Les Discrets - Ariettes Oubliées... (2012)

Na een degelijk debuut van deze band ben ik benieuwd of ze beter zijn geworden. Het debuut deed soms denken aan Alcest, maar dan iets lichter, dacht ik.. Alweer een tijdje geleden dat ik die nog eens beluisterd heb, dus één dezer dagen maar eens doen!

Ik heb hier enorm zin in, binnenkort maar eens de LP bestellen! Over een maand ook de package Alcest + Les Discrets + Soror Dolorosa! Daar heb ik al helemaal zin in!

Prophecy heeft de eerste preview alweer op youtube geplaatst: YouTube - Les Discrets - Au Creux de l'hiver (preview excerpt)

en een preview van La Nuit Muette: YouTube - Les Discrets - La Nuit Muette (preview excerpt)

En nu is het titelnummer ook te beluisteren met een prachtige clip erbij. Heeft inderdaad wel wat invloeden van Alcest wat niet zo verbazend is aangezien ze samen een split hebben gedaan. Maar dit ga ik zeker in de gaten houden, echt een prachtig nummer. Frankrijk doet het het erg goed de laatste tijd, de nieuwe Alcest is geweldig en er komt ook een nieuwe Gojira!

Als ik niet had geweten dat dit een nummer van Les Discrets is, zou ik zeggen dat het van Alcest is. Het hangt ook in dezelfde dromerige sferen rond, en dat is helemaal niet erg. Net wat lichter dan het werk van Alcest. Aardig nummer.

En weer komt er een geweldig album uit Frankrijk, nu van Les Discrets. De band zit inderdaad ongeveer in hetzelfde vaarwater als Alcest maar is toch net wat minder dromerig dan Alcest. Deze band maakt toch vrij donkere muziek die wel heel erg lekker in het gehoor ligt. Van begin tot eind genieten, deze ga ik zeker bestellen. 4,5 ster.

Als we dan toch de vergelijking met Alcest maken. Ik vind dit album beter.

Het titelnummer is in ieder geval erg mooi. Dat belooft weer veel goeds uit Frankrijk!

Het titelnummer is inderdaad erg goed. Op 23 Februari speelt Les Discrets samen met Alcest en Soror Dolorosa in Arnhem. Ben zeer benieuwd!

En BAM!

Les Discrets levert samen met Alcest begin 2012 meteen twee kandidaten af voor mijn jaarlijstje!

Na het best sterke eerste album, heeft Les Discrets met Ariettes Oubliées... naar mijn mening een nog sterkere plaat gemaakt. Het album is enorm sfeervol en heerlijk qua opbouw. Het luistert enorm lekker weg, je vergeet de tijd, vergeet bijna waar je bent en begeeft je gewoon in de heerlijke wereld van Les Discrets!

Sterke en vooral donkere plaat. Die je 42 minuten doet verdwijnen van de wereld en je in een klein dorpje zuigt. Waar ze niet zo iets kennen als daglicht. Sterke riffjes, fantastische drumpartijen en goede uitbarstingen. Een minpuntje het weet me niet altijd volledig aandachtig te houden, maar iets zegt me dat dat wel zal goed komen. Voor nu een dikke 4*.

Ik heb na wat luisterbeurten van stukjes van dit album op het internet de deluxe versie (met de bonus tracks) gekocht want dat klonk al zo mooi. Hopelijk valt-ie deze week in de brievenbus!

In de bus gevallen en .......oh zo mooi..........er zijn slechts 1000 exemplaren van de artbook editie en ik heb er één van........heel mooi gemaakt

Ik vond 45 euro toch net iets te veel, ik heb wel de digibook editie die ook gelimiteerd is besteld en die zag er ook mooi uit. Ik verwacht hem volgende week.

Wat ik wel erg netjes vind is dat het album op het YouTube-kanaal van de platenmaatschappij voor de releasedatum was te beluisteren in goede kwaliteit.

bij Amazon.de was deze 30 euro.

Het album nu een paar keer volledig gehoord en ik trap af met 4*. Inderdaad goed te vergelijken met Alcest, waarvan hun laatste album ook zeer goed is.

Donderdag zie ik ze live, ben er erg benieuwd naar!

Veel plezier Gloeilamp, Les Discrets en Alcest zorgden voor een prachtige avond gisteren.

Geen wonder trouwens dat deze zoveel op Alcest lijkt: Fursy Teyssier heeft tot 2010 deel uitgemaakt van Alcest, en zat samen met Neige in Amesoeurs. Drummer Winterhalter speelt ook in alledrie de bands.
Van Amesoeurs speelde Les Discrets gisteren trouwens nog het nummer Gas in Veins.

Met Ariettes Oubliées... zorgt Les Discrets voor een pracht van een plaat. Dromerig, maar intens.

Prachtig concert gezien gisteren!

Avond begon een beetje minder met een boete van 85 euro, maar daarna werd het toch nog een beetje goedgemaakt met het concert van Les Discrets als hoogtepunt. Redelijk wat nummers van dit album. En die Fursy is natuurlijk ook een aardige kerel

Na het concert en het album nog twee keer gehoord te hebben verhoogd naar 4,5*. De plaat neemt je mee naar een donkere plek. Misschien nog wel beter dan de nieuwe van Alcest

Na de juichende recensie op zwaremetalen.com en gezien alle enthousiaste commentaren hierboven, had ik behoorlijk hoge verwachtingen van dit album. Zeker ook omdat deze band voor tweederde bestaat uit oud-leden van Amesoeurs, het, nou ja, gestoorde broertje van (daar heb je ze weer!) Alcest.

Om maar met de climax te beginnen: dit album viel tegen.
Het dromerige van Alcest hoor ik nauwelijks terug, en ook de intensiteit van Amesoeurs ontbreekt hier. Wat we wel voorgeschoteld krijgen is een trage rockplaat waarin geprobeerd wordt een dromerige sfeer te scheppen. De band slaagt daar niet in. Deels vanwege de muzikale ideeën, deels vanwege de productie van het album.
Wat betreft het eerste punt: de muziek sleept zich naar mijn mening iets te langzaam voort, er zijn weinig zanglijnen die zich tussen mijn oren vastzetten of die betoverend werken, en daarnaast vind ik het leadgitaarwerk weinig memorabel. Sterker nog, bij sommige nummers vind ik het gitaarwerk zelfs richting het irritant kinderlijke gaan, bijvoorbeeld in Le Mouvement Perpetuel. Da da da da dada. En dat dan een paar keer (en net een keer teveel) achter elkaar.
Qua productie, die op zich prima is, vind ik de gitaar soms net wat teveel naar voren komen om voor een dromerige sfeer te zorgen. Alsof je een mooie droom hebt, maar dat er dan een mug rond je hoofd zoemt. Dus, het totaalplaatje zou ervoor kunnen zorgen dat ik weg zou kunnen dromen bij de muziek, maar hier focus ik steeds op de gitaar.

Eigenlijk vind ik dit album het best als de band even een stukje hard speelt, zoals het intro van Au Creux de’l Hiver en tijdens Les Regrets. Wellicht ben ik momenteel even teveel in een metalbui...

Slecht is dit album zeker niet. De nummers zitten goed in elkaar, de zang is mooi, en qua productie kon het ook allemaal minder. En een mooie hoes, trouwens. Maar toch blijf ik achter met een licht teleurgesteld gevoel.
Als ik een cijfer op dat gevoel moet plakken, wordt het een 3.5.

3.5*

Dit blijft, samen met de nieuwe Alcest, een topalbum, maar iedere keer als ik dit album opzet, verlang ik meer en meer naar Amesoeurs, die waren nét een tikkeltje beter en origineler in mijn ogen....

Mooie plaat, ik verhoog deze nog wel eens naar in ieder geval vier sterren, denk ik. Er hangt een bijzondere sfeer op dit album, begin hem nu met iedere luisterbeurt beter te vinden. Hopelijk gaat dat nog even door.

Inderdaad, de plaat is naar mijn mening haast niets zonder die donkere sfeer.
Het geeft de songs haast een andere dimensie, alsof je een oud pad bewandelt in het donker.

Net mijn eerste luisterbeurt achter de rug en ik ben onder de indruk.

Voor de liefhebbers: die Fursy is op Roadburn 2013 de zogenaamde 'Artist in residence', dus dat houdt in dat Alcest, én Les Discrets, en nóg een bandje van Fursy, genaamd Lantlôs, komen spelen.. Heb er wel zin in, dit is een mooi plaatje, en die van Alcest ook zeker.

Jaja, én The Ocean én Amenra én Cult of Luna én...
stoefer

Deze weer eens uit de cd-kast getrokken vandaag en ik moet zeggen dat deze negen jaar na dato nog steeds indruk maakt, ook na de talloze Alcest- en Les Discrets-achtige bands die later zijn opgekomen. Alcest is een referentiepunt dat veel wordt gebruikt, wat ook wel terecht is. Ik weet wel zeker dat de meeste mensen die Alcest goed vinden Les Discrets ook waarderen, en vice versa. Toch denk ik dat Les Discrets vooral veel minder blackmetalinvloeden heeft en meer focust op een doomy melancholische post-metalsound met blackmetal als accent. Het is een plaat die nooit echt uitbarst, maar dat ook niet nodig heeft. Winterhalter (die natuurlijk ook bij Alcest drumt) speelt hier erg smaakvol en de baspartijen zijn daarin ook heel mooi verweven. Het gitaarwerk is stroperig akkoordenwerk met fragiele tokkeltjes en de subtiele mix van mannelijke en vrouwelijke vocalen werkt ook erg goed. Les Discrets is een band die niet je speakers uitspringt, maar vooral met sfeerzetting en subtiliteit je in zijn greep houdt.

Over de artiest:
Les Discrets is een Franse post-metal band, opgericht in 2003 door multi-instrumentalist en kunstenaar Fursy Teyssier. De band vermengt elementen van black metal, shoegaze, en post-rock, een uniek en atmosferisch geluid creërend dat vaak wordt geassocieerd met het "Blackgaze" genre, een hybride van black metal en shoegaze. De muziek van Les Discrets kenmerkt zich door dromerige melodieën, etherische sferen, en een diepe emotionele lading, vaak aangevuld met poëtische teksten in zowel het Frans als het Engels.

De esthetiek van Les Discrets is nauw verbonden met de visuele kunsten, met Teyssier zelf als de belangrijkste visuele kunstenaar voor het artwork van de band. Zijn werk draagt bij aan de algehele sfeer van de muziek en versterkt de melancholische en introspectieve aard van hun sound.

Les Discrets' debuutalbum "Septembre et Ses Dernières Pensées" werd uitgebracht in 2010 en ontving positieve kritieken voor zijn innovatieve benadering van metal en zijn vermogen om verschillende genres naadloos te integreren. Sindsdien heeft de band verschillende andere opnames uitgebracht, die allemaal hun kenmerkende blend van melancholie, schoonheid en duisternis behouden.

De muziek van Les Discrets spreekt zowel fans van metal als van meer atmosferische en ambient genres aan, dankzij de rijke soundscapes en de emotionele diepte. De band blijft een belangrijke speler in de underground muziekscene, gerespecteerd om hun artistieke integriteit en hun vermogen om luisteraars naar andere werelden te vervoeren.

Over het album:
Het album "Ariettes Oubliées" van Les Discrets heeft gemengde recensies ontvangen. Het wordt echter ook vaak geprezen om zijn schoonheid en de warme, omhullende sfeer die het creëert, waarbij de band zijn unieke blend van post-rock en shoegaze voortzet. Volgens recensies van Sputnikmusic en Metal Storm is de muziek warm en omhullend, met tonen die variëren van helder en hoopvol tot mysterieus en somber. De albumopener "Linceul d'hiver" zet een ingetogen toon die later in het nummer wordt opgevoerd, wat de diversiteit en de dynamiek van het album onderstreept.

La Traversée" valt op door zijn aangename melodie en shoegaze-invloeden, die culmineren in een krachtig slot, terwijl "Le Mouvement perpétuel" de luisteraar meeneemt op een mystieke reis met de mooie zang van Audrey Hadorn. Het titelnummer "Ariettes Oubliées" biedt een dromerige ervaring die zich ontvouwt tot een krachtig middenstuk en een bevredigend slot, waardoor de luisteraar dieper in de sfeer van het album wordt getrokken.

"La nuit muette" begint met gruizige shoegaze-elementen en transformeert naar een meer etherische afwerking, wat de veelzijdigheid en diepte van de band toont. "Au Creux de l'hiver" en "Après l'ombre" zijn te prijzen om hun melodische schoonheid en ingetogen charme, die de diverse aanpak van Les Discrets in het creëren van boeiende soundscapes benadrukken.

Het album sluit af met "Les regrets", een nummer dat de post-metal elementen van de band volledig omarmt en een passende afsluiting biedt voor de muzikale reis.

Samenvattend combineert "Ariettes Oubliées" van Les Discrets prachtige composities met atmosferische diepte en shoegaze-invloeden, wat resulteert in een album dat zowel fraai als meeslepend is. Het toont de band's vermogen om emoties en sferen te weven in een samenhangend en indrukwekkend geheel, waardoor het een belangrijk werk is binnen het genre.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl