Bonnie Raitt - Slipstream (2012)

Haar (reggae)cover van Gerry Rafferty's Right Down The Line heb ik vandaag op Radio 1 al een aantal malen voorbij horen komen.

01. Used to Rule the World (Randall Bramblett)
02. Right Down the Line (Gerry Rafferty)
03. Million Miles (Bob Dylan)
04. You Can't Fail Me Now (Joseph Lee Henry-Loudon Wainwright III)
05. Down to You (muziek: George Marinelli, tekst: Bonnie Raitt en Randall Bramblett)
06. Take My Love With You (Gordon Kennedy-Wayne Kirkpatrick-Kelly Price)
07. Not Cause I Wanted To (Al Anderson-Bonnie Bishop)
08. Ain t Gonna Let You Go (Al Anderson-Bonnie Bramlett)
09. Marriage Made In Hollywood (muziek: Paul Brady, tekst: Michael O'Keefe)
10. Split Decision (Al Anderson-Gary Nicholson)
11. Standing In The Doorway (Bob Dylan)
12. God Only Knows (Joseph Lee Henry)

Als download al te krijgen bij 7digital voor € 5,00!

Na één luisterbeurt is de conclusie voorlopig. Erg mooi afwissellend album met de afsluiter God Only Knows ( niet die van de Beach Boys) Ijzingwekkend, ontroerend mooi.
Verder een heel fijne ongedwogen sfeer, die het album uitademt.
Deze cd moet je echt eens beluisteren. Prima zang, goed gitaarwerk en alles klopt eigenlijk, enfin luister lekker!

Prima plaat van Bonnie Raitt, al zijn de vier songs die door Joe Henry zijn geproduceerd een stuk sterker dan de overige songs. Desondanks een hele dikke voldoende voor de vrouw die al een aantal decennia mee draait en de goede vorm even kwijt leek.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Bonnie Raitt - Slipstream - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Na meerdere beluistering (> 20) blijkt dit een eersteklas groeibriljant! Geef deze plaat een kans en je zult me gelijkgeven

Bonnie Raitt behoort net als Emmylou Harris tot de vrouwen die mooier lijken te worden naarmate de leeftijd vordert. Met Slipstream levert ze een degelijke plaat af die een aantal ingetogen werkjes herbergt. De cover Right Down the Line is goed uitgevoerd en ze heeft er zo haar eigen relaxte sfeer aan meegegeven. Haar slidespel is een plezier om naar te luisteren en haar stem klinkt doorleeft, maar heeft nog steeds een charme over zich. Persoonlijk vind ik haar meer overtuigend als ze een verhaal neerzet of een nummer met een wat diepere laag, dan de wat standaard achtige countryrock nummers, die wel goed in elkaar steken, maar net niet dat beetje extra met zich meebrengen om het de volle mep te kunnen geven. De hoes vind ik een beetje hapsnapshot, dat had wel iets meer sfeer mogen hebben.

Liever een slechte verpakking en een goede inhoud dan andersom.

Toch maar eens een beetje reclame maken voor dit prachtige album, voor een ultrakorte recensie, klik onderstaande link:

Music that needs attention: Bonnie Raitt - Slipstream - musicthatneedsattention.blogspot.nl

Standing in the Doorway vind ik zo ongeveer het mooiste nummer dat Dylan op de plaat heeft gezet en ik zou iedereen een klap geven die aan dit nummer komt; maar Bonnie komt er toch nog mee weg moet ik zeggen, zoals ze eigenlijk op elk nummer een knappe interpretatie geeft (alleen krijg ik hier dan weer geen kippenvel van zoals bij ome Bob). Normaal gesproken laat ik covers wijselijk liggen, zeker van nummers die me dierbaar zijn; maar dit album gaat zekers te weten nog wel eens gedraaid worden,

Knap gedaan, sowieso heb ik haar erg hoog zitten. Een van mijn favoriete zangeressen....en die heb ik niet zoveel. 3.5* voorlopig.

Ben dit album al een aantal keren aan het beluisteren en mijn aanvankelijk matige enthousiasme begint voorzichtig te veranderen in waardering. De eerste twee nummers vind ik sowieso erg goed. ik hou er gewoon wel van als het tweede nummer van een cd een reggaeritme heeft. f
De twee Dylancover smaken we wat minder. Niet dat Bonnie daaen slecht mee omgaat, helemaal niet, maar ik hoor gewoon Bob z'n stem bij deze teksten. Die gruizige stem zit zo in mijn hoofd geramd dat de toch wat geploijster zingende Raitt me niet meer kan raken met Dylan's woorden.
Verder enkele gevoelige ballads zoals You can't falil me now en God Only Knows waar Bonnie juist wel schittert en wat blues met goed (slide)gitaarspel waar ze ook al tientallen jaren meesterlijk in is.
Een nummer als Split Decision vind ik dan jammer. Ik sluite me aan bij wat iemand hier onder zegt: Een wat standaard countryrock nummer dat net niet dat extra heeft wat Bonnie Raitt toch moet brengen.

Million Miles vind ik een weergaloze cover. Beter dan het origineel op Time Out Of Mind.

Ik ben best benieuwd wat die cover voor jou dan beter maakt dan Dylan's versie. Vind je dat toruwens ook van Standing In The Doorway?

Million Miles is een geweldige song, maar ik vind Dylans stem en de instrumentatie enigszins dun in die uitvoering op Time Out Of Mind (TOOM). Kan natuurlijk ook aan die hopeloze productie van Lanois liggen. Bonnie's versie is voller en het is een nummer dat haar duidelijk goed ligt. Haar frasering is geweldig en dan die prachtige slidegitaar eroverheen... Ze maakt er echt een stomende blues van.

En de productie van Slipstream steekt mijlenver boven die van TOOM uit. Jij noemt het gepolijst, ik noem het vol. Was TOOM ook maar zo goed geproduceerd als Slipstream. Dan was het een veel betere plaat geworden. Want de songs op TOOM hadden een veel betere productie verdiend.

Standing In The Doorway vind ik overeigens een van de weinige geslaagde uitvoeringen op TOOM. Aan die versie van Bob kan Bonnie inderdaad niet tippen.

Klopt absoluut. Ik ging in eerste instantie voornamelijk voor de magistrale opener user to rule the word, maar na meerdere luisterbeurten ben ik om.

Fantastisch dat hier twee Randall Bramblett-songs op staan. Wat past zijn stijl bij haar stijl zeg. Wat mij betreft mogen die twee wel eens een keer samen een plaat maken!

n 2012 kwam dit album uit en het was het 16e studio album van Bonnie. Op vinyl is het uitgevoerd als dubbelalbum in een fraaie klaphoes.
Als we alle albums van Bonnie op volgorde gaan zetten van goed naar beter naar best dan komt Slipstream niet in de top 5 voor en mogelijk niet eens in de top 10.
Toch is Slipstream een weergaloos goed album en het feit dat Bonnie zomaar 10 nog betere albums heeft gemaakt zegt iets over het bizar hoge niveau wat ze haar hele carrière al weet te behalen en te behouden.

Albums als Give It Up, Luck Of The Draw en vooral Nick of Time zijn beslist een tikje beter dan deze heerlijke Slipstream.
Nick Of Time werd in de VS vijf maal platina en Luck Of The Draw leverde Bonnie zelfs zeven platina platen op. Bizarre successen.

Buiten die top 3 zijn alle andere Bonnie Raitt albums gewoon mega goed. Raitt is niet een overdreven productieve artieste, want tussen 1971 en nu maakte ze "slechts" 18 studioalbums. Alles wat ze gemaakt heeft is echter wel dik in orde!
Voor verzamelaars van CD's en LP's is dat goed nieuws want kom je wat tegen op een beurs kan je het blind meenemen.
Dan gaan we er even vanuit dat je gecharmeerd bent van minimaal een van haar andere albums en muziekstijlen als Blues Rock en Americana moeten uiteraard wel in je comfortzone liggen.

Het album Slipstream is een heerlijk muzikaal avontuur wat het in mijn ogen vooral goed doet bij het ontbijt of voor het slapen gaan.
Het kabbelt heerlijk en wie niet op de hoes heeft gekeken zal een aantal bekende nummers tegenkomen van onder andere Bob Dylan en Gerry Rafferty.
Ook maakt Bonnie gebruik van een aantal composities van Al Anderson die vooral hofleverancier is voor tientallen Country artiesten.

Voor het album Slipstream kreeg Bonnie een groot aantal onderscheidingen waaronder een Grammy (haar 11de) voor beste Americana album.
Een meer dan terechte onderscheiding, want hoe Bonnie op dit album de verschillende muziekstijlen tot een heerlijke Americana weet te blenden is echt schitterend.

er staan uitsluitend covers op dit zestiende studio album van Bonnie Raitt. zij wilde niet meer afhankelijk zijn van de platenmaatschappijen en richtte haar eigen label Redwing op, waarop "Slipstream" als eerste verscheen.

na de wat mindere voorgangers "Silver Lining" en "Souls Alike" voelt dit album als een soort "return to form". met de funky blues/r&b van "Used to Rule the World" (Randall Bramblett) beschikt het album over een sterke opener, waarvan de sound sterk doet denken aan die van de band Little Feat, zoals dat ook op "Ain't Gonna Let You Go" een nummer van country songwriter Al Anderson en Bonnie Bramlett het geval is.

het met een reggae sausje overgoten "Right Down the Line" (Gerry Rafferty) een eerbetoon aan de Schotse singer/songwriter valt daarna wat tegen. helaas geldt dat ook voor de doorsnee rockers "Down To You" met muziek van bassist George Marinelli (het enige nummer waar zij aan de tekst meeschreef) en het stevige "Split Decision". beide nummers die moeilijk beklijven.

Bonnie Raitt schittert vooral op een 4-tal ballads met als absolute prijsnummer de recht uit het hart gezongen tranentrekker "Not Cause I Wanted To" (Al Anderson/Bonnie Bishop), het iets mindere "Take My Love With You" en de ietwat lome versie van het Dylan nummer "Standing In the Doorway" met o.a. een fraaie pedal steel partij van Greg Leisz overtuigen eveneens. de vierde afsluitende ballad "God Only Knows" (Joe Henry) met uitsluitend haar zang en het jazzy piano spel Patrick Warren moet je liggen. een kwestie van smaak. ben zelf niet zo van de jazzy klanken.

andere sterkhouders zijn de tweede Dylan cover "Million Miles" in een folk/blues versie met o.a. Bill Frisell (electric guitar) en Greg Leisz (acoustic guitar) en een op slide gitaar solerende Bonnie Raitt en het radiovriendelijke mid-tempo "Marriage Made in Hollywood" (muziek Paul Brady met tekst van haar ex-man Michael O'Keefe) met backing vocals van Paul Brady.

Album werd geproduceerd door Bonnie Raitt & Joe Henry

Bonnie's Band: Hutch Hutchinson, Ricky Fataar, George Marinelli, Mike Finnigan
Special guests: Al Anderson, Johnny Lee Schell, Luis Conte

Joe's band op de door hem geproduceerde nummers (3,4, 11 en 12)
Greg Leisz, David Piltch, Jay Bellerose, Patrick Warren
Special guest: Bill Frisell