Anekdoten - From Within (1999)

Dit is vreemd genoeg een plaat die mij nooit echt heeft weten te pakken. De intensiteit van Nucleus word flink teruggeschroefd, de boel word wat kalmer. Ook het materiaal behoort niet tot het sterkste van hun hand.

Het openingsnummer is niet echt sterk, dus wat dat betreft begint de plaat wat ongelukkig. Verder lijkt de band met Hole net iets te graag een eigen Starless te willen neerzetten.

De rest van de plaat biedt juist wel meer ruimte aan het eigen geluid van de band en ik vind het resultaat zeker genietbaar, hoewel (voorlopig) niet zo sterk als Vemod (tegenstrijdigheid?).

Niets mis met opener/titeltrack, vind ik.

Nog steeds King Crimson-achtig, maar goed, noem een band die niet klinkt als een andere band.
Overigens hoor ik het (vaak) gekke gepiel van Fripp niet terug en vind ik de zang van Anekdoten heel anders dan een Greg Lake of John Wetton.

Heerlijke mellotron-partijen weer op deze plaat. Al heb ik het idee dat er ook echte strijkers worden gebruikt.

Ik vind bijvoorbeeld dat gitaarsolo gedeelte in Groundbound echt irritant. Moet dat zo vals en dissonant?!? Ik snap niet dat mensen dat mooi vinden.

Ook vind ik Hole wel degelijk het mooiste nummer van deze plaat. Ik vind ook niet erg dat de band Starless plagieert. Het is echt wel andere koek. Ik hoor geen schelle saxofoontjes of jazzy ritmes. Maar wel echt een fijn en somber eindstuk. Erg mooi.

Mijn eerste post hierboven dateert volgens mij van toen ik de plaat net voor het eerst gehoord had. Ik heb toen ingezet op 3,5*, het werden er later 4 en recent 4,5.

Na de nogal hoekige platen "Vemod" en "Nucleus", komt Anekdoten hier met een meer afgerond, eigener en toegankelijker album. Met zulke voorgangers is dat laatste beslist geen diskwalificatie. De band zou zich met volgende albums nog een klein beetje doorontwikkelen, maar het grote werk is hier verricht.

"Onheilszwanger" lijkt nog altijd een adjectief dat voor deze band uitgevonden is. De dissonanten op Groundbound gaan er hier goed in. Ook het titelnummer gaat er nu beter in dan eerst. De echte prijsnummers zijn echter Kiss of Life, Hole (laat het desnoods de enige duidelijke King Crimson-verwijzing zijn die er nog over was) en The Sun Absolute.

Een van de weinige bands die er werkelijk succesvol in slaagde om ouderwetse prog met moderne rock te mengen en in die zin meer dan slechts nostalgisch bestaansrecht heeft. Een van de beste jaren '90 albums!

De volgorde op LP is anders dan hier voorgesteld.
4 is 5 en 5 is 4.
Snappu?

Verder een lekker progalbum. Mijn eerste kennismaking met dit gezelschap dat zwaar geinspireerd was door King Crimson. Voor mij nauwelijks bezwaarlijk daar dat ook een van mijn favobandjes is.

Er zitten nog wel wat grommende gitaarpassages bij, maar over het geheel genomen komt dit album op mij wat rustiger over, als een schip in kalmer vaarwater dat nog altijd een gevaarlijke onderstroom heeft. Misschien dat die onderstroom wat vaker naar de oppervlakte zou moeten komen in de vorm van wat extra kleur voor de arrangementen, maar aan de andere kant zou dat de sombere en soms bijna contemplatieve sfeer wellicht ook te veel verstoren. Knap hoe het accent niet alleen maar bij de gitaarpartijen, de cello en het opvallende mellotron ligt, want ook de zware bas en de roffelende drums vragen en krijgen veel aandacht, waardoor bijvoorbeeld de lange instrumental The sun absolute één van de hoogtepunten van het album wordt, terwijl daar toch eigenlijk niet zo gek veel op gebeurt. De zang blijft in kwalitatief opzicht het minste onderdeel van deze band, maar op de een of andere manier stoort me dat niet echt, alsof de enigszins aarzelende voordracht alleen maar het unieke karakter van deze band benadrukt.

Ik vind dit album wat prettiger dan het debuut. Dat was een 4-, dit een 4+. Alleen afsluiter For Someone valt wat uit de toon bij mij.
Het meeste plezier beleef ik aan opener From Within, aan Groundbound, Hole en aan The Sun Absolute.
De overige songs scoren eveneens een ruime voldoende. Ook dit moet ik vaker opzetten.
4* blijft 4*

Vorig jaar Until All the Ghosts Are Gone gekocht van deze band. Ik werd wel overdonderd over de sound. Een beetje een aparte band in het prog genre, maar ik kan het wel smaken.
Ook deze plaat is weer de moeite al kan hij (voorlopig) niet tippen aan Until All the Ghosts Are Gone . Maar dat kan nog komen, want Anekdoten is een band waar je voor moet gaan zitten en waarbij hun muziek langzaam maar zeker in je systeem doordringt ...