Kubus & Sticks - Microphone Colossus 2 (2012)

“Gewoon vervelende raps gaan spitten op vervelende beats van Kubus” zei Sticks afgelopen week in een interview met 3voor12 over Microphone Colossus 2, het tweede deel van de samenwerking tussen hem en Kubus. Waar het eerste deel nog toegankelijk aanvoelde, klinkt dit gratis project vooral experimenteel en abstract. Kubus lijkt daarmee de lijn van zijn producties op DMT voort te zetten. Sticks weet zich daar echter zonder problemen op aan te passen en rapt vlekkeloos over de onbegaanbare beats van Kubus. Daarmee bewijst de Zwollenaar wat hij op de openingstrack Poka FTG Shit zelf al rapt: “Kerel, ik heb stijlen zat.”

Lees hier verder op Hiphopleeft.

Wat een vervelende plaat is Microphone Colossus eigenlijk geworden; wat dat betreft had Sticks gelijk. Het resultaat is evengoed ook een album dat bij vlagen erg genietbaar is. Sticks blijft op vrijwel elk vlak, op variatie in flows misschien na, achter op z’n maatje Rico, maar hij weet zich hier goed te redden. Toch ligt de vergelijking met DMT natuurlijk op de loer en ik ga ‘m gelijk maar maken: zo goed als dat album is dit tussendoortje niet, maar het had slechter gekund.

Kubus’ biets zijn op dit album wat industriëler en gruiziger, vergeleken met het materiaal waarop hij Rico vorig jaar liet spitten. Die producties hadden een vrij clean synthgeluid, met meer house- en technoinvloeden dan wat op MC2 gebeurt. Het geluid is hier veel vervormder en ruwer, wat meer aansluit bij de wat lossere en nonchalante Sticks. Hier zit ook wel een beetje het probleem: Rico en Delic zijn ware perfectionisten, terwijl Sticks alles zo snel mogelijk af wil handelen. Het lijkt wel of Sticks zo binnen Opgezwolle ook net wat meer moeite doet en net wat toffere resultaten aflevert.

Zelf is Kubus volgens mij ook zeer productief en weinig perfectionistisch (edoch zonder onverantwoord gebrek aan zelfkritiek). Het lijkt er op dat meneer zich het er ook wat gemakkelijk van af heeft gemaakt: ‘Hoop voor Terug’ klinkt muzikaal als het bastaardkind van ’s mans eigen biet voor ‘DMT’ (het nummer bedoel ik dan) en Madvillains ‘Accordion’. ‘Recalcitrant’ is dan weer een regelrechte kruising tussen ‘Zeepbubbel’ (zie wederom DMT) en de soundtrack van Pacman.

Toch steekt er in de meeste instrumentals, hoe vies, vervormd en industrieel ze ook zijn, een bepaalde schwung. Het is zeker geen vermomde funk, maar uiteindelijk zit er toch iets in dat op een bepaalde manier toch vrij onweerstaanbaar is. Dat belooft nog heel wat voor het project KRS-One later dit jaar.