Clock Opera - Ways to Forget (2012)
mijn stem
42 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Island
-
Once and for All (5:14)
-
Lesson No.7 (4:25)
-
11th Hour (4:44)
-
Man Made (4:08)
-
Belongings (4:53)
-
White Noise (3:35)
-
A Piece of String (3:29)
-
The Lost Buoys (4:07)
-
Move to the Mountains (4:25)
-
Fail Better (4:46)
-
Ways to Forget *
-
Alouette *
-
New Arrivals *
-
Let Go the Lifeboats *
-
Glass Eye *
-
Seven Hours *
-
Outro *
-
Once and for All (Under the Floorboards) *
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur:
43:46
0
geplaatst: 13 januari 2012, 22:45 uur
De 5 nummers die ik hiervan ken zijn veelbelovend te noemen. Een cd om in de gaten te houden!
0
geplaatst: 14 januari 2012, 00:31 uur
Lesson No 7 is een goed nummer met ook een indrukwekkende clip, allee n de albumcover vind ik niet echt mooi
0
geplaatst: 26 april 2012, 21:27 uur
Clock Opera doet me aan Dry the River denken: een ietwat opgezwollen geluid en de zang lijkt wel wat op elkaar. Aardig wat pathos en grootse gebaren maar net niet groots genoeg voor een stadion zeg maar.
Klinkt negatief toch?! Is het niet echt. Clock Opera komt met lekkere, goed in het gehoor liggende rocksongs niet heel veel meer en minder. Nou vooruit dan: het electronische randje dat ze toevoegen maakt het misschien net even wat anders.
Klinkt negatief toch?! Is het niet echt. Clock Opera komt met lekkere, goed in het gehoor liggende rocksongs niet heel veel meer en minder. Nou vooruit dan: het electronische randje dat ze toevoegen maakt het misschien net even wat anders.
0
geplaatst: 31 augustus 2012, 22:33 uur
Beluister zeker ook de outro (te vinden bij de bonustracks)
0
geplaatst: 8 oktober 2012, 17:24 uur
Fijne plaat, luistert erg makkelijk weg!
VOor nu 3,5 stem, maar verwacht dat er nog wel een halfje rek in zit op termijn
VOor nu 3,5 stem, maar verwacht dat er nog wel een halfje rek in zit op termijn
0
geplaatst: 22 oktober 2012, 17:56 uur
Ja het is echt super mooi. Ik hoorde het een keer op StuBru en daarna gelijk opgezocht en heb de cd inmiddels in huis. Ik hoorde hem net weer, en dan gaat toch de radio wat harder!!
Ik vind trouwens het album echt boeiend worden vanaf nummer 5.
Nummer 1 is ook goed. Ben nog niet helemaal weg van de nummers 2 t/m 4. Dat kan misschien nog komen
Ik vind trouwens het album echt boeiend worden vanaf nummer 5.
Nummer 1 is ook goed. Ben nog niet helemaal weg van de nummers 2 t/m 4. Dat kan misschien nog komen
0
geplaatst: 30 augustus 2013, 16:53 uur
Extreem goeie plaat is dit van Clock Opera en ook gelijk het allereerste album van deze nieuwe Britse band en tegelijk vallen we met onze neus in de vrij populaire Indie Rock waar dit album ook de stijl van aan neemt.
Misschien een wat apart idee maar Clock Opera heeft toch wel een beetje wat weg van de bands Elbow en naar mijn idee ook iets weg van *Peter Gabriel (*qua stem)
Maar Clock Opera houd zich dan ook niet aan andere stijlen en melodieën en blijft ijzer sterk met hun album Ways To Forget en dat is maar goed ook!
Of de band nog een zij weg gaat nemen met een nieuw album dat is de vraag,
maar laten we dan hopen dat Clock Opera wel de stijl behoud van hun eerste album Ways To Forget.
4,0*
Misschien een wat apart idee maar Clock Opera heeft toch wel een beetje wat weg van de bands Elbow en naar mijn idee ook iets weg van *Peter Gabriel (*qua stem)
Maar Clock Opera houd zich dan ook niet aan andere stijlen en melodieën en blijft ijzer sterk met hun album Ways To Forget en dat is maar goed ook!
Of de band nog een zij weg gaat nemen met een nieuw album dat is de vraag,
maar laten we dan hopen dat Clock Opera wel de stijl behoud van hun eerste album Ways To Forget.
4,0*
0
geplaatst: 28 september 2013, 22:03 uur
De Arthur-Recensies, deel 28:
Het is misschien nog een beetje vroeg om nu al tot die conclusie te komen, maar 2012 zal de annalen van de popmuziek waarschijnlijk ingaan als een goed, maar geen fantastisch muziekjaar. Om het met Musicmeter-jargon te zeggen: veel vier sterretjes, zelden meer. Ways To Forget van het debuterende Clock Opera was hierop een fijne en ook onverwachte uitzondering.
Let wel: dit is zeker geen perfecte plaat. Het jasje van belletjes en spielereitjes die deze Londense band de meeste van hun nummers aanmeet, kan op bepaalde momenten wel eens vervelend worden (opener Once And For All, voordat het refrein losbarst), en ook niet elke song beklijft (hoe gaat 11th Hour nu ook alweer?). Maar omdat de toon altijd zo vrolijk en onpretentieus blijft vergeef je ze als luisteraar eigenlijk meteen. Bovendien zijn de hoogtepunten op deze plaat veel hoger dan dat de dieptepunten diep zijn.
Ways To Forget op zijn best is namelijk een ontwapenend leuk album. Vrolijk, sprankelend en enorm charmant, echt zo’n album dat je heel vaak kan luisteren, soms zelfs meer dan bepaalde – Musicmeterjargon-alert –van je vijfsterrenplaten. Want of ze in hun nummers nu gaan voor de grote gebaren (Man Made, klinkt als U2 ten tijde van The Unforgettable Fire), het introspectieve opzoeken (Belongings) of gewoon schaamteloos vrolijk zijn (Move To The Mountains, misschien wel de favoriet van de schrijver deses), ze toveren met hun originele kwinkslagen en spelplezier altijd een glimlach op je gezicht. Af en toe doet Ways To Forget misschien een beetje denken aan een light-versie van Arcade Fire, maar door bovengenoemde factoren onderscheiden ze zich met gemak van het peloton.
De band is er in ieder geval al van de eerste keer in geslaagd om met een innemend, onder de huid kruipend album te komen. Je bouwt direct een band op met band en album. Een voorbeeld dat dit misschien het beste illustreert: toen ik een paar maanden geleden in de auto opeens Move To The Mountains op Studio Brussel voorbij hoorde komen, voelde dat aan alsof gerechtigheid geschied was. Ik heb het nummer nog de hele dag lopen fluiten.
Het is misschien nog een beetje vroeg om nu al tot die conclusie te komen, maar 2012 zal de annalen van de popmuziek waarschijnlijk ingaan als een goed, maar geen fantastisch muziekjaar. Om het met Musicmeter-jargon te zeggen: veel vier sterretjes, zelden meer. Ways To Forget van het debuterende Clock Opera was hierop een fijne en ook onverwachte uitzondering.
Let wel: dit is zeker geen perfecte plaat. Het jasje van belletjes en spielereitjes die deze Londense band de meeste van hun nummers aanmeet, kan op bepaalde momenten wel eens vervelend worden (opener Once And For All, voordat het refrein losbarst), en ook niet elke song beklijft (hoe gaat 11th Hour nu ook alweer?). Maar omdat de toon altijd zo vrolijk en onpretentieus blijft vergeef je ze als luisteraar eigenlijk meteen. Bovendien zijn de hoogtepunten op deze plaat veel hoger dan dat de dieptepunten diep zijn.
Ways To Forget op zijn best is namelijk een ontwapenend leuk album. Vrolijk, sprankelend en enorm charmant, echt zo’n album dat je heel vaak kan luisteren, soms zelfs meer dan bepaalde – Musicmeterjargon-alert –van je vijfsterrenplaten. Want of ze in hun nummers nu gaan voor de grote gebaren (Man Made, klinkt als U2 ten tijde van The Unforgettable Fire), het introspectieve opzoeken (Belongings) of gewoon schaamteloos vrolijk zijn (Move To The Mountains, misschien wel de favoriet van de schrijver deses), ze toveren met hun originele kwinkslagen en spelplezier altijd een glimlach op je gezicht. Af en toe doet Ways To Forget misschien een beetje denken aan een light-versie van Arcade Fire, maar door bovengenoemde factoren onderscheiden ze zich met gemak van het peloton.
De band is er in ieder geval al van de eerste keer in geslaagd om met een innemend, onder de huid kruipend album te komen. Je bouwt direct een band op met band en album. Een voorbeeld dat dit misschien het beste illustreert: toen ik een paar maanden geleden in de auto opeens Move To The Mountains op Studio Brussel voorbij hoorde komen, voelde dat aan alsof gerechtigheid geschied was. Ik heb het nummer nog de hele dag lopen fluiten.
0
geplaatst: 15 januari 2023, 21:36 uur
Zalig! Move To The Mountains nog steeds een van de mooiste electro/folk/pop nummers.
* denotes required fields.
* denotes required fields.