewell's projecten Ooberman en The Magic Theatre ook zo geweldig zijn.

Zangeres Mette Lindberg zet soms wel wat te gemakkelijk een Dinsey stemmetje op en daar moet je tegen kunnen maar jeetje wat een party party is dit toch weer. De ongecompliceerde fun van B-52's hoor ik overigens ook af en toe wel terug.
Jaren zestig, zeventig party funk soul pop verpakt in drie kwartier spetterende vrolijkheid met een grote rol voor blazers. Zet de lavalampjes maar klaar en schilder je muurtje maar weer oranje. Party like it's 2012.

Natuurlijk is dit witte wijn met bubbels en geen bourgondische rode maar is dat erg? Welnee. Wie vindt het nu erg om af en toe eens lekker onbekommerd te kunnen genieten van pop zoals pop bedoeld is. The Asteroids Galaxy Tour hebben begrepen hoe dat moet en dat laten ze op hun tweede zeer duidelijk horen.

Winter 2012 is al aardig zomers op deze manier en Out of Frequency een logisch vervolg op Fruit.

Twee dingen zijn van toepassing op The Asteroids Galaxy Tour, dit duo maakt eigenlijk hele foute muziek, maar het is stiekem zo lekker om naar te luisteren. Mensen kunnen ze kennen van nummers als The Golden Age en Around the Bend, regelrechte popkunstwerkjes met het neppe stemmetje als bekendste handelsmerk.

Jawel, dit duo heeft een nieuw album uitgebracht! Out of Frequency heet het en het gaat verder waar het debuut mee begon: kitcherige en bombastische popmuziek maken. Goed en fout tegelijk. Nummers als Heart Attack en Cloak and Dagger zijn weer net zo raak als de twee genoemde nummers van het vorige album. De vrolijkheid spat er weer vanaf, iets wat in combinatie met het zonnetje van vandaag wonderen doet voor het humeur. Werd ik vanochtend uitgemaakt voor mekkeraar, nu kan ik er weer even tegenaan.

Wat ik echter wel moet toegeven over dit plaatje is dat ik het vrij snel zat kan worden. De stem van de zangeres is op zijn zachtst gezegd apart. Dat aparte heeft zeker zijn charme en het hoort gewoon bij de muziek, maar luister dit album niet twee keer achter elkaar, want dan wordt het buitengewoon irritant.

Een waardering van 3,5* lijkt me op zijn plaats. Met name door de enorme vrolijkheid, maar het is net als het debuut niets meer dan dat. Maar wat geeft dat nou? Helemaal niets! Een of twee keer luisteren en je humeur is weer heerlijk opgeruimd, dat is ook wat waard natuurlijk. Niet vaker luisteren want dan slaat de irritatie toe.

klik

Wonderbaarlyk dat er een label zo desperate is geweest om deze band te tekenen. Welk mens wordt nou vrolyk van een zangeres met een dusdanig schelle, irritante stem die my nog het meeste doet denken aan een jankende hyena. Om nog maar te zwygen over bybehorende clip waarin mevrouw erbij loopt als een 40 jarige (?) doorgesnoven cokemuts waar net iets teveel foundation en botox aan te pas hebben moeten komen, die compleet waus staat te gaan in één of andere gare onderbroek zonder daar blykbaar ook maar enig plausibel motief voor te hebben.

Kortom ik kan hier weinig tot zeg maar gerust niks mee. Het kan zyn dat de producers van het eveneens Deense Aqua met een harde plasser aan de telefoon hangen om zsm de studio in te duiken, maar naar myn mening zou het beter zyn als we het hier gewoon nooit meer over hebben.

Na een paar luisterbeurten vind ik het over de gehele linie toch wat minder dan het debuut, met zeker leuke uitschieters (Heart Attack, Out of Frequency) maar ook van die korte intermezzo's die het tempo uit de CD lijken te halen. Wat er overblijft zijn licht anonieme nummers waarvan het lijkt of ik ze al eens eerder heb gehoord.

Dan vind ik 4* wel erg hoog

Hij valt met de keer lekkerder moet ik zeggen, maar haalt het nog steeds net niet bij Album #1

Leuk aangeklede popmuziek. 'kvind deze zelfs leuker dan het debuut "Fruit". De band kenmerkt zich door het kinderachtige stemmetje van de zangeres. Ten opzichte van het vorige album is deze wat gevarieerder, en de blazers en synths worden wat vaker ingezet. Dat maakt het onwijs kitchy.

Het leukste lied vind ik "Suburban Space Invader", en dat komt vooral door de haast irritante eenvoud in de lyrics, het vrolijke aanstekelijke melodielijntje in de zang met de nog blijere synthjes . Kijk, over de rest van het album hangt een positieve vibe, maar dit nummer is helemaal over de top wat dat betreft.

Daarnaast vind ik "Major" & vooral "Heart Attack" ook erg sterk.

Niet te veel luisteren

Op het eerste gehoor een heel stuk minder dan het debuut vind ik. Heart Attack was als single erg lekker, maar er zijn nog te weinig andere uitschieters.

Tsjonge, wat een ontzettend leuk plaatje is dit toch! Waar anderen het hebben over de "interezzo's" die het tempo uit de plaat halen, ben ik daar juist heel erg over te spreken. Op die manier begint de plaat ook ijzersterk wat mij betreft, drie kleine stukjes muziek die de sfeer bepalen, gevolgd door twee topnummers. En ook de rest mag er zijn. Top!

Suburban Space Invader , wat een vrolijk nummertje is dat

Het album begint heel vet met de eerste 6-7 nummers, vooral de eerste drie (luister het eigenlijk als één geheel) tracks zijn erg gaaf. Erna valt het voor mij helaas te veel in herhaling. Ik heb het dan wel weer gehad met al die blazers en andere toeters en bellen. Wordt me dan allemaal iets te druk, en ook de felle stem van mevrouw helpt hier niet echt in mee. Suburban Space Invader is dan inderdaad nog een uitzondering.

2,5*

Net niet zo goed als het debuut, maar nog steeds een erg fijn plaatje. De nummers met een beetje een rauw randje bevallen mij het meest. 'Ghost in My Head', 'Suburban Space Invader', 'Major' en 'Cloak & Dagger' zijn dan ook favoriet.
Fruit was een dikke 4*, deze een magere 4*.

Gold Rush 2 gaat verder waar 1 werd gepauzeerd. Gewoon 1 nummer in 2en gesplitst .

Ja snap ik, vandaar dat ik zeg luister het als geheel, alsof Dollars in the Night er ook bij hoort

Precies de associatie die ik ook heb. Deze plaat had zo de soundtrack van de nieuw Austin Powers film kunnen zijn.

ha, ja, treffend verwoord door jullie. Ook al heb ik die periode niet bewust meegemaakt. In oktober heerlijk naar Hengelo. Ergens dus ook wel weer leuk dat ze nog niet heel hard zijn doorgebroken, maar begrijpen doe ik het niet

Aanstekelijk popplaatje, niks mis mee.

3.5*

The Asteroids Galaxy Tour In korte tijd 2 keer gezien. Eerst in juli bij de Zwarte Cross en op 12-10 bij Metropool in Hengelo. Ik heb een hele leuke avond gehad met zoals aERodynamIC al zegt "Jaren zestig, zeventig party funk soul pop verpakt in drie kwartier spetterende vrolijkheid met een grote rol voor blazers".
Om 23.00u zo door naar San Cisco, waar de vrolijkheid nog even doorging.

Een unplugged versie van Heart Attack, mooier dan het origineel wmb!

3FM: cookies

Leuk, maar ik vond de versie in Hengelo toch mooier
Pakte ze jouw petje af Fred..??

Nee was niet mijn petje ik stond niet vooraan. Ik vond de versie in Hengelo ook mooier

Heart attack is een leuk nummer

Jezus, wat zitten er een heerlijke toeters in Major. Geweldig nummer!
De rest doet me helaas weinig...

Dit najaar ga ik ze zien, samen met m’n dochter van dertien. Lijkt me nu al een heerlijke avond worden in Oosterpoort.