The Asteroids Galaxy Tour - Out of Frequency (2012)

Debuut Fruit deed me qua sfeer soms een beetje aan de party mentaliteit van B-52's denken en Out of Frequency doet me dan weer herinneren aan het feit dat Dan Popplewell's projecten Ooberman en The Magic Theatre ook zo geweldig zijn.

Zangeres Mette Lindberg zet soms wel wat te gemakkelijk een Dinsey stemmetje op en daar moet je tegen kunnen maar jeetje wat een party party is dit toch weer. De ongecompliceerde fun van B-52's hoor ik overigens ook af en toe wel terug.
Jaren zestig, zeventig party funk soul pop verpakt in drie kwartier spetterende vrolijkheid met een grote rol voor blazers. Zet de lavalampjes maar klaar en schilder je muurtje maar weer oranje. Party like it's 2012.

Natuurlijk is dit witte wijn met bubbels en geen bourgondische rode maar is dat erg? Welnee. Wie vindt het nu erg om af en toe eens lekker onbekommerd te kunnen genieten van pop zoals pop bedoeld is. The Asteroids Galaxy Tour hebben begrepen hoe dat moet en dat laten ze op hun tweede zeer duidelijk horen.

Winter 2012 is al aardig zomers op deze manier en Out of Frequency een logisch vervolg op Fruit.

Twee dingen zijn van toepassing op The Asteroids Galaxy Tour, dit duo maakt eigenlijk hele foute muziek, maar het is stiekem zo lekker om naar te luisteren. Mensen kunnen ze kennen van nummers als The Golden Age en Around the Bend, regelrechte popkunstwerkjes met het neppe stemmetje als bekendste handelsmerk.

Jawel, dit duo heeft een nieuw album uitgebracht! Out of Frequency heet het en het gaat verder waar het debuut mee begon: kitcherige en bombastische popmuziek maken. Goed en fout tegelijk. Nummers als Heart Attack en Cloak and Dagger zijn weer net zo raak als de twee genoemde nummers van het vorige album. De vrolijkheid spat er weer vanaf, iets wat in combinatie met het zonnetje van vandaag wonderen doet voor het humeur. Werd ik vanochtend uitgemaakt voor mekkeraar, nu kan ik er weer even tegenaan.

Wat ik echter wel moet toegeven over dit plaatje is dat ik het vrij snel zat kan worden. De stem van de zangeres is op zijn zachtst gezegd apart. Dat aparte heeft zeker zijn charme en het hoort gewoon bij de muziek, maar luister dit album niet twee keer achter elkaar, want dan wordt het buitengewoon irritant.

Een waardering van 3,5* lijkt me op zijn plaats. Met name door de enorme vrolijkheid, maar het is net als het debuut niets meer dan dat. Maar wat geeft dat nou? Helemaal niets! Een of twee keer luisteren en je humeur is weer heerlijk opgeruimd, dat is ook wat waard natuurlijk. Niet vaker luisteren want dan slaat de irritatie toe.

klik

Leuk aangeklede popmuziek. 'kvind deze zelfs leuker dan het debuut "Fruit". De band kenmerkt zich door het kinderachtige stemmetje van de zangeres. Ten opzichte van het vorige album is deze wat gevarieerder, en de blazers en synths worden wat vaker ingezet. Dat maakt het onwijs kitchy.

Het leukste lied vind ik "Suburban Space Invader", en dat komt vooral door de haast irritante eenvoud in de lyrics, het vrolijke aanstekelijke melodielijntje in de zang met de nog blijere synthjes . Kijk, over de rest van het album hangt een positieve vibe, maar dit nummer is helemaal over de top wat dat betreft.

Daarnaast vind ik "Major" & vooral "Heart Attack" ook erg sterk.

Niet te veel luisteren