Clock Opera - Ways to Forget (2012)

De Arthur-Recensies, deel 28:

Het is misschien nog een beetje vroeg om nu al tot die conclusie te komen, maar 2012 zal de annalen van de popmuziek waarschijnlijk ingaan als een goed, maar geen fantastisch muziekjaar. Om het met Musicmeter-jargon te zeggen: veel vier sterretjes, zelden meer. Ways To Forget van het debuterende Clock Opera was hierop een fijne en ook onverwachte uitzondering.

Let wel: dit is zeker geen perfecte plaat. Het jasje van belletjes en spielereitjes die deze Londense band de meeste van hun nummers aanmeet, kan op bepaalde momenten wel eens vervelend worden (opener Once And For All, voordat het refrein losbarst), en ook niet elke song beklijft (hoe gaat 11th Hour nu ook alweer?). Maar omdat de toon altijd zo vrolijk en onpretentieus blijft vergeef je ze als luisteraar eigenlijk meteen. Bovendien zijn de hoogtepunten op deze plaat veel hoger dan dat de dieptepunten diep zijn.

Ways To Forget op zijn best is namelijk een ontwapenend leuk album. Vrolijk, sprankelend en enorm charmant, echt zo’n album dat je heel vaak kan luisteren, soms zelfs meer dan bepaalde – Musicmeterjargon-alert –van je vijfsterrenplaten. Want of ze in hun nummers nu gaan voor de grote gebaren (Man Made, klinkt als U2 ten tijde van The Unforgettable Fire), het introspectieve opzoeken (Belongings) of gewoon schaamteloos vrolijk zijn (Move To The Mountains, misschien wel de favoriet van de schrijver deses), ze toveren met hun originele kwinkslagen en spelplezier altijd een glimlach op je gezicht. Af en toe doet Ways To Forget misschien een beetje denken aan een light-versie van Arcade Fire, maar door bovengenoemde factoren onderscheiden ze zich met gemak van het peloton.

De band is er in ieder geval al van de eerste keer in geslaagd om met een innemend, onder de huid kruipend album te komen. Je bouwt direct een band op met band en album. Een voorbeeld dat dit misschien het beste illustreert: toen ik een paar maanden geleden in de auto opeens Move To The Mountains op Studio Brussel voorbij hoorde komen, voelde dat aan alsof gerechtigheid geschied was. Ik heb het nummer nog de hele dag lopen fluiten.