Soap&Skin - Narrow (2012)

Boat Turns Toward the Port is één van de zwaarste maar meest ontroerende nummers die ik in jaren heb gehoord. Je hoort haar pijn als nooit tevoren. Magistraal! Rest vind ik minder, maar nog steeds zeer goed.

Het was een tijdje stil rondom Anja Plaschg, de Oostenrijkse die opereert onder de naam Soap&Skin. Haar debuutalbum Lovetunes for Vacuum werd goed ontvangen, maar was een nogal verontrustende plaat. Toen zij het uitbracht was zij negentien, maar de nummers gaven een inkijk in iemand met een heel donker wereldbeeld, iemand die zich niet voelde geaccepteerd door haar omgeving. “Please help me” schreeuwde ze dan ook in de single Spiracle.

Rond de jaarwisseling was er opeens een nieuw teken van leven. Voor Nederland werd er een optreden aangekondigd op het festival Motel Mozaïque. Het prachtige Boat Towards The Port werd als eerste single aangekondigd, ondersteund met een clip van beelden van een ongeluk met de spaceshuttle Challenger in 1986. Wat mij betreft misschien wel de mooiste single van het jaar.

Een interessant nieuwtje is dat Plaschg ook heeft meegespeeld in de Oostenrijkse film Stillleben en een nummer heeft bijgedragen voor de film: Voyage voyage. Oorspronkelijk is dit nummer van de Franse band Desireless uit 1987 en Plaschg zou Plaschg niet zijn om het in de kenmerkende Soap&Skin-stijl te gieten.

Het album opent met een nummer in het Duits, Vater, en misschien is dit wel haar persoonlijkste nummer die we van haar kennen tot nu toe en behandelt het centrale thema van dit album. Het nummer gaat over het verlies van een geliefde en dat is in dit geval haar vader die in juli 2009 plotseling overleed na een hartaanval op de fiets. Ook in andere nummers, zoals de ballad Lost, komt het thema 'verlies' terug. In Wonder is er een sprankje hoop te horen dankzij samenzang in het refrein.

Waar de pianonummers van een gevoelige schoonheid zijn, zijn tot slot Deathmental en Big Hand Dails Down de twee elektrische nummers die met het kenmerkende industriële geluid van Plaschg je weer voldoende angst aanjagen. Wat dat betreft lijkt er weinig veranderd ten opzichte van Lovetune For Vacuum. Ook Narrow weet te imponeren, vooral na een aantal luisterbeurten.

Soap&Skin bracht op 19-jarige leeftijd een overweldigend (maar ietwat onevenwichtig) album uit . Ik heb wel eens gelezen dat de muziek een beetje kitsch is en dat kan ik ergens ook wel begrijpen, maar op de een of andere manier stoor ik me daar geen moment aan. Misschien komt het doordat ze Oostenrijks is en dat kitscherige natuurlijker klinkt. In ieder geval is ze een zeer bijzondere muzikante; een soort van duistere, gestoorde Tori Amos/Regina Spektor/dame met piano. De pianoklanken klinken meestal niet echt opbeurend en zo wel, dan wordt dat wel gestoord door uit het niets komende electronica-klanken. Op momenten beangstigend, maar toch ook zeer fascinerend. Narrow is een stuk minder onevenwichtig dan haar debuut Lovetune for Vacuum, maar duurt ook een stuk korter (soort van mini-album).