Tim Christensen and The Damn Crystals - Tim Christensen and the Damn Crystals (2011)

Een van de beste platen van de jaren 10. Gisteren "ruilde" ik mijn digitale exemplaar in voor de cd, die ik goedkoop tegenkwam. De zaak in kwestie was waarschijnlijk blij er eindelijk van af te zijn.

Sinds 'Honeyburst' volg ik de carrière van Tim Christensen, die echter met horten en stoten gaat. Het op dit moment al 7 jaar + stil waar het nieuwe platen betreft. Hij zit voornamelijk in Denemarken met Dizzy Miss Lizzy dat is heropgericht. Er komen zelfs een paar shows hier aan dit jaar.

Hoe groot Dizzy Miss Lizzy daar is, zag ik op vakantie in Denemarken in 2014. Op festival posters stond de band als (mede-)headliner.

Deze plaat is echt geweldig. Het overdonderende begin is een rocksuite zonder weerga. Het nummer zit zo lekker in elkaar, is prachtig opgebouwd en mag totaal ontsporen op het einde. Het heerlijk rockende 'Surprise Me' was een heel harde single, die het moeilijk had om op de radio te komen. De harde lijn trekt Tim Christensen met zijn toen vaste begeleiders enorm door. Vergeleken met 'Honeyburst' en 'Superiour' is dit een hardrockalbum. Maar van mij mag het. Met zijn ontzettende fijne stem trekt hij ieder nummer er door, ballad of rocker en alles er tussen in.

Wat mij opvalt, is dat hij de letter s zingt zoals het geschreven staat. Dat valt op in woorden als loser en reason. Een Engelsman maakt van de s een z, Tim Christensen iets tussen de s en de z in, wat zijn Engels een apart accent geeft. Ik hoor dan ook direct dat hij het is.

Dat is slechts een kleine voetnoot bij een fantastische plaat. Wat is het jammer dat deze man zo langzaam tot nieuwe nummers komt.

Lang geleden schreef ik deze recensie over het album op WoNoBloG. En Thomas86, ik was er bij in de, nu failliete, Sugar Factory in 2012, maar wat was dat een fantastisch concert.