Les Discrets - Ariettes Oubliées... (2012)

Na de juichende recensie op zwaremetalen.com en gezien alle enthousiaste commentaren hierboven, had ik behoorlijk hoge verwachtingen van dit album. Zeker ook omdat deze band voor tweederde bestaat uit oud-leden van Amesoeurs, het, nou ja, gestoorde broertje van (daar heb je ze weer!) Alcest.

Om maar met de climax te beginnen: dit album viel tegen.
Het dromerige van Alcest hoor ik nauwelijks terug, en ook de intensiteit van Amesoeurs ontbreekt hier. Wat we wel voorgeschoteld krijgen is een trage rockplaat waarin geprobeerd wordt een dromerige sfeer te scheppen. De band slaagt daar niet in. Deels vanwege de muzikale ideeën, deels vanwege de productie van het album.
Wat betreft het eerste punt: de muziek sleept zich naar mijn mening iets te langzaam voort, er zijn weinig zanglijnen die zich tussen mijn oren vastzetten of die betoverend werken, en daarnaast vind ik het leadgitaarwerk weinig memorabel. Sterker nog, bij sommige nummers vind ik het gitaarwerk zelfs richting het irritant kinderlijke gaan, bijvoorbeeld in Le Mouvement Perpetuel. Da da da da dada. En dat dan een paar keer (en net een keer teveel) achter elkaar.
Qua productie, die op zich prima is, vind ik de gitaar soms net wat teveel naar voren komen om voor een dromerige sfeer te zorgen. Alsof je een mooie droom hebt, maar dat er dan een mug rond je hoofd zoemt. Dus, het totaalplaatje zou ervoor kunnen zorgen dat ik weg zou kunnen dromen bij de muziek, maar hier focus ik steeds op de gitaar.

Eigenlijk vind ik dit album het best als de band even een stukje hard speelt, zoals het intro van Au Creux de’l Hiver en tijdens Les Regrets. Wellicht ben ik momenteel even teveel in een metalbui...

Slecht is dit album zeker niet. De nummers zitten goed in elkaar, de zang is mooi, en qua productie kon het ook allemaal minder. En een mooie hoes, trouwens. Maar toch blijf ik achter met een licht teleurgesteld gevoel.
Als ik een cijfer op dat gevoel moet plakken, wordt het een 3.5.

3.5*

Over de artiest:
Les Discrets is een Franse post-metal band, opgericht in 2003 door multi-instrumentalist en kunstenaar Fursy Teyssier. De band vermengt elementen van black metal, shoegaze, en post-rock, een uniek en atmosferisch geluid creërend dat vaak wordt geassocieerd met het "Blackgaze" genre, een hybride van black metal en shoegaze. De muziek van Les Discrets kenmerkt zich door dromerige melodieën, etherische sferen, en een diepe emotionele lading, vaak aangevuld met poëtische teksten in zowel het Frans als het Engels.

De esthetiek van Les Discrets is nauw verbonden met de visuele kunsten, met Teyssier zelf als de belangrijkste visuele kunstenaar voor het artwork van de band. Zijn werk draagt bij aan de algehele sfeer van de muziek en versterkt de melancholische en introspectieve aard van hun sound.

Les Discrets' debuutalbum "Septembre et Ses Dernières Pensées" werd uitgebracht in 2010 en ontving positieve kritieken voor zijn innovatieve benadering van metal en zijn vermogen om verschillende genres naadloos te integreren. Sindsdien heeft de band verschillende andere opnames uitgebracht, die allemaal hun kenmerkende blend van melancholie, schoonheid en duisternis behouden.

De muziek van Les Discrets spreekt zowel fans van metal als van meer atmosferische en ambient genres aan, dankzij de rijke soundscapes en de emotionele diepte. De band blijft een belangrijke speler in de underground muziekscene, gerespecteerd om hun artistieke integriteit en hun vermogen om luisteraars naar andere werelden te vervoeren.

Over het album:
Het album "Ariettes Oubliées" van Les Discrets heeft gemengde recensies ontvangen. Het wordt echter ook vaak geprezen om zijn schoonheid en de warme, omhullende sfeer die het creëert, waarbij de band zijn unieke blend van post-rock en shoegaze voortzet. Volgens recensies van Sputnikmusic en Metal Storm is de muziek warm en omhullend, met tonen die variëren van helder en hoopvol tot mysterieus en somber. De albumopener "Linceul d'hiver" zet een ingetogen toon die later in het nummer wordt opgevoerd, wat de diversiteit en de dynamiek van het album onderstreept.

La Traversée" valt op door zijn aangename melodie en shoegaze-invloeden, die culmineren in een krachtig slot, terwijl "Le Mouvement perpétuel" de luisteraar meeneemt op een mystieke reis met de mooie zang van Audrey Hadorn. Het titelnummer "Ariettes Oubliées" biedt een dromerige ervaring die zich ontvouwt tot een krachtig middenstuk en een bevredigend slot, waardoor de luisteraar dieper in de sfeer van het album wordt getrokken.

"La nuit muette" begint met gruizige shoegaze-elementen en transformeert naar een meer etherische afwerking, wat de veelzijdigheid en diepte van de band toont. "Au Creux de l'hiver" en "Après l'ombre" zijn te prijzen om hun melodische schoonheid en ingetogen charme, die de diverse aanpak van Les Discrets in het creëren van boeiende soundscapes benadrukken.

Het album sluit af met "Les regrets", een nummer dat de post-metal elementen van de band volledig omarmt en een passende afsluiting biedt voor de muzikale reis.

Samenvattend combineert "Ariettes Oubliées" van Les Discrets prachtige composities met atmosferische diepte en shoegaze-invloeden, wat resulteert in een album dat zowel fraai als meeslepend is. Het toont de band's vermogen om emoties en sferen te weven in een samenhangend en indrukwekkend geheel, waardoor het een belangrijk werk is binnen het genre.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl